Herbergieren Dag 9 Een onverwachte rustdag

Een onverwachte rustdag.... de druivenpluk is uitgesteld! De druiven hebben nog niet het suikergehalte dat gewenst is. Net zo als een diabetische patiënt. Je prikt in de druif en een meter bepaald het suiker gehalte. Dat moet 12 zijn en is nu nog 11,1. Te laag.  We hebben een dag respijt. Fijn hoor! Mijn billen doen ongelooflijke pijn! Ik heb in maanden niet zo'n spierpijn gehad.

We moeten boodschappen doen, want al het brood is op. Ook de wortels en de uien. Dat is hier toch het basis gebeuren. We eten de restjes van de maaltijden en bedenken een nieuw menu voor vanavond voor de 4 nieuwe pelgrims. We hebben nu nog geen dag zonder gezeten. Morgen is het boek nog leeg, maar dat zegt niets....

Vanmiddag doen we afgezien van de dagelijkse klussen,  niet zo veel. We moeten even een time out hebben. Alleen het koken, eten en afruimen en afwassen duurt van 16.30 uur tot 21.00 uur. Afhankelijk van de groep, is het meer of minder intensief.

Ik maak een paar potten vijgenjam en Yvonne maakt 4 potten peertjes in. Het menu is courgette soep met roomkaas, aardappels met kerriekoolschotel met kikkererwten en een heerlijke groente taart. Als toetje eten we brokken lange vingers met likeur, curstardpudding en appeltjes met rozijnen. Het is fris buiten en we kokerellen bij toerbeurt, want om de beurt nemen we een power nap.

Er komt een vroege pelgrim.  Hij komt vanaf Jean Paid du Port. Dus de omgekeerde volgorde. Hij had en korte route, want hij komt uit Corbigney. Om 12.00 uur staat hij er al.  Hij moet 22 september in België zijn, want dan wordt zijn zoon vijftig. Hij heeft nu geen huis en gaat als hij terug is celibatair leven. We begrijpen het niet goed. Is het een monnik die uittreed. Of is hij gescheiden??? Ik begrijp het niet. De man spreekt Frans en een paar zinnen Nederlands. Maar ook mijn collega herbergiers begrijpen het het niet. 

We zitten met een gemêleerd gezelschap aan tafel. De Belgische meneer, Nederlandse dame die vanaf huis loopt, een Frase Algerijn, en een jonge Franse meid. Ook dat is weer een special geval. Ze  op pad gegaan, maar niet goed voorbereidt. Ze kan de afstanden niet lopen en heeft maar 5 dagen. Ze is te moe om te bepalen wat ze wil. Ze komt 10 minuten voor het eten pas aan. We besluiten te gaan eten en morgen maar eens te bepalen was ze kan doen. 

Ik stop. Ik weet niet of ik foto's heb, maar anders plaats ik deze morgen.

Herbergieren Dag 8 Proost op de Vendange

Vanochtend stond ik om 6.15 uur weer naast mijn bed. De Japanse meneer wilde graag om 6.30 uur ontbijt. En dat kan natuurlijk. we waren vergeten om de wekker te zetten en af te spreken wie het ontbijt zou verzorgen. Toevallig was ik wakker en zag bij de anderen geen beweging. Mijn vendange kleren lagen nog net zo voor mijn bed als ik ze had uit getrokken. Ik neem alles onder de arm en ren naar beneden om koffie te zetten en brood te snijden. Ik ben net om 6.30 uur klaar. Kleed me gauw in de keuken aan en sta stralende de man te woord. Als hij aan de ontbijt tafel zit onder Gregoriaanse klanken ren ik naar boven om zijn bed weer op te maken voor de volgende pelgrim. Met militaire precisie heeft hij alles achter gelaten. Ik kan zou het bed op maken. Haal ook even de vuilnisbak leeg en voor het oog is de slaapzaal netjes. De Franse dame heeft ook keurig haar was al buiten de deur staan en ik kan haar bed ook op maken. We hebben dan voor 7 pelgrims weer een fris bed. Bij de wijngaard staat alles al weer klaar. De emmers voor de druiven, de scherpe scharen, de verzamel bakken. Vandaag moeten we er 50 vullen. Zoveel kan er in een persing. Het zijn nu lange rijen en we doen er zeker 45 minuten over. Ik kan er beter tegen dan gisteren. Het gebukt staan is geen probleem. Na een uur kan ik echter niet meer recht op komen. Ik blijf gewoon gebukt staan en schuif mijn emmer onder de ranken door naar de mannen naast me die hem legen. Het is een uitdaging om weer rechtop te komen. Moet er gewoon bij nadenken. Als ik een paar meter loop gaat het, maar ik moet er niet aan denken om dit weken te doen. Er zijn mensen die beginnen in begin juli in het zuiden en werken van wijngaard tot wijngaard door tot dat ze in de Ardennen zijn. MijnMaatje zit momenteel op een camping met 500 Roemenen die daar druivenplukken. Je moet voor 6 uur gedoucht hebben anders beland je in een zwijnen stal. De camping had een papier waar het verhaal op stond.

Na een dag worden de Franse jongens wat opener. De ene is een polyviante, de loopjongen van Martin, de andere is ambulance broeder en de derde is de zoon van een andere wijnboer. Ze spreken redelijk Engels. Nu wordt het leuk en krijgen we een inkijkje in hun bestaan. De ambulance jongen neemt vrij om te helpen. Voor de andere is het gewoon hun "job". Kristel de muzikante verdient wat bij. En er zijn 2 gepensioneerde mannen die gewoon net als wij helpen. De grappen vliegen in het rond. Rond een uur zijn de 50 bakken voor en rijdt iedereen naar de schuur in de stad. Het rijden over deze landweggetjes is zelfs voor mij, met een ijzeren maag een opgave. Bij de schuur aangekomen worden met ceremoniële handelingen de laatste bakken gelegd en wordt er getoost op de "Vendange". Bijzonder, het is wijn van druiven die we twee jaar geleden hebben  geplukt . Als vrijwilligers krijgen we een doos wijn. We worden uitgenodigd voor de lunch bij de wijnboer thuis.  Heerlijk.  Couscous, met salade en lasagne. De lasagne is voornamelijk gehakt. Je moet hier geen vegetariër zijn, want de hoeveelheden vlees zijn giga. Geen wonder dat voor Fransen de  herberg een bijzonderheid is met alleen een vega menu. 

Na de heerlijke lunch gaan we richting huis. We moeten langs de Marie in Anthien voor vuilniszakken. Interessant om een een gemeentehuis van binnen te zien. Nu stelt het niet zoveel voor, maar Anthien heeft maar  paar 100 inwoners. Het is een lokaal van een oude school. Als we zeggen L'Esprite du Chemin krijgen we 6 rollen mee. Sinds dit jaar hebben ze hetzelfde systeem als in Nederland. Het vorige systeem hebben we nooit begrepen. Elke keer keken de herbergeigenaars de zaken na, want ze kregen regelmatig een boete. 

In de herberg zitten we even een poosje bij te komen. Dan moeten we de handen weer laten wapperen. De eerste pelgrims arriveren. Ik spring even onder de douche voor de pelgrims boven komen. Dan begint de uitdaging. We hebben restjes soep en nasi. We maken overal wat bij en we krijgen een staande ovatie van de mannelijke pelgrims. Dat hoeft natuurlijk ook niet weer.

Morgen hebben we nog een keer een Vendange. Nu bij ons thuis. Hoe het zal gaan? Geen idee, we zullen het zien. Wat ik wel weet is dat we de druiven met de voeten gaan persen. Maar misschien is dit wel een grapje. 

Herbergieren Dag 7 Vendange

Een korte blog vandaag. Het was een zware dag. Om half zeven uur op en in de auto richting Vezelay. We hebben druiven geplukt. In de ochtend stralend weer. 's Middags regen en warm met zware schoenen van de klei. Ook nog schuin de helling op. Wat een klus. Maar super gezellig. 
We worden ontvangen door de boer met 2 zoenen op de wangen. De mannen krijgen een hand. Ik bloos er van. De wijnboer is een prachtige jonge man met mooie pet. Hij is erg trots op zijn oogst. In een auto van een van de buren gaan we naar de wijngaard. We mogen niet met mijn auto. De weg is te slecht voor mijn auto.
Er was ook een vrouw die klarinet speelt in een orkest. Ze heeft nu 3 maanden vakantie en plukt dan druiven. Een gevaarlijke bezigheid voor iemand die de kost verdient met zijn vingers. Verder een jonge, student uit Normandië, heeft ook vrijwilligerswerk gedaan in Libanon. Verder allerlei buren die elkaar bij de vendange helpen. 

Het begint al goed. Koffie met een croissant. Dan buffelen met de druiven. 10 uur koffie met een croissant. Weer buffelen. De druiven hangen laag. Ik sta de hele dag krom. Dat gaat prima. Alleen weer omhoog komen lukt dan haast niet. Ik moet een emmer over de druivenrij tillen om in de bak te gooien. Nou, de crossfit is er niks bij.  Soms zit ik ook een poos en schuif op mijn billen omhoog. Je kunt je voorstellen hoe we er uit zien. Na de regen 's middag is zitten geen optie meer. Onder de schoenen komt bij elke stap een laag klei er bij. Met met letterlijke zware stappen klauteren we omhoog. Ik krijg steeds meer bewondering voor de vrouw die dit een heel seizoen doet. Het is een klus.

De schaartjes zijn erg scherp. Je kunt een er een vinger mee afknippen. Dat gebeurde dus ook bijna. Ik heb een fikse snee. De jonge pakte druiven en kneep  ze boven de snee uit. "Desinfectie" zei hij. Het bloeden stopt gauw en ik ben snel weer aan de gang. 

Tussen de middag komt de vrouw van de boer met een heerlijke lunch. Ik smul en tegen mijn gewoonte in neem  ik ham en pastei. Heerlijk. En wijn. Niet veel. Na een half glas word ik wiebelig op de benen. De boerin sluipt af met koffie en cake. ook heerlijk. Ik laat me even gaan en smul van alles.

Rond vier uur gaan we naar huis. We zijn Vezelay nog niet uit of ik slaap en word wakker bij de herberg. Ik mag als eerste onder de douche. We hebben ook nog 4 pelgrims. We hebben er nu al 39 gehad en er staan totaal 54 in het boek en dagelijks komen er ook nog wel 2 a 3 aanlopers. Kortom, ik denk dat we wel boven de 70 komen. Nog nooit zoveel gehad. Gelukkig hoeven we niet te klussen, want al met al is dit al heavy genoeg. 

Gelukkig hebben we de soep al klaar en de salade ook. Met rijst met groenten en een ui, maken we een Indische maaltijd. De gasten smullen. We hebben ook een Japanner. Of hij mijn nasi zo lekker vindt? Hij hoefde geen tweede keer. De soep, mosterdsoep van kookvocht van linzen viel ook goed in de smaak. 
Na de afwas zitten we nog even. We maken ons op voor een tweede dag vendange.

Herbergieren Dag 6 Eindelijk een wandelingetje

Het is zijn wel erg drukke dagen in de herberg dit jaar! Elke dag veel gasten. Er is niets in de tuin, door de hete zomer, afgezien van appelen, dus ook om de dag naar Corbigny. 

Ik werd vandaag wakker met knallende hoofdpijn. Bij mij wel een signaal. Ik kon even blijven liggen, omdat ik gisteren de shift van 5.45 uur had gepakt. Maar om 8.00 uur ben ik tollend beneden. Er zijn weer 6 pelgrims en de weeïge lucht van gebakken eieren komt me tegemoet. De Zuid Afrikaan eet geen brood en hij wordt verwend met eieren. 

Om 9.00 uur hebben we de pelgrims uitgezwaaid. De jonge mensen uit Zwitserland knuffelen ons dat het een lieve lust is. Ze hebben er een dag of 60 opzitten( vanaf het meer van Lago Majore) en nu nog 60 te gaan. Ik moet weer wennen aan alle hughs. Corona heeft er wel ingehakt. Ik merk dat spontaan handen geven bij mij haast nog schrik op roept. het is toch te gek.

Yvonne blijft thuis en Etty en ik rijden naar de Aldi in Corbigny. Alle bier is op. Brood, melk, sla...en gewapend met twee tassen slaan we weer onze slag. We trakteren ons op 2 pomplemouse... 

Tijdens de thuisreis regent het en we zien onze wandeling, we hebben nog niet een keer gewandeld deze keer, weer in rook op gaan. Thuis gekomen, na de koffie wordt het droog. Als een speer gaan we opzoek naar de wandelschoenen. Met een rugzak, wie weet wat we vinden aan bramen en appels, op pad. We genieten van het prachtige landschap. Het kan toch niet waar zijn, dat hier 32 hectare zonnepanelen komen. Het zicht is al vreselijk, maar ook de generatoren schijnen vreselijk lawaai te maken. Dat hoeft niet weet ik uit ervaring, maar het zou kunnen. Er schijnen hier weinig mensen te wonen en daarom kan het mooi hier. Ik vind het dramatisch.

Na het eten, nog een restje couscous met sperziebonen, maken we appels in. Koken we soep. Met Blof op de achtergrond, snijden we groentes, roeren we in potten, buigen we ons over recepten. We koken voor twee keer. Morgen is het namelijk druk. Een vendance..... druivenplek. In het kader van naoberplicht helpen we mee. Het is leuk werk, leuke gezellige ontmoetingen met de lokale mensen en heerlijk eten. 

We hebben morgen ook twee pelgrims in het boek. Maar misschien ook aanlopers. De soep, mosterdsoep van het vocht van kikkererwten, en kerrie salade. Met rijst en pindasaus een prima maaltijd. Voor vanaf tomatensoep, rijst met prutjes en groene salade en fromage blanc, een soort kaas dat lijkt op yoghurt, met vruchten. Het koken is al een ding, maar water halen, afwassen, spoel water naar de tuin brengen is sjouwen.

Ik kom bijna  niet aan appen met familie en vrienden toe...Maar voor Kleinkind maak een filmpje met het liedje, hoe toepasselijk, Vader Jacob.

Tot onze verbazing staat ook onze verwarde man weer aan de poort. Nu met rugzak. Hij heeft zich verlopen, is verdwaald... Zou 13 km maar kon geen slaapplaats vinden. Het verhaal blijft even verward. We geven hem toch maar een bed en zo zitten we vanavond weer met 6 i.p.v. 2 aan tafel.  

Ik heb nog veel, veel meer te vertellen, maar ik moet gewoon naar bed. Het is bijna 11 uur en we moeten morgen om 6.30 uur weer op. Dus ik stop nu toch maar. 

 

Herbergieren Dag 5 Buffelen

Kwart voor 6 ging de wekker. Terwijl ik dit schrijf heb ik de knollen wel op. Ik had ontbijtdienst voor 12 mensen. Dat is best een hele happening. Per 2 of 3 schuiven mensen aan. Koffie maken, thee zetten. Voor elke pelgrims 3 plakjes brood. Niet meer, want sommige pelgrims zijn net mensen en gaan hier raar mee om. En alles gaat hier low budget. 
Onze verwarde man, had goed geslapen. Etty heeft met hem gesproken. Privé was er van alles aan de hand. Werk, relatie, noem maar op. Zo overweldigend veel, dat hij alles niet goed op een rijtje had. Hij kon niet goed aangeven hoe hij bij ons was beland. Er kwam geen zinnig verhaal. Maar hij gaat terug naar Vezelay om vandaar uit wat kleine rondwandelingen te maken. Hij loopt maar 12,13 km per dag. Dat is niet genoeg voor een Camino.

Ondertussen was ik af, zoek potten voor de peren. zwaai pelgrims uit, zoek spullen voor ramen wassen bij elkaar. Rond 8 uur schuiven de medeherbergiers aan bij de keuken tafel. Dan komt de verwarde man voor vragen en ons ontbijt schuift op. Rond kwart voor 10 zitten we eindelijk. Ik heb er dan al 4 uur opzitten. We zijn nog niet klaar of de auto voor hout staat er en we helpen de zaak mee naar binnen te brengen. Vervolgens zuig ik de salon en de anderen bekommeren zich om de bedden. Zodra alle was hangt willen we eten. Dan zitten we voor de lunch of de eerste pelgrims komen. Het blijken geen pelgrims te zijn, maar aanlopers. I.v.m. de hitte bieden we ze water aan. De man blijkt in Dieverbrug te werken en te wonen in Diever, mij erg bekend. Het is een Belg met een Drents accent. Grappig. Zijn vriendin werkt in Nijmegen en maakt buurttuinen met bewoners en vervolgens gaat ze samen koken.

Ze kookt ook met kinderen. genoeg stof tot praten. Maar dan komen de echte pelgrims. We verwachten er 7 maar er komen maar 6. 

Ik wilde nog wat doen voor mijn vrijwilligers werk in Nederland. Doet internet het niet. Grrrrr. Waarschijnlijk door het onweer van gisteren. 

We zijn druk in de weer of er komt weer een lading hout. We lossen in een ketting. Tussen de bedrijven door heb ik ramen gewassen en stof gezogen. 

Op de valreep komen er twee Zuid Afrikaanse mensen. De vrouw heeft vaker gelopen, maar haar man houdt er niet van. Ze heeft nu kanker gehad en uit dankbaarheid lopen ze samen de Camino. Haar man wilde mee als ze ook 14 dagen gaan varen op ene kanaal. Dat heb ik inderdaad ook gezien deze zomer. Het lijkt mij niets zo stil te zitten op een boot, maar als je er van houd. Door de kanker heeft de vrouw zere voetzolen. En dan moet je met een warme dag 25 km lopen. Wat een vreselijk.

De dame blijkt een zeer geanimeerde prater en de avond is beregezellig. Mensen zijn vol lof over het eten. Een heerlijke groente soep. Curry met bloemkool uit Nederland. De andere helft sperziebonen en couscous en een custard vla toetje met warme appeltjes. Super lekker. 

Ik heb geen energie meer. Ga dus zo stoppen met het blog. Morgen maar 2 pelgrims in het boek en peertjes inmaken. De peren doen het gelukkig wel goed. 

Herbergieren Dag 4 Een overvloed aan pelgrims

Wat een dag! Warm, warm.... wennen. Het begon al goed. Er stonden 7 of 8 geboekte pelgrims. Dat is voor deze herberg best veel. Er is geen winkel om de hoek. Dus goed plannen en regelen. We hadden gisteren al een menu gemaakt. Pompoensoep, sperziebonen met couscous, curry, salade en een heerlijk appeltaartje. We begonnen met de check of alle spullen voor dit gebeuren in huis was. Toen brak de klink van de deur van de voorraadkast. Wat een gedoe. Met herbergmaatje Etty prutsen we  aan de deur. De as zat in de deur en de klink in Etty's hand. Dan kan je echt niets beginnen. De voorraad kast is gewoon een "heiligdom" Na een kwartier proberen, zien we bij de kast van de rugzakken tangen. Waarschijnlijk heeft de klink vaker dit euvel. 
Na de check van het heiligdom, besluiten we toch maar naar de winkel in Corbigny te rijden. Dat was een goed besluit, want het was vandaag "waar 7 eten kunnen ook 12 eten". Maar dat geeft veel geregel gedoe. Er zijn stellen, vriendinnen, alleen lopers. We hebben wel genoeg bedden, maar soms 2 persoons en losse bedden. En het maakt ook uit wie als eerste komt. Geef je beide kamers met 2 aan loslopers, dan belanden soms 2 mannen van flinke lengte of formaat in de "twijfelaar" op de grote slaapzaal. Of op de grond.

In de loop van de middag melden zich steeds meer pelgrims. Uit alle hoeken van de herberg halen we borden en soepkomen. Ik zet de couscous klaar en bij elke nieuwe pelgrim doen we er 50 gram bij! Een jonge jongen van 18 loopt al vanaf Nederland. Het is zijn 50 tigste dag. Een dappere dodo....

Dan meldt zich om 16.30 uur telefonisch nog iemand. Een Nederlandse man. Hij is nu in Neufchâteau. Dat is vanaf hier nog 2 uur lopen. We verbouwen de slaapzaal en  halen een bed uit onze kamer. Doen een matras voor herbergier Yvonne op de grond. Dan komt er nog een Frans koppel. Om 18.30 uur. De vrouw is bevangen door de hitte en heeft een paar uur aan de kant van de weg gelegen. Is mij ook wel eens over komen. Ze er toch wat onzeker over. Maar de douche en de maaltijd doen haar goed. 

Zo zitten we dan om 19.20 uur eindelijk aan tafel. Met uiteindelijk 14 mensen. De pompoen soep verdwijnt als sneeuw voor de zon. Idem de rest. 

Dan stuitert de Nederlandse man binnen. Ik ontvang hem. Verward, vraagt waar hij zijn auto kan parkeren. Mijn mond valt open? Hij was toch lopend? Het was rond zessen begonnen te onweren en we hebben hem nog gebeld. Of het goed met hem ging. Een nu is hij met de auto. We krijgen het verhaal er niet uit en hij is niet in staat ons uit te leggen, waar hij vandaan komt. Zaterdag kom hij niet langer in Brussel blijven en moest weg... Waar hij vandaan komt???  We maken hem duidelijk dat 1 nacht de auto in het gehucht mag blijven, maar langer echt niet. Hij kan niet vanaf hier 4 weken gaan lopen. Hij wil niet naar Vezelay. Tja en dan weten wij niet zo een plek voor zijn auto. Het verhaal rammelt aan alle kanten. We laten het voor vannacht rusten. Morgen verder. Ik sta te tollen op mijn benen. Warmte , sjouwen, koken en steeds bijstellen vraagt zijn tol.... En eindelijk om 23.00 uur blazen we uit aan de tafel in de keuken. Wat een dag.

Herbergieren Dag 3 Zondag in Le Chemin

Het was een onrustige nacht! Warm, dekbed was eigenlijk te dik.... Maar wat is het stil. Niet een beetje stil, heel stil! Het enige geluid is van een klein klokkenspelletje een paar huizen verder op. 
Etty en Yvonne gaan naar de mis in Vezelay. Ik zal voor de pelgrims zorgen. Om half zeven sta ik naast mijn bed. De Gregoriaanse klanken vullen al gauw de salon. Rond 8 uur is iedereen weg. Ik draai 3 expreswassen en om 9.30 uur als Etty en Yvonne terugkomen, hangen de wassen en zijn al 3 bedden verschoont en heb ik de ontbijtboel afgewassen.

De eigenaresse die gewoon in hun eigen afdeling is( Ze gaan niet op vakantie i.v.m. met de vendance = druivenpluk) komt even langs. Ik hoor van haar dat de vallei achter de herberg helemaal vol gezet wordt met zonnepanelen. Ik kan het gewoon niet geloven. Dit prachtige landschap vol met panelen.  Het kan toch niet waar zijn. In Nederland is ons landschap vlak. Dan zie je de grote landerijen met panelen niet zo verre. Maar hier zie je van heinde en verre deze dingen. Wat een dilemma! We willen allemaal stroom voor onze mobiel of laptop. Je kunt niet alles. Wel stroom en nergens een plek om het op te wekken. Maar uitgerekend hier. Ik ben er kapot van. Het is hier zo prachtig en het zou zo jammer zijn dat dit vol met panelen komt. Vanuit de herberg zie je de panelen niet. Maar van het huis van de buren wel. 64 hectare...... Het huis staat niet te koop, omdat de buren te oud zijn geworden om hier te wonen. In eens is het huis onverkoopbaar. 

Rond 13.00 uur staat een Fransman op de stoep. Hij weet dat de herberg groot genoeg is en komt zonder reservering. Nu hebben we vandaag maar een gast, maar morgen hebben we er 10! En als er nog wat aankomt lopen wordt het goed vol.  

Ik heb een katoen bij me en ik moet 32 lapjes haken om een object te maken. Heerlijk werk en ik werk er lekker aan. Heerlijk om de rust te hebben om eens lekker een paar uur te haken.

Rond 5 uur komt de Nederlandse dame. Ze  loopt in etappen vanaf haar huis in de buurt van Amersfoort. Dapper hoor, overnachtingsplekken zijn dun gezaaid, dus het is best een onderneming. 
We maken van een de bloemkolen een lekkere curry. Met een soep en salade een lekker maal. Maar wat een toestand. Nu blijkt de dame allergische te zijn voor rode ui en knoflook. Dat zit bijna standaard in ons eten. We hebben nog een pakje rode kool. Dat maak ik gauw warm.....

Wat jammer van de heerlijke curry. Zonde.  De anderen smullen er van. 

Manlief heeft pech zie ik op de app. Zijn waterkoker is stuk. Hebben we de hele vakantie geoefend in het koken met de waterkoker en op de eerste dag is hij stuk. Maar goed dat Manlief er niet helemaal op heeft vertrouwd. Hij heeft toch ook nog het kooktoestel meegenomen merk ik nu. Gelukkig maar!

En zo is ook deze dag weer voorbij. En geen enkele foto gemaakt zie ik nu..

Maar dit gedaan....  Foto's zijn niet helemaal goed van kleur.