Dag 46 Camino del Norte Santiago

Aankomen in Santiago 

Toch elke keer weer speciaal! Ik kijk er naar uit! Voel me emotioneel, maar niet genoeg om in huilen uit te barsten. Ik merkte het ook aan de pelgrims in het hostel gisteren! Het einde komt inzicht! De stemming is uitgelaten! Er wordt veel gelachen en gepraat! Mensen beseffen dat hun tocht ten einde loopt! Het begin van het gewone leven vangt weer aan! Je moet weer plannen maken voor de tijd na de Camino. Hoewel we het heerlijk vonden, merken we dat de drukte toe neemt! Zonder reservering ergens naar toe lopen is spannend! Het kan nog wel, maar zeker nu met z’n drieën is het lastig! 

46 Dagen zijn onderweg! Is wel een hele tijd! En er komen voor ons nog 9 bij! 

Vanochtend waren we om 7.45 uur al aan de wandel! Het laatste stuk vanuit O Pedrouzo is niet het mooiste stuk van de route! Maar de eerste 10 km gelukkig nog wel. We lopen door een prachtig stuk bos! Dan door wat dorpjes en dan eindeloos door Santiago! 

In het bos dachten we eerst dat er een mars etappe aan de gang was! Het bleek een groep te zijn die gisteren ook al in onze buurt liep! Toen ik er aan ontsnapte bleken we bijna alleen te lopen! Maar ook in Santiago was het erg rustig! We liepen grotendeels alleen! 

De drukte viel erg mee achteraf! Ook in het pelgrims bureau was het rustig! Vandaag zijn er maar 2200 pelgrims aangekomen. Je moet vooraf al je gegevens al invullen en dan zijn er 20 wachtenden en misschien 10 mensen achter de balie. Valt erg mee, dus! Voor het kleed in de Huiskamer van het Jacobsgenootschap maken we weer de traditionele foto! Nu met Dochterlief erbij! 

We wilden graag naar de kerk! Maar de rij was zo extreem lang, dat we niet zijn gegaan! 

Andere jaren zouden we alles op alles zetten. Maar nu staan in de rij……… MijnMaatje kan het niet geloven toen ik zei dat de mensen voor de kerk stonden te wachten. Hij negeerde de rij en liep naar de deur, om daar te ontdekken dat mensen zelfs nog niet in de kerk mochten! 

Niet te geloven. Of het is het stroomlijnen van de drukte! 

Vanavond zijn we gegaan voor een Menu del Dia. We konden niet koken in de herberg. Het menu: Galicische soep, ouderwets gebraden kip en een flan na! Met spa rood en brood! €12,00! De Galicische soep spreekt tot de verbeelding! Overal zien we de stronken staan. Uitgegroeide boerenkool of een soort palmkool. 

Wat brengt nu zo’n grote tocht? Lastig om direct te zeggen! Het is leven in het klein! Weinig kleding, weinig spullen, geen afspraken! Dat maakt het leven simpel! Enerzijds is de Camino simpel! Slapen lopen en eten! Maar anderszijds ook ingewikkeld! Waar slaap ik? Is er genoeg ruimte? Zijn er winkels? Zijn er winkels open? Regent het? Is de route wel goed? Heb ík genoeg stroom in mijn mobiel! Het betekent dus voortdurend schakelen! 

Ik weet wel als ik zo de jaren bekijk, dat lengtes van routes, niet meer van belang zijn! Wat je eet ook eigenlijk niet! Regen ook niet! Lopen moet je toch!  Het gaat meer om het nemen van de dingen,  zoals ze zijn!  Een mooie les toch! 

Dag 45 Camino del Norte O Pedrouzo

Wat hebben we toch altijd veel geluk onderweg. Wat kunnen we toch tevreden zijn! Goed, het regende vanmorgen, maar het had erger gekund! Bv niveau tuinslang, wat we ook wel hebben gehad op deze Camino, Het miezerde, maar de poncho’s deden het super! Wat zijn we toch blij met deze investering! Evenals de nieuwe schoenen! Toen toch plotseling niveau tuinslang bereikt werd, waren we net in de buurt van een bar! Wat een geluk. Deze werd druk bezocht! Zeker 50 pelgrims hadden hetzelfde geluk als ons! De bar had veel overdekte  zitruimte! Ik denk normaal voor de zomer schaduw plekken! Wat een mensen! Giga! Allemaal ingepakt als Michelain poppetjes! Nog nooit zoveel poncho’s én paraplu’s bij elkaar gezien! Dan komen twee dames aanstrompelen! Ze zijn er zichtbaar helemaal klaar mee! Hebben geen enkele droge draad meer! Ze spreken Engels en ik kan het gesprek volgen! Ze bestellen een taxi en de dame stuurt een print screen van de plek! Inmiddels heeft de regen het niveau bereikt van 2 tuinslangen! Het is echt vreselijk! Ik sta na dagen regen ook niet zo meer te trappelen! 

Ik denk dit is mijn kans! Aanpappen! Ik ook met de taxi! Zij lopen de 100 km voor Santiago. Zijn dus begonnen in Sarria. Lopen nu voor de vierde dag in de regen! Genoeg is genoeg! Ik beaam het aan alle kanten! Net als ik het gesprek richting “ Kunnen wij ook niet mee, dan delen we de kosten” zegt MijnMaatje:” De regen wordt minder! Kijk de lucht klaart op!” Ik weet niet waar hij het ziet, maar ik zie niets! Alleen grauw, grijs, donker, dreigend en veel regen! Ik doe nog een poging of we niet mee kunnen. MijnMaatje lijkt verbijsterd? Hoezo taxi? Inmiddels stuift de taxi het erf op! De chauffeur is zichtbaar druk! De twee dames snellen zich met rugzak en stokken naar de taxi en in een ommezien zijn ze weg! Daar zit ik dan in mijn kleddernatte broek, bezwete rug! “We gaan!” zegt MijnMaatje! Het regent inmiddels weer niveau 1 tuinslang in plaats van 2!  ik bedissel dat ik mee ga , na een stuk cake… MijnMaatje vindt het tot mijn verbazing prima! Als ik de bar binnen kom en ik zie de wachtrij……laat ik de gedachte aan cake snel varen! Wist MijnMaatje dit misschien? 

Maar we gaan weer! Met dat we ons weer in de poncho’s hebben gehezen, wordt de tuinslang stopgezet. De modder is vreselijk, maar te doen. De laatste 8km lopen we droog en het laatste stukje zelfs in de zon! De regendag in Weeronline met donkere wolken en 3 druppen, bleken uiteindelijk in de ochtend maar een uurtje 3 druppen te zijn en toen dronken wij net koffie! 

De zon schijnt stralend in O Pedruzo, de slaapplek voor deze dag! Dé terrassen zijn er niet! Staan nog opgestapeld tegen de muren. Maar ook dat drukt de pret niet! We trakteren ons ergens binnen op een tweede bak koffie voor de dag en nu met gebak! Oké, 2 reuze stukken gebak, die we met ons drieën delen! Het moet niet te gek worden! Wat een geluksvogels zijn we! 

Dag 44 Camino del Norte Arzua

De hele dag regen en nu in de zon voor de herberg! Een stoeltje van het terras gepakt en meegenomen naar de overkant van de straat! Onze herberg is gemaakt in een pakhuis of zo! De bedden staan in kleine compartimenten van 3 of 4! Mooie keuken, maar geen ramen! De hele dag was het grijs en regenachtig! En nu: blauwe hemel, witte wolken en zon! 

Ik had het stoeltje gepakt om nog even te genieten van het zonnetje! 

Wat ik me niet realiseerde is, dat het lijkt, dat ik net als vroeger thuis, op een tuinstoel alle motoren van de TT Assen langs zag komen en  nu alle pelgrims. Nu om 19:00 uur komen nog steeds horden pelgrims langs. Ik snap er niets van! Hoelang lopen mensen vandaag? Of hebben ze ergens geboekt en kunnen ze aankomen wanneer ze willen?  Onze herberg is niet vol. MijnMaatje vraagt het na. Deze herberg, 38 km vóór Santiago, is niet vol. Alleen op dinsdag, woensdag en donderdag is hij vol! En in juli en augustus! Volgens de herbergierster willen mensen vooral in het weekend in Santiago aankomen! 

Rijp en groen loopt hier voorbij! Mensen denken dat ik namens de Tourist Office hier zit! Waar nog een herberg is? Er zijn hier wel 20. Waar dé municipal is? Zo laat? Zonder afspreken heeft deze echt geen plaatsen meer! Waar een bar? Je kunt hier direct beginnen aan de kroegentocht! Waar de bushalte is? Geen idee? Maar er is op dit tijdstip zeker geen bus meer! Bovendien is het voor elke Spanjaard in Galicië een vrije dag! De dag van de literatuur! Alles dicht en in veel plaatsen feestelijk activiteiten! Niet dat wij daar vandaag op de laatste km Galicische platteland iets van gemerkt hebben. 

Zo blijft het maar doorgaan! Vandaag werden wij als oud gedienden bevraagd hoe de aanvraag van de credencial in zijn werk gaat! Leg je het uit, kunnen ze het zich niet voorstellen dat het zo werkt! Er zijn toch lange wachtrijen? Leg je iets uit, geloven mensen het niet. Kijk dan maar in Santiago. Wachtenrijen van uren zijn tegenwoordig voorbij! 

Het vierdaagse gevoel overvalt me. Dochterlief verbaast zich over de nationaliteiten, de opgespoten lippen en de gecorrigeerde billen. Zien wij dezelfde mensen? Ik zie eindeloze stromen mensen, zonder rugzak! De Correr, de post die de rugzakken en koffers vervoerd, doet goede zaken! Ik zie mensen strompelend op hun laatste benen langs komen. Dan is 39 km nog ver weg! 

Een groep van, tja ik herken de taal niet,  zakt om mij heen hier in de zon op het trottoir! Ze hebben dagrugzakken! Ze ogen gevloerd. 

Ze gaan nog door en lopen naar Monte Groze! Dat is zeker nog 35 km! Dat wordt wel 24:00 uur! 

Ik vind het observatie moment voor nu genoeg! Na de heerlijke linzensoep, die ik heb gemaakt in verband met de kou, heb ik dorst! Ik trakteer me op een fles spa rood uit de enige open supermarkt! 

Dag 43 Camino de Norte Sobrado

Het was een drukke dag! Het was een lange etappe! Veel indrukken! Nu pas,  om 20:50 uur,  kom ik er toe om mijn blog te schrijven! 

Ik lig in een heerlijk bed in een lekkere warme slaapzaal! Zo lekker! Ik heb vandaag een paar keer met handschoenen aan gelopen! Zo koud! Ook de keuken hier in het klooster was koud en ook de ruimte waar de versper gehouden werd,  was koud! Ondertussen komen de mede pelgrims de slaapzaal binnen! Ik hoor aan hun zuchten dat ze balen! Wij liggen al in bed en dan is het niet not done om het grote licht weer aan te doen! Zij moeten zich nog klaar maken voor de nacht! In het donker! Inwendig moet ik grinniken! 

Het bed ligt heerlijk. Ik was niet van plan om naar het klooster te gaan! Van de vorige keer heb ik nog een trauma. Koud, smerig en vreselijke bedden! Maar het klooster is gerenoveerd! Er is in de slaapzaal zelfs vloerverwarming! 

Deze Camino is qua slapen heerlijk! Veel mensen reserveren en dan hoef je ook niet vroeg weg! Je plaats voor de nacht heb je immers al! Dat betekent grofweg, 22:00 uur liggen en 7:00 uur opstaan! Wat een genot! Wij waren vanmorgen om 5 voor 7 de eersten, dachten wij! Dat was niet helemaal zo! De twee oudere mannen zaten al aan het ontbijt! Een paar stukjes brood en koffie! Dochterlief was even helemaal van het padje!”Is dit het ontbijt?” Join the Camino, kindlief! Waar is de yoghurt, broodjes, taart? Ze zag de bui voor deze dag al hangen! Geen bars of winkels. Alleen op een paar stukjes brood’ Voor de lunch de spaghetti van gisteren met nog 2 bananen! Tot overmaat van “ramp” hadden de hospitaleros ons kaasjes ook rijkelijk uitgedeeld aan alle pelgrims! Dus het werd ook nog eens brood met niks tijdens de route. 

Tegen twee koffiezetapparaten, broodrooster en waterkoker was het elektriciteitsnet in de herberg niet bestand! Daar zaten we in het schemer! De nieuwe herbergiers opzoek naar de meterkast. Gedoe, gedoe, paniek! Maar MijnMaatje die alles kan, keek alleen, liet de opwinding de opwinding, en ging in een lijn naar de meterkast, die hij al lang ergens gezien had,  en met een handomdraai deed alles het weer! Hij mag gelijk volgend jaar komen als herbergier!! 

De route was 25 km lang! Onderweg nergens een bar of zo! Alleen aan het einde was een bar. Qua prijzen maak je hier van alles mee. €3,00 voor 3 koffie, tot vanmiddag in een afstandse bar, waar de koffie uit de pruttelkan komt, 3 koffie voor €7,00 ! 

Bij het klooster worden we in groepjes van 6 toegelaten! Anders kan de monnik het niet overzien! Dit duurt zeker 20 minuten! Maar er kunnen hier 100 pelgrims slapen! Ze schrijven 18 pelgrims per uur in! Alleen het inschrijven duurt al  minstens 5 uur. Heeft een monnik bijna een dagtaak aan!!

In ieder geval zijn we om 16:00 uur binnen. Bed opmaken, even liggen, boodschappen doen, eten, naar de vesper, kloosterkerk nog even bekijken! Routes plannen voor ná Santiago, douchen en de dag is weer voorbij. Maar ik ben een tevreden mens! Weer een fijne dag! Waar het geluk weer met ons was! Een paar spetters regen! Zelfs Dochterlief merkte bij het eten op: “Wat is het Camino leven simpel, slapen, lopen, op tijd eten en dat herhaald zich steeds weer! Ze was het ontbijt van vanmorgen gelukkig al weer vergeten! 

Dag 42 Camino del Norte Miraz

Het groen, geel en oranje zet zich voort vandaag! Een korte, prachtige route! Tot Miraz. 15 Km! Wat hebben we weer een geluk! De hele ochtend lopen we droog! Veelal in de zon!  Het wordt een spannende dag! We hebben niet gereserveerd! Maar de herberg heeft 28 bedden. Er is ook nog een andere, nieuwe herberg. Deze heeft ook nog 36 bedden.  Bedden genoeg als er niet te veel mensen zijn. Onze herberg kun je niet reserveren! Het gevolg is dat mensen de andere  herberg gaan nemen! Men gaat toch wel  graag voor zekerheid. De bezettingsgraad van deze daalt nu! Als hij te veel daalt moet de herberg misschien sluiten! Dat zou ook jammer zijn! Terwijl deze met vrijwilligers zo leuk is! Je kunt er zelf koken! 

Er ontstaat weer een nieuw groepje pelgrims met hetzelfde ritme! De NAVO man, een oudere Duitse man, een groep jonger Duitse mensen. (Sommige van deze groep gaan naar de andere herberg, want daar wordt Vegan gekookt!) 

Er zijn ook nog wat Spaanse mannen. Er hangt een geur van frisse eau de cologne om hen heen! Ik heb de geur al verschillende dagen in mijn neus hangen! Kon het niet traceren! Eerst dacht ik dat het door mijn buikgriep kwam! Ik vond brood en koffie stinken en dan in eens duikt dit geurtje op! Het doet me denken aan  de barbier waar MijnMaatje vorig jaar in de vakantie heen ging! Zijn wangen werden besprenkeld met dit geurtje! Ik ontdekte gisteren dat een van deze Spaanse mannen de geur gebruikt! Heerlijk! Het is echt een andere geur dan de chemische deo waar een enkeling ruimhartig in de slaapzaal mee doordrenkt! Ik geloof dat ik het aan mijn eigen wasmiddel ga toe voegen! 

Het geluk is weer met ons! De laatste km regent het vreselijk! Als het regent gaat de herberg eerder open! Als we rond 13:00 uur voor de herberg staan mogen we gelijk naar binnen!! Dat is toch geluk hebben, want anders moet je wachten tot 15:00 uur! Als we binnen zijn is het een drukte van belang! De vrijwilligers lossen elkaar af vandaag! Er zijn al twee mannen gearriveerd! De man van de eigen kamer van gisteren! We komen er achter dat hij de Camino loopt, omdat hij een open hart operatie heeft overleefd! Hij doet erg nerveus aan! Je zou toch denken dat als je loopt vanaf Irún dat je de klappen van de Camino zweep toch wel kent! De NAVO man blijkt zijn schoenen vanmorgen te zijn vergeten! Ik begrijp het niet goed? Schoenen vergeten? Je kunt van alles vergeten, maar schoenen niet, toch? Blijken het zijn Crox te zijn! Een vriendelijke Duits meisje heeft ze mee genomen en gebeld naar deze herberg, dat ze de schoenen heeft! De man is helemaal dol blij! Ook Crox vind je niet zomaar ergens! 

Bij de ingang staat ook een rugzak die we herkennen! Hier worden toch geen rugzakken gebracht? Maar de Spaanse man van de rugzak is hier niet! Hoe gaat dit aflopen? Ach, het zijn maar kleine dingen. Maar ze vullen de energie van herberg. We hebben een heerlijke middag rond de houtkachel. Met koffie en thee! Goed voor Dochterlief! Ze kan nog even dagen bij tanken! 

De herberg wordt gerund door vrijwilligers uit Amerika! Het ‘Hi, Guys’ is niet van de lucht! Amerikanen hebben een accent dat wel een beetje irritant overkomt! Maar er is de hele middag een playlist waar iedereen blij van wordt. De vrijwilligers zijn zeer vriendelijk en behulpzaam! 

Uiteindelijk komen de Spaanse mannen niet in de herberg! Jammer, nu moet ik het luchtje missen! Er zijn ergere dingen! De tas wordt aan het einde van de middag gehaald! Gauw mee genomen naar de andere herberg! 

Hoezo veel mensen op de Camino? Vanaf Ribadeo altijd plaats! Wij genieten van deze heerlijke warme herberg! 

Dag 41 Camino del Norte Baamonde

 Groen, geel, oranje. 

Dit zijn de kleuren die ons vandaag omringen. Groen van de overweldigende natuur! Geel van de bloeiende brem. Oranje van onze  poncho’s en Dochterlief haar cover van de rugzak! We staan voor de deur van de herberg. 98 Plaatsen en we zijn nu met 15 mensen of zo! 

We hebben erg veel geluk! Wel hebben we wat spetters gehad, maar het mag geen naam hebben. De routes was vlak glooiend! Landweggetjes en wandelpaden! De brem bloeit hier zo prachtig! Het is genieten! 

Dochterlief voelt zich iets beter en ik merk ook dat ik wat meer energie heb! Het is best wel spannend, realiseer ik me nu pas! Ik kan me niet heugen wanneer we zoveel dagen achtereen samen zijn geweest! Aan de ene kant zit in mijn achterhoofd twee van ondeugd  glimmende kids op de achterbank van de auto richting Oostenrijk! Met al het gedoe wat daar bij hoort! Zelfs toen ze pubers waren konden de kids elkaar behoorlijk uitdagen! Nu zijn we op stap met een volwassen vrouw! Je dochter, maar dan de volwassen versie! Nu hebben we natuurlijk kunnen oefenen met Eva, het Duitse meisje dat een week of drie met ons, oude bessen, mee liep! Dat ging goed! Maar we respecteerden haar in haar keuzes en haar dagindeling! Wilde ze samen met ons eten, prima. Wilde ze dat niet ook prima! Ze was gezellig met haar verhalen en haar kijk op de wereld konden we goed volgen! Ach, zo gaat het ook met Dochterlief! Jammer dat ze ziek werd! Maar ze houdt zich dapper! Wij, MijnMaatje en ik, zijn al zoveel jaren een op elkaar ingespeeld team! 

We weten van elkaar wat we prettig vinden! Vullen elkaar aan! Houden van eenvoud en soberheid! Dan komt daar ineens een derde bij! Maar het gaat goed! Elkaar accepteren en hier en daar wat schikken!’

Voor Dochterlief is het de eerste ervaring met de Camino. Wandelen doet ze prima! Maar het is ook samen slapen, douchen in een grote ruimte, keukens met alleen een magnetron! Wij weten inmiddels van het nut van een theedoek, mes en lepels en een magnetronbak. Je redt je dan overal! Voor haar in àlles nieuw. En de  Camino is vertrouwen en accepteren. Vertrouwen dat er plek is in de herberg die je niet kunt reserveren. Accepteren als de herberg vol is! We gaan nog 2 spannende dagen tegemoet. Twee keer een plaats zonder reservering! Een keer bij een herberg van een genootschap en één keer bij een klooster!  We zullen het zien! 

Inmiddels zit ik heerlijk in de zon! Of en toe een wolk en dan is het gelijk 15 graden frisser! 

Heerlijk gedoucht onder een super hete douche! We zijn met 5 vrouwen en de rest mannen. Inmiddels 21! Je telt de schoenen dan weet je het! 

Dochterlief doet een dutje! Ze is nog niet helemaal fit! MijnMaatje is ergens in het stadje! 

We kennen de herberg van 8 jaar terug! Ze hebben geen 98 bedden meer. Ik denk dat 60 meer in de richting komt! Zelfs een paar één persoons bedden. Voor ons was een man die vroeg om een eenpersoonskamer! Ik bleef er zo’n beetje in! Blijken ze hier inderdaad enkele kleine kamers te hebben. Vol verbazing kijk ik het aan! In een municipal herberg? Tot mijn verbazing blijken wij ook bij de doelgroep ouderen te horen, want wij krijgen ongevraagd de tweede kamer! Dochterlief ligt nu heerlijk te chillen in deze luxe kleine kamer! Moet niet gekker worden op de Camino! 

Dag 40 Camino del Norte Vilalba

 40 Dagen onderweg! Het getal 40 heeft iets magisch! 40 Dagentijd! 40 Dagen zonder alcohol. In de klas in Harpel was het lied “Jezus diep in de woestijn, eenzaam en vol vragen, veertig lange dagen! “ Voor ons geen woestijn, maar een groene oase! Alles is groen!  Wel eenzaam! Geen pelgrim te zien! We zijn er 5 tegen gekomen! Nu in de herberg zijn er 24 of zo? De route liep grotendeels langs zanderige landweggetjes!! Glooiend en prachtig. In 4,5 uur liepen we de 22 km. Door de dreigende regen wilden we niet stoppen! We hebben het bijna droog kunnen houden! 

Voor ons nog 15 te gaan! We komen op 55 dagen uit! Bij leven en welzijn! Je kan plannen hebben, maar deze kunnen zo doorkruist worden! 

Maar wat een tijd zijn we onderweg! Ik heb wel eens beter de Camino gelopen! De eerste dagen gedoe met achilles en de knie, later de ribben, de buikgriep,  nu de blaren op de tenen! Maar het lukt! Zeker nu een alternatieve Duitser bij de overnachting op de boerderij iets met stenen in een zakje heeft gedaan en vervolgens strepen op mijn benen heeft getekend! Die moest ik minstens 3 dagen laten zitten! 

Ik merk dat ik de afstanden per dag niet meer zo interessant vind! Lopen moet je ze toch! 

De Camino del Norte is 850 km lang. Van Bayonne naar Irun is het 60 km. Van Santiago naar Finestere en Muxia komen er 150 km bij. Dan komen we wel over de 1000! 

Maar morgen bereiken we de magische 100 km vóór Santiago! Voor onze credencial hebben we elk dag tot Santiago 2 stempels nodig! Anders wordt de credencial niet verstrekt! Maar er wordt niet gezegd in hoeveel dagen je naar Santiago moet lopen! Dus 2 dagen 50 km zou ook moeten kunnen! 

De bedoeling voor ons is uiteraard Santiago! Dan nog richting Finestere en Muxia. Op 28 mei vliegen we terug! 

Terwijl ik dit type speelt de hospitalero klassiek gitaar! MijnMaatje en Dochterlief doen boodschappen! Ik weet nu dat ik niet allergisch was voor de ibroprufen! Dochterlief heeft vannacht lopen spoken. Gelukkig niet onderweg, zoals ik! Maar wel goed ziek! Ze was al van plan om met de bus te gaan! Dus dat kwam mooi uit! 

Ze voelt zich nu zo goed om samen met MijnMaatje boodschappen te doen! Ik vind het prima! Vandaag nog maar geen pasta! Dochterlief en ik gruwen bij het idee! Dan maar risotto!! Met bouillon is dat wel goed voor onze magen!