Camino Anders dan anders II Dag 7 Aandacht aan een ding tegelijk

Verbazingwekkend hoe bepaalde teksten uit het zakje passen bij de dag." Aandacht aan een ding tegelijk." Dat was ook wel nodig vandaag. 

De ochtend was grauw en koud. Geen koffietje in het tuincafé in de zon, maar gewoon binnen op de roze canapé. Vanuit mijn pyjama gelijk ongewassen  in het hardlooptenue. Na de koffie doen we lang over onze warming up. Het lokt nu niet echt. Maar eindelijk lopen we dan. In een stevig tegenwind. tegen de verwachting in, doet mijn lijf het goed. We doen 32.17 min  over 5 km met de helft een fikse tegenwind. Prima tijd voor mij en ik heb zelfs ergens een tussenstand van 6,02 per km. Top tijdje! In december liep ik nog boven de 8 minuten. Als dat in deze progressie door gaat zal 5 minuten ook nog wel haalbaar zijn. Dan val je in de categorie zeer goed in plaats van goed. Nee, niet om uit te blinken, maar gewoon om te zien dat  je ondanks dat je 58 bent nog steeds je kunt ontwikkelen.

Na het hardlopen pakken we, ik weer ongewassen en in hardlooptenue, de fiets en gaan we richting Makkum. 0ngeveer 10 km en we starten met de wind in de rug. Ik ga er vanuit dat ik terug weer als een otter zal zweten. Eerst douchen is zondetijd. Kan je straks weer.  In de fietstas het ontbijt en de melkjerrycan's. De yoghurt is op en in Makkum is en melktap. Vanmiddag als MijnMaatje aan het werk is, zal ik de yoghurt maken. In het prachtige stadje Makkum eten we uit de ijzige wind( schone poolwind, hoorden we van de huurbaas) in een inmiddels flets zonnetje het ontbijt. 
Dan gaan we met 6 liter melk richting het huisje!!  Warm van het stevige fietsen, eten we gauw de venkelsoep. MijnMaatje moet aan de bak en ik luister mee. Doe gauw nog wat klusjes voor school. Eigenlijk moet ik nu wel even douchen, maar ik ga zo aan de slag met de melk en dat is ook altijd wel een dingetje voor zo'n knoeipot als ik. Mijn prachtige schort ligt thuis.....
En nu komt het. Melk koken met vreemde kleine pannen op inductie... Het is inderdaad een ding. Na 1,5 minuut, terwijl ik er bij sta en met aandacht roer, ruik ik al dat het misgaat. Met inductie krijg je denk ik een vreemde warmte. Zo alleen op de bodem of zo. Ik zet de plaat zachter. Thuis, afhankelijk van de temperatuur buiten weet ik dat de pannen met melk rond een munt of 8 koken. Ik zet altijd de stopwatch. Ik weet namelijk inmiddels wat ook voor bende je krijgt als het overkookt. Zeker met de inductie vertrouw ik het maar niks. Terwijl op de achtergrond de informatie over virtual intelligents me om de oren vliegt( techniek labs in een soort game omgeving), vliegt op de kookplaat de melk naar grote hoogte. Ik kan het nog net redden. Maar ik zie bruine vellen naar boven drijven. Huh, wat is dit? Thuis als iets aanbrand moet je krabben.....

Ik doe de melk door de zweef die hier in dit meer dan volledig ingerichte huisje is. Ook nog wel een ding, want het aantal pannen is niet op deze actie brekend. Met alle aandacht erbij, schenk ik wat heen en weer. Was de pan af. Verbazingwekkend hoe makkelijk ze schoon te krijgen zijn. Volgens mij zit er een laag teflon in of zo. Maar goed, van deze paar weken zullen we er wel niets van krijgen. Heel precies doe ik de hete melk weer in de pan en zet de pan buiten. Vervolgens doe ik dit proces ook met pan twee.  Zo staan 2 dampende pannen buiten bij de voordeur. De huurbaas komt aan met een pakketje! Het Odulphus pad en nog 2 euro. Het boek was toch € 16,95. Ik verwonder me nergens meer over. De huurbaas wel. Ik zie hem kijken naar de koelkast bij de voordeur. Pannen met melk. Soep, restje aardappels voor een tortilla en witte kool en pompoen en de koeltas. "Koelkast te klein zeker", is het enige wat hij zegt. Ziet ook alles zonder oordeel aan. 

De melk moet afkoelen tot 45 graden en ik weet dat dit thuis met een pan 45 minuten duurt. Nu met 2 pannetjes in ijzige kou... gok ik 30 minuten. Dat wordt te krap om te douchen, want de potten voor de yoghurt  moeten ook nog schoon en voorverwarmd worden. Ik stroop m'n mouwen op voor de volgende actie. Ik heb 8 halve literse potten en ik heb 5 liter yoghurt. Ik heb de flessen ook nog. Van de soep die ik mee genomen had en waar ik gisteren het kookvocht van de kikkererwten in had gedaan. Die stonden gisteren bij de voordeur. Ook toen de huurbaas kwam. Dat zag er uit als, tja wat zal ik zeggen, oude thee of pies?  

Onder tussen kook ik de laatste liter voor een overheerlijke griesmeelpudding. In een traditionele pan. Ondanks mijn volle aandacht, ruik ik ook hier dat het fout gaat.... Ik red wat er te redden valt en boen vervolgens 15 minuten in de aangebrande pan. Met aandacht doe ik deze klus overigens. Dan is het weer tijd voor de melk, want deze is inmiddels 42 graden.  Bijna te koud. Snel in de potten.... Dan gaat mijn telefoon. Het is de mevrouw van het vervelende mailtje. Ze biedt excuus aan en verontschuldigt zich aan alle kanten. Ondertussen denk ik, "Mijn melk........"

Na kwartier is het gesprek afgelopen. Mijn maatje had niets gemerkt van de stress in de keuken, ondanks mijn aandacht. Dus de melk is nog kouder...Op hoop van zegen dat alles nog goed komt, doe ik ik een restje oude yoghurt in beide pannen en verdeel de melk over de potten. De pannen schenken niet goed en als het bijna klaar is kijkt MijnMaatje om het hoekje. "Wat is hier gebeurd?" Ondanks alle aandacht van mij, ziet het keukenblok er uit als een slagveld. De potten pak ik in een handdoek in de koeltas en ik stop mijn kruik gevuld met warm water liefdevol tussen de potten. Ik spreek de potten toe dat iets wat met zoveel zorg en aandacht is gemaakt, wel goed moet gaan. Ik zet de koeltas in de zon, want nu moeten ze  4 uur op ongeveer 45 graden blijven. Ik boen de pannen met aandacht en poets de keuken.

Uitgeput van alle handelingen vlij ik me, in mijn hardloopkleren vol vlekken, op het bankje in de zon voor het huisje. MijnMaatje heeft al trek, heeft de soep warm gemaakt en in de zon eten we de heerlijk de soep met aandacht. Lekker, de verhouding venkel aardappel had iets anders mogen zijn, maar goed. 

Dan denk ik: "Nu douchen of eerst koken. Ik kies voor het laatste, want zonder schort....".

En zo zit ik hier in mijn hardloop kleren dit blog te schrijven. Ik beloof hierbij, dat ik me zo met aandacht zal douchen...

Weer: 's ochtends grauw, koude wind, 's middags een zonnetje

Km 5 km hardgelopen, 20 km gefietst

Lunch: aardappeltortilla en soep

Diner: Thaise curry en een gresmeelpuddinkje  toe.

Camino Anders dan anders II Dag 6 Verdedigingsloos en doen of alles een wonder is.

Het opdrachtkaartje van vandaag heeft een opdracht en een spreuk. De opdracht doe ik  morgen. Maar de spreuk is voor vandaag. En echt, ik heb het niet er op uitgezocht.

"Er zijn slechts twee manieren om je leven te leven: doen alsof niets een wonder is en doen alsof alles een wonder is. Ik geloof in de laatste manier. " Albert Einstein 

Alweer dag 5 in Pingjum. MijnMaatje moest vanmiddag werken, dus een dagje caminowandelen of fietsen zit er niet niet. We besluiten als we wakker zijn, direct te gaan wandelen en dan rond 11 uur aan het werk te gaan. Ik werd rond 6 uur uur wakker en dat was me een beetje te vroeg. Ik heb een podcast aangezet en hoorde een lezing van iemand over de Cursus in Wonderen. Ik weet er te weinig vanaf om er iets zinnigs over te zeggen. Ben heerlijk weer in slaap gevallen en werd wakker midden in de zin "verdedigingsloosheid is het antwoord op een aanval". Een beetje zoals de bijbelse term: "maar wie u op de rechterwang slaat, keer hem ook de de andere toe". Hoe is het mogelijk, na het vervelend mailtje van gisteravond vol verkeerde aannames en stellingen, was ik  tot op mijn tandvlees gewapend richting de zender. Ik had deze zin nodig en zie, des Camino's, hij komt op de juiste tijd mijn pad. Ik verander er nu even niets aan de mail en wat ik wil zeggen moet niet via de mail, maar in een persoonlijk gesprek.

Ik ben gelijk wakker en aan na het wonder van deze zin en kijk door het raam van de bedstee. Het is prachtig weer en de dauw siert de velden. We kleden ons snel aan en drinken een kopje koffie op het "cafe terras" van de zorgboerderij. In de zon met uitzicht over de velden. Reeën lopen voor onze neus, hoe mooi. Wat is de schepping een wonder.

We pakken de rugzak en lopen rond 8 uur naar het zuidelijke deel van de  route van de "Gulden Halsband".  We lopen door Witmarsum en lopen over de dijken rondom Witmarsum en Pingjum. Ik ben op zoek naar het gedenkmonument van Menno Simons. Zie hieronder een stukje uit Wikipedia. Hij was een Rooms Katholieke priester die zich later bekeerde als wederdoper tot een doopsgezinde dominee, die al het geweld afzweerde. Bijzonder op een dag, waar mijn eerste woorden waren die ik hoorde  verdedigingsloos leven...
Ik heb wat met de Mennonieten. Ik zag meer dan jaren geleden de film Witnes die zich afspeelde bij de Mennonieten in Amerika. Vlak daarop zag ik een documentaire over de Mennonieten en de vervolgingen die zij in Europa hebben ondergaan. Ze zijn steeds verder Europa in getrokken en zelfs in Rusland wonen nu nog Mennonieten. Ook is een groep vanaf Hamburg naar Amerika vertrokken, nadat ze wonend aan de Elbe het ook te veel werden bedreigd. Ook daar hebben we toen we er op fietsvakantie waren een museum met dit thema bezocht. En nu dus weer.

We gaan de gedenkplek later bezoeken, want het ligt niet op de route. We lopen naar Koudehuizum, naar Strand en dan weer richting Pingjum. De ochtend is wonderschoon... onderweg is nergens een bankje, zodat we op een dam in de sloot ons yoghurtje nemen. Stil zitten we te genieten van elkaar, de stilte en de mooie ochtend. Het is zo wel een zeer prettige Camino. Wat een wonder dat dit op ons pad is gekomen,

We hebben zoveel gezien en bekijken, dat de gemiddelde looptijd nog geen 4 km per uur is en de route wel 14 km is. Dus veel later dan 11.00 uur zijn we weer terug. We eten de brandnetelsoep en de Thaise curry van gisteren. MijnMaatje gaat aan het werk en ik volg hem zo als gewoonlijk trouw. Ik type zo hard voor het vaderlandland weg, dat MijnMaatje de webinar bijna niet kan volgen. Verstoord kijkt hij over het laptop scherm mijn richting op.

Rond 15.30 uur is MijnMaatje klaar en zeilen we op de fiets met de wind in de rug naar Bolsward. 10 km en we zijn er in een kwartier. In de boekhandel blijkt het routeboek van Het Odulphuspad wat ik besteld heb, er toch niet te zijn. Ik kan hem halen in Workum. 24 km verderop. De eigenaar is he vergeten mee te nemen. Ik moet hem maar in Workum halen. Verdedigingsloos ...... denk ik, nietszeggend kijk ik de eigenaar aan......  Tja, wat zeg je dan. Je bestelt hem bij de plaatselijke boekhandel. Ik had hem kunnen bestellen, was hij ook nog 2 euro goedkoper bleek later..... en werd zonder verzendkosten verstuurd. Ik probeer het gehoorde van deze ochtend toe te passen. "Wat nu?" vraag ik de man en kijk hem aan. "Ja, pech " zegt de man. Ik blijf stil en bedenk wat een verdedigingsloze gedachte of handeling is. Er valt een stilte. "Zal ik even voorgaan?  vraagt een ander klant. " "Ga uw gang...," antwoord ik. De klant is klaar en in mijn hoofd tollen allerlei ideeën over elkaar heen. Het boek laten voor wat het is, boos worden, weglopen, huilen... Nou dat gaat me te ver. Het is maar een boek.  Tja en dan gebeurt het wonder. "Ik moet het boek dan maar even brengen" zegt de man na een tijdje. Ik vind het eigenlijk best wel wat voor de man. Ik was immers met de wind in de rug binnen 15 minuten in Bolswaard. Maar nog 20 km richting Workum fietsen en weer terug... Ik denk aan de spreuk; "doen alsof alles een wonder is". Ik kijk de man aan alsof hij een wonder verricht.  Ik betaal het boek, dat inmiddels 2 euro duurder is dan op de website en zeg dat ik heel blij ben dat het boek wordt gebracht!

Weer: zonnig en heerlijk van temperatuur
Km: 14 km gelopen  en 22 km gefietst
Lunch: brandnetelsoep met het restje Thaise curry met een sinaasappel
Diner: venkelsoep, witlofschotel en yoghurt met vruchten

Bron: Wikipedia

Menno Simons werd in Utrecht tot priester gewijd, en werd in 1524 aangesteld als vicaris in Pingjum.  Rond 1531 raakte hij onder de indruk van de uit Zwitserland stammende anabaptisten, ook wel dopers of wederdopers genoemd, maar in 1532 werd hij pastoor te Witmarsum. Hij preekte in de jaren 1534-1536 vurig tegen de gewelddadige praktijken van de radicale dopers Jan van Leiden en Jan van Batenburg welke uiteindelijk zouden escaleren in de zgn. Munstersche grouwelen in de Duitse stad Münster. Zwaar aangeslagen door de dood van zijn bij de bloedige belegering van het Oldeklooster van Bolsward omgekomen broer en radicale wederdoper Pieter Simons besloot Menno Simons in 1535 om alle geweld af te zweren. Bevreesd voor vervolgingen verliet hij op 30 januari 1536 Witmarsum en vluchtte hij naar Groningen en Oost-Friesland. In dat zelfde jaar liet hij zich opnieuw dopen door Obbe Philips (wederdopen; hij was reeds als kind gedoopt in de katholieke Kerk) en brak daardoor openlijk en definitief met de Rooms-Katholieke Kerk. In 1537 werd hij oudste (opziener) bij de Obbenieten van David Joris en Dirk Philips, een afgescheurde groep van vredelievende baptisten, waarover Simons in 1540 de leiding neemt. Zij zouden onder de naam Mennieten en later mennonieten of menisten, vooral in Noord-Amerika, de hoofdstroming van de doopsgezinden worden.

Met betrekking tot de hedendaagse mennonieten wordt steeds vaker een onderscheid gemaakt tussen de eerder conservatieve, zgn. 'etnische mennonieten', die rechtstreeks afstammen van de oorspronkelijke (Centraal-)Europese mennonieten en anderzijds de nieuwe, bekeerde mennonieten die sinds het begin van de 20e eeuw overal ter wereld voorkomen en van verschillende etnische oorsprong zijn. Deze laatste, eerder gematigde en progressieve, groep is vooral in de ontwikkelingslanden erg in opmars. Beiden groepen onderscheiden zich op vlak van taal, cultuur en leefgemeenschap maar delen hun pacifistische levenswijze.

Camino Anders dan Anders II Dag 5 'Santiago' in Friesland" Dienstbaarheid van een Novice

Novice?? Daarover straks meer. Inmiddels zijn we helemaal in geburgerd in onze tijdelijke stek. Bijzonder, hoe makkelijk en snel dat eigenlijk gaat. Het is een prachtig appartementje. Het is bij een oude kwekerij dicht bij Harlingen. De zeedijk kun je vanuit het huis zien liggen en je loopt er in 3 km naar toe. In een van de schuren aan de achterkant zijn 2 appartementjes gemaakt. Een loft met een bedstede. Beneden wc en douche, keuken met inductie kookplaat, eettafel, secretaire, houtkachel en een canapé. Het enige probleem zijn de kleine pannen. Daar passen net twee aardappels in. Idem de soepkoppen. Een schep en de kop is vol. Zeker met alle activiteiten die we doen, zijn 2 aardappelen te weinig voor MijnMaatje. Verder is het huisje toegerust met dikke handdoeken en linnengoed. Je kunt ze inleveren en dan krijgen we weer nieuwe. We missen wel een kelder of een koud punt in huis. Want overal is de vloer warm. Nu hebben we de groenten buiten staan in de koeltassen. Groenten is natuurlijk bijna het enige wat we eten. En de koelkast is niet zo groot
Eigenlijk is het zo bijzonder dat je je ene leven zo kunt inwisselen voor een ander leven, met een andere dynamiek. Ik voel me op de camino thuis met alleen mijn rugzak op mijn rug. Met wat ik ook meemaak, waar ik moet slapen, waar ik kook. Op de fiets met mijn tentje. Idem dito. Een nu weer glijden we naadloos in dit huis. Met niet een gedachte of wens naar ons eigen huis. Alleen Kleinkind en kinderen, zouden hier ook nog moeten zijn. 

Verder is het een perfect plek. We drinken ons koffietje op het terras voor, puffen aan het eind van de middag achter het huisje in de zon uit. We missen wel de vlonder van vorig jaar bij de sloot met de familie Meerkoet.  We kunnen zelfs gelijk douchen, want naast de voordeur van het huisje, is de deur van de camping douche. Dit alles voelt nu toch niet aan als een Camino..... zoveel luxe en warmte. Daarom hebben we besloten om een Friese Pelgrimsroute te gaan lopen. We zitten hier immers niet op vakantie, maar om gezond te worden en te blijven. 

Na het werk van MijnMaatje vandaag zijn we hier rond een uur of 12.00 aan begonnen. We hebben het eerste Traject van het Odulphuspad gedaan. Het is best een happening. De tocht is 250 km. Het eerste traject start in Bolsward. Daar hebben we vorig jaar ook 5 dagen doorgebracht. Ook al in zo'n mooi stekje. De route loopt van Bolsward naar Oudega is 20 km. We besluiten de auto in Bolsward neer te zetten en fietsen met de kortste weg met de wind in de rug naar Oudega. Is maar 10 km. Vervolgens lopen we terug. Al met al een gedoe. We hebben nog even gekeken naar een routeboekje. Dat duurde ook, want de boekwinkel had deze  na zoeken niet op voorraad. Morgen kunnen we het boek in Bolsward halen. MijnMaatje was ook bang dat we niet genoeg eten bij ons hadden. Daarom, dienstbaar als ik meestal ben, gauw nog extra bananen gehaald met volkoren bollen en maiswafels. Ik liep bijna krom van de zware rugzak met fourage: sinaasappels, pinda's chocola, lunch, koffie, noem maar op. En nog een extra jas. De les van gisteren "Warm in de zon, ijzig in de wind", wil ik niet herhalen.  Vervolgens een half uurtje fietsen naar Oudega. Omdat het dan half twee is eten we eerst de lunch. Zo komt het dat we om 14.15 uur beginnen aan de 20 km.  Je voelt hem aan komen, dat gingen we niet redden. Uiteindelijk hebben we een afkorting genomen en hebben maar  15 km gedaan en kwamen om 17.30 uur in Bolsward aan en toen met de auto de fietsen halen uit Oudega en toen weer richting Pingjum. Ps. Extra jas was niet nodig, heb bijna de hele route in mijn t shirt gelopen. 

De eerste dag van deze route heeft als naam Novice. Novice (nieuweling) is afgeleid van het latijnse woord 'Novicius' wat o.a. 'nieuw' betekent. 'Nieuw' speelt een belangrijke rol in dit traject. Je loopt door 'nieuw' gewonnen land waar de kloosters een belangrijke 'hand' in hebben gehad.  De route was prachtig. Gelukkig dat we door de week lopen, want we lopen op fietspaden en moesten regelmatig van het pad af ivm fietsers. Je zult maar in het weekend lopen. Het mooiste is natuurlijk om zo'n route te lopen van B en B naar B en B. Maar dat is wel een uitzoekerij. Misschien volgend jaar. Nu maar zo.

Eigenlijk zou ik graag even helemaal afstand nemen van alles, maar dat lukt in deze "Corona" tijd echt niet. Er gebeurt steeds wat. Ook  MijnMaatje is wel vrij, maar als mensen een beroep op je doen, omdat technisch iets niet wil, dan regelt hij het toch. Juist nu zijn we zo afhankelijk van alle ICT zaken.  Wat dat betreft is er wel wat veranderd met 12 jaar terug. Toen hoorden we pas na een week van het ongeluk op Koninginnedag in Apeldoorn. Nu zou je dat gelijk weten. Het leven is sneller en veel drukker geworden.

De eerste opdracht uit de kaartjes van een Goede gever, houdt ons nu al vier dagen bezig.
Even opfrissen:
"Vraag jezelf vandaag niet: waar kan ik in uitblinken? Maar hoe kan ik met mijn specifieke talenten de mensen om mij heen dienen?"

Ik geloof dat ik de opdracht voor MijnMaatje wel scherp heb. Als er iemand is die dienstbaar is voor anderen is hij het. Altijd staat hij voor mij, de kinderen, zijn ouders, collega's en wie dan ook klaar. Heeft al vooruitgedacht, voordat een ander iets kan vragen. 
Ik ben ook wel dienstbaar, denk ik. Mag graag dingen doen voor anderen op school, bij mijn vrijwilligerswerk, voor de kinderen. Niet omdat ik ergens in uitblink... ik blink nergens echt in uit. En ik stel me nooit de vraag: "Waar zal ik vandaag in uitblinken." 

Ik kijk wel graag naar echte uitblinkers. "Wie zou nu de groene pen krijgen?" Maar dienstbaar zijn, wil wel ik graag. Misschien niet goed gezegd, dienstbaar ben ik gewoon. Ik help en denk mee waar ik kan.
Bijzonder dat toen we trouwden (wat waren we nog jong, 22 jaar) al een tekst van de dominee meekregen die volgens mij zeer op ons van toepassing is gebleken in de afgelopen jaren: Ik weet het  niet exact maar de strekking is zoiets als: "Werk aan het Koninkrijk Gods, waarin mensen hart hebben voor elkaar, zich dienstbaar maken aan elkaar en aan ieder die op hun pad komt."

Waar ik wel (soms) last van heb is als mensen twijfelen aan mijn goede bedoelingen. Of erger, er op voorhand al vanuit gaan dat ik geen goede bedoeling heb met zaken die ik bijvoorbeeld moet regelen voor mijn werk. Maar vanuit een dienstbaar hart, ga ik er maar vanuit dat mensen dit niet vanuit opzet doen....  
Na deze zware beschouwen laten we deze opdracht maar voor wat hij is. Morgen geen Caminodag, maar een gewone werkdag. Het is niet anders. Met de ICT middelen in deze tijd werken we thuis. Al is dat thuis even op een andere plek.

Weer:  zonnige, 18 graden, zacht windje
Km; 5 km hardlopen, 10 km fietsen en 15 km wandelen
Lunch: aardappels met broccoli en champignons
Diner: Thaise curry met rijst en kikker erwten

Ps. kikkererwten hier zelf gekookt. Er is weer een voorradje in de vriezer. Het kookvocht heb ik opgevangen en bewaar ik in flessen en maak ik een deze dagen weer soep van. net als de wei van de kwark thuis.

Camino Anders dan anders II Dag 4 Waarin kan ik in uitblinken?

"Vraag je zelf vandaag niet: waarin kan ik uitblinken."

Rond half acht waren we wakker. Ik wil eigenlijk elke ochtend om 7.00 uur opstaan. Maar als je zo goed slaapt, zoals ik tegenwoordig, kan koester je elk slaapmoment. Ik sprong uit de bedstee en nam een kijkje door het dakraam. Dauw en nevel met zon. Prachtig uitzicht over de velden. We drinken gauw een kop koffie en wandelen dan een rondje. We vinden uit dat we over een stuk dijk ( van de Gulden halsband) kunnen lopen. Schitterend uitzicht en stil......Soms horen we of denken we dat we de hoorn van de boot naar Vlieland kunnen horen. Het is zo geweldig. In alle stilte lopen we een 1,5 uur. De gedachte aan het paasverhaal komt boven. De vrouwen in de tuin op zoek naar Jezus. Ik kan me voorstellen dat deze vrouwen in de vroege ochtend in alle stilte naar het graf gingen. Het is een speciaal moment. En echt het is op zondag stiller. 

We zijn net op tijd terug voor de online kerkdienst. Eigenlijk vind ik de online diensten best leuk. Jammer dat je niet kunt zingen, dat vind ik zo voor de laptop maar niks, maar je kunt er wel bij breien. Heerlijk zitten we een uur op de roze canapé van huisje. "Zondagswerk is niet sterk, zei mijn vader altijd." Hij heeft gelijk, want ik kan alles uithalen. Ik heb een fout gemaakt. Niet echt een talent dus. Als je vraagt naar talenten is zingen een talent. Ik ben er niet heel goed in, maar ik geniet er wel heel erg van als ik een zondag mee mag doen met het groepje gemeente leden dat zingt. MijnMaatje zingt dan ook en hij oefent het hele weekend en ik leun daar dan op. Ik kan een heel veel vind ik, maar ik blink nergens in uit. Maar dat hoeft ook niet, hoewel ik bij het zingen wel graag wil dat het goed gaat.

We drinken voor op het café terras voor nog een kop koffie in de zon. MijnMaatje wil vandaag 10 km hardlopen. Hij doet mee aan een of andere challenge. Ik wil deze maand ook graag een eer 10 km proberen, maar na de dag van gisteren, waar we ons behoorlijk hebben belast, moet ik een dagje rust nemen. Ik ga ook wel hard lopen maar doe een HIT training. Dat wil zeggen 2 minuten dribbelen, 30 sec zo hard als je kan en dan 1,5 minuut dribbelen en dat 15 x en afronden met 2 minuten dribbelen. Het is wel gedoe. Mijn fitbit neemt de tijd op van de rit en met de telefoon stel ik de tijd van 30 seconden in. Dan gaat een pingel. Het gaat prima, al kom ik helemaal nat van het zweet weer aan bij het huisje. De feitelijke hardlooptijd is maar 7,5 minuut. De bedoeling van deze training is dat je tijd er mee omhoog gaat. Ik blijf een beetje hangen tussen 6 a 6,30 minuten per km. Met zwemmen heeft deze training mij giga geholpen om sneller te zwemmen. Ik zwom 30 banen per 30 minuten en doe nu 40 banen in 30 minuten. 

Thuis gekomen puf ik uit en maak een brandnetelsoep. Van een ui ,een aardappel en een vergiet vol met brandneteltoppen. Het plukken is wel een gedoe, maar ik word er handig in. Met een schaar wip ik de top in de vergiet en tijdens het wassen haal ik ze met onze salade knijper er uit. Het soepje lukt fantastisch. In het huisje zijn alleen kleine pannen. Wij eten best wel grote portie en ik vind in de kantine in grote pan. Je mag alles gebruiken als je het maar terug zet. Ik breng alles aan de kook en thuis zou ik het dan in de hooikist zetten. Ik zet de pan nu weg onder een grote handdoek.  

Ondertussen blijft de opdracht van eergisteren me door het hoofd spoken. Uitblinken? Ik.... ik blink nergens in uit. Ik denk dat het al komt door mijn jeugd. Vooral niet opvallen en als je iets doet moet je het goed doen. En ik deed nooit iets echt goed. Was niet goed op school, kon niet goed lezen, kon niet netjes schrijven, kon niet goed gymmen. Balvangen is een ramp. Touwklimmen een drama. En als de gymles met de kast aan de beurt was, zat ik hele les op de wc. 

Ik weet dat ik een juf had in groep 5 die af een toe als beloning een kind met een groene pen liet schrijven. Op een dag was het zover en de leerling moest zich melden. Ik keek de hele klas door. Wie zou de gelukkige zijn. Wie zou deze eer nu hebben. Ik voelde de blijdschap met degene die met  de mooie groene pen mochten schrijven mee.  Ik was niet natuurlijk, want mijn handschrift was/is erbarmelijk. "Als het te lang duurt " zei de juf "dan is je beurt met de groene pen voorbij." "Nou is niemand zich meldt, dan ruim ik hem weer op "zei de juf. "Ik weet zeker dat ik ergens bij iemand een sterretje heb gezet." Ik hielp de juf rondkijken. De pen ging weer in de etui. Ik deed mijn schrift open en wat stond daar: een sterretje...Ik naar de juf met mijn schrift, maar ik was te laat....

Ik blink dus nergens echt in uit, behalve op een ding en dat is steeds iets nieuws bedenken of creatieve oplossingen vinden. Ik denk dat ik daar een ster in ben. Ik ben voor geen gat te vinden. Dat vind ik zelf en dat vindt MijnMaatje ook. Eindeloos met lapjes en stofjes prutsen om iets te herstellen. Of van te weinig stof toch nog wat kunnen maken. Ik ben er een kei in, maar dat het nou super mooi er uit ziet....

De vraag "Waar kan ik in uitblinken?" is niet voor mij. Ik vind dat niet erg, want ondanks dat ik nergens een ster in ben, geniet ik van heel veel zaken. Sporten , zwemmen, lesgeven, breien, koken. Ik beleef er plezier aan en dat is prima. Dat dit plezier soms aanstekelijk werkt, vind ik leuk, maar het is niet de reden om dingen wel of niet te doen.  

Dat je moet uitblinken om soms dingen wel te doen, is ook niet aan mij besteed. Bepaalde dingen moeten gewoon gebeuren. En dan loop ik nooit voor zaken weg. Ik doe wat er moet gebeuren, plezier of geen plezier. Wat moet, dat moet. Nu ik ouder word zou ik toch stiekem willen dat mijn plichtgetrouwheid( he, daar blink ik geloof ik ook in uit) wat minder was. Scheelt een hoop werk. Maar ook daar blink in uit. Ik zal nooit bij iets zeggen "Dat is best veel werk." Soms moeten dingen nu eenmaal gedaan worden. Mijn creativiteit helpt daarbij, want ik bedenk allerlei slimme manieren om het sneller te doen. 

Als MijnMaatje na 57 minuten thuiskomt van het hardlopen, voelt hij zich geweldig! Het is gelukt 10 km binnen een uur. Zonder pijntjes.... 
We puffen uit in de zon voor ons appartementje. We eten een heerlijk tomatenselderij soepje van gisteren en doen ons te goed aan rijst met bloemkoolbladeren en doperwten. Het is zelf zo warm dat we in ons hemd  zitten. 

We besluiten nog een eindje te gaan fietsen. Het is bijna windstil en dan moet je het er van nemen weten we inmiddels. Het lijkt  heerlijk van temperatuur. Maar o wat valt dat tegen. In de beschutting van het huis was het heerlijk.  De zeewind is echter ijzig.  Daar zit ik dan met mijn zomerjas en bloesje op de fiets. MijnMaatje in zijn korte fietsbroek. We racen een rondje van 20 km om zo snel mogelijk weer thuis te zijn.  De eerste 5 km is een ramp, tegen de wind in en koud, dan 10 langs de dijk heeeeel koud, en dan 5 terug naar huis weer tegen de wind en heel koud. Ik heb zere vingers van de kou.

Daar zijn we samen goed in. Te optimistisch over het weer of over de lengte van een route. En zo is dag 3 ook al weer aan het eind.

Nasi met bloemkoolbladeren

MijnMaatje na zijn10 km challenge

Bij de zeedijk

"De waarde van ons leven wordt niet bepaald door de hoogte tot waar het opklimt,
maar door de diepte tot waar het doordringt."

"Wie afhankelijk is van succes, kan innerlijk niet groeien."

Paul van den Bergh 'uit: Stil zijn is ontmoeten' bij het Odolphuspad

Weer: zon en een heel fris windje
Km : 6 gelopen, 3,5 hardgelopen, 20 gefietst. 
Lunch: nasi met bloemkoolbaderen
Diner: ovenschotel met broccoli, ei, aardappelen en champignons met kaas.

Pelgrimsroute in Friesland van 250 km. Hier willen we wat routes nu van lopen.

Het St.Odulphuspad in Friesland  is een wandelroute of pelgrimsroute van 260 kilometer door Zuidwest-Friesland, Gaasterland en de Greidhoeke. Het St.Odulphuspad bestaat uit 15 trajecten. Ieder traject heeft een eigen thema met als doel om je kennis te laten nemen van dit bijzondere gebied, met verrassende wisselende landschappen en bijhorende kwaliteiten, rijke kerkelijke geschiedenis en verrassende historische feiten daarover.

Camino Anders dan anders II Dag 3 Op zoek naar talenten

Tja, wat zal ik schrijven over deze dag? Ik heb eigenlijk geen puf meer. Maar dit is een van mijn competenties. Gewoon doorzetten en er iets van maken. Moe of niet moe, zin of geen zin. We buffelen door. Een calvinistisch trekje, meegekregen uit mijn jeugd. Hier ben ik volgens mij inmiddels een uitblinker in geworden. Maar geen uitblinken in de zin van “Kijk mij nou eens flink zijn. ”Eigenlijk wil ik wel eens wat minder flink zijn. Toegegeven het heeft me veel gebracht. Het hoort ook bij de executieve functies van mensen. Doorgaan en niet opgeven.  Dit maakt het verschil of mensen succesvol in  het leven zijn of niet. Mensen die gauw opgeven, of alles direct en nu willen, komen door deze eigenschap wel eens in de problemen. Of laten we het nuanceren, kunnen in de problemen komen. Jullie begrijpen het inmiddels, doorzetten is geen talent van mij, ik word er immers niet blij van, maar wel een competentie.

Dit doorzetten heeft me ook op sportief gebied veel gebracht. Door de corona zat de sportschool dicht. Je kunt dan wel trainingen online doen, maar dat is niets voor mij. Als er geen begeleider bij zit of ik doe het niet samen met MijnMaatje, dan wordt dit niet wat. Ik ben dol op beweging en buiten zijn. Sta bovendien vroeg op en MijnMaatje pakt dan nog een uur slaap. Zo is het gekomen dat ik voor de kerst vorig jaar om 7.00 uur buiten probeerde te hardlopen. Heel voorzichtig, want ik ben als de dood voor blessures. Dan is het weer voor tijden gedaan. Ik ben begonnen met 1 km en toen 2 en toen 2,5 enz. Elke keer overal wat vage pijntjes. Maar ik geef niet op. We gaan zelfs hardlopend naar de sportschool (5 km)  en doen dan 30 munten krachttraining en lopen weer naar huis(1,5 km). In de maand januari en februari heb ik mee gedaan aan een challenge en heb beide maanden 100 km gelopen. Nog kun je dit geen talent noemen. Mijn tijd is 1 km in 6.30 min gemiddeld. Maar als het gaat om flow is het wel een talent. Ik vind het leuk om te doen en geniet van de vroege ochtend. Weer of geen weer. Maar  ik kom bij de kern. Mijn talent is wel om te motiveren. Inmiddels heeft MijnMaatje de hardloopschoenen ook weer gevonden. Hij loopt bijna dansend 10 km. Kijk en dat is een van mijn Talenten. Ik word er ook blij van om te zien dat hij de “handdoek” ook oppakt.

Zo liepen we dus vrolijk fluitend om 7.45 uur een leuk rondje Pingjum. Prachtig weer. Heerlijk fris. Maar ik had de laatste week niet gelopen, in verband met het werk en niet serieus genoeg de warming up gedaan. Tja en we zijn wel 58! Dus niet zo smeuïg. Dus pijntje hier, pijn schijnbeen rechts, heup links. Maar in 33 minuten waren we rond. Ik heb zelfs nog een poging gedaan om in 12 minuten 2100 meter te lopen. Dat is de ultieme score van fitheid voor vrouwen boven de 55. Ik kom tot 1,95 km dus net 150 meter te kort. Grrrrrr. Ook een competentie, want ik wil steeds beter worden, maar wordt er niet vrolijk van.

Zo zaten we rond 8.30 uur met koffie op de tuinterras van de zorgboerderij. Ouders waren aan het werk met cliënten in de kwekerij en de kinderen maakten babbeltjes met ons. Wat een open en vrolijke kinderen. Belangstellend, groetend… Vervolgens hebben we de helft van de Gulden halsband gelopen. Een route van ongeveer 25 km. We zouden er 14 km doen en dan afsnijden, maar we kwamen langs de dijk en hebben vervolgens heerlijk een km of 5 op de dijk gelopen. Ja, en dan merk ik….. ik heb veel meer last van mijn longen dan ik eigenlijk wil toegeven. De wind kwam van zee en dan is het gewoon geweldig. Ik kan door mijn neus ademen en voel me dan net of ik vleugels heb. Wat heerlijk. Het was vreselijk koud en een harde wind.  Gelukkig heb ik mijn donzen winterjas mee. Met de nieuwe sjaal was dit vandaag wel nodig. MinMaatje liep met zijn buff om zijn hoofd. Hij wordt gek van de wind. Het kan mij niet gek genoeg zijn.

Uiteindelijk hebben we 20 km gelopen. Toen moesten we nog als de wiedeweerga op de fiets naar Harlingen voor de boodschappen. Het was me gelukt om een To good to Go pakket te scoren bij de Lidl. Hier word ik nu blij en vrolijk van. Een grote doos vol fruit en groenten. En het was me een pakket: aardappels, tomaten, sinaasapppels, appels, dikke bloemkool, verse koriander, basilicum plantje, komkommer, venkel. Voor 3 euro. Inderdaad hier en daar en deukje en zo. Maar waarom ik dit zo leuk vind is, dat je creatief moet zijn. Wat maak je nou van 3 kilo aardappels en bloemkool. Zonder vlees en jus.  Dat wordt dus een ovenschotel met ei en kaas, aardappels en bloemkool. Heerlijk toch! En eindeloos bedenken wat je wel met de spullen uit het pakket kan maken.

Thuis gekomen na de straffe fietstocht hebben we eerst soep gegeten en het toetje. We vielen om van de trek.  Ter info: de soep van selderij en peterselie  die ik thuis nog had ingevroren in ijsblokjes, omdat ik een keer veel te veel had. Ik heb een ui gebakken, de ijsblokjes met kruiden er door heen gedaan en een blik tomatenblokjes…. Mmmmm. Wat een lekker soepje.

Toen we bijgekomen waren aten we de bietenburgers met salade met kleine veldkers die MijnMaatje( zie weer geïnspireerd door mij) op de dijk had gevonden. Heerlijk!

MijnMaatje was zo afgeserveerd, dat ik me nog even heb gestort op de lunch van morgen: nasi van rijst, bloemkoolbladeren( afval van het groentepakket) wortels, ei en handvol pinda’s. Vindt hij super lekker! Kom ik toch nog weg met de opdracht van gisteren: Hoe kan ik met mijn specifieke talenten de mensen om mij heen dienen?   Morgen hierover meer. Het is nu genoeg. 5 Km hardlopen 20 km wandelen en 15 km met fikse wind fiets is niet niks. Zelfs niet voor ons.

Of het een Camino dag was…. Uiteindelijk wel, we leven van wat op ons pad komt. Oké, dat was niet heel veel vandaag, want kleine veldkers is echt super klein. Moet je met een vergroot glas naar zoeken. Dus hier word je echt niet vol van.

Weer: zon, koud en wind
Km 20 km lopen  115 km fietsen
Diner: bietenburgers met salade van kleine veldkers
Lunch: pasta met brandnetels en feta

De route: Gulden Halsband

De Pingjumer Gulden Halsband beschermde het dorp Pingjum tegen het water in de zeearm de Marne. De dijk is grotendeels aangelegd in de 10e eeuw en werd voltooid rond 1100 met de aanleg van de Griend Dyk. Vanaf die tijd werd het achterliggende gebied beschermd tegen overstromingen. Ook toen in de nacht van 3 op 4 februari 1825 de Friese zeedijken doorbraken tijdens een vliegende westerstorm, bleef Pingjum gespaard dankzij de dijk. Omdat na die tijd het accent bij de bescherming tegen het zeewater op de zeedijken kwam te liggen, verloren binnendijken, als de Pingjumer Gulden Halsband, hun waterkerende functie. In 1892 besloot het provinciebestuur van Friesland om een einde te maken aan de Pingjumer Gulden Halsband als zeewering. Daarna is de dijk deels afgegraven. Op meerdere plaatsen in het landschap is de dijk echter nog steeds goed herkenbaar.

Bron: wikipedia

Camino Anders dan anders II Dag 2 Wat is een talent?

De laatste dagen waren geloof wat te heftig. Met een vreselijke hoofdpijn stond ik op. Kun je wel zonder hooikoorts zijn, maar vervolgens hoofdpijn is dan ook niet alles. Elk uur even wakker en voor mijn gevoel ben ik gekookt. De temperatuur hadden we al op 18.5 graad gezet, maar het blijft dan warm. De vloer koelt niet snel af.  We zijn de warmte helemaal niet gewend.

Het weer was stralend, maar fris. Het had zelfs gevroren. We zijn van voornemens om elke dag hard te lopen en maakten daar dus gelijk maar werk van. Hoofdpijn of niet. Misschien een van mijn talenten. Gewoon doorzetten, moe of niet, hoofdpijn of niet. In ieder geval na het rondje van 5 km in de frisse wind, kwamen we heerlijk fris, en ik zelfs zonder hoofdpijn, weer terug. De plannen zijn vandaag een reformatie fietstocht langs Franeker en Witmarsum. De fietstocht is gelukt, maar de reformatie geschiedenis is langs ons heen gegaan. Het weer leek heerlijk en dat was ook, maar met een fikse tegenwind. Alle energie hadden we nodig om te fietsen. 

We hebben de lunch klaar gemaakt en water gekookt voor koffie en een boodschappenlijstje gemaakt. Een beetje decadent, maar ik heb geen enkele lippenstift bij me en dat vind ik vreselijk. Dus naar de Kruidvat. Ik had ook een uur kringloopwinkel geboekt in Franeker. Vorig jaar was hij dicht, nu kun je er in met een afspraak. En de winkel is zo prachtig. Voor 8 euro had ik een prachtige sjaal, plastic bekers voor koffie onderweg( onze eigen zijn we vergeten) een pirex ovenschaal, een saladebak( die van hier kan net 3 bladjes sla in.) Een voorraad kaarten( misschien een talent om aan andere te denken?) schrijfpapier voor een brief. Toen zat het uur er op. Maar goed ook denk ik..... anders moeten we straks twee keer rijden om de spullen uit het huisje weer in Hengelo te krijgen.

Ondertussen was het half tien en hebben we heerlijk in het zonnetje op het kantine terras onze yoghurtjes gegeten. Ik had dit appartement gehuurd. Niet wetende dat er ook een camping was en een  kwekerij waar jongeren werken met een beperking. Dat maakt het wel gezellig. Het land is kaal tot waar je kijkt. Eenzaam en leeg. Met mooi weer gaat het, maar met regen en mist....
Steeds loopt er een jongen met een kruiwagen ons voorbij en elke keer zegt hij "Lekker bezig, he!"  Prachtig om te zien hoe de eigenaren van de camping met deze jongeren omgaan. Wat een talent.

We moesten nog racen tegen de klok om op tijd bij de kringloop te zijn. Ik geniet van het bezoek aan de kringloop. Is dit nu een talent of een hobby? Ik zag in een bak onderin zo'n prachtige sjaal: paars, blauw, rood, geel oranje... en dat voor € 2 ,25. Ik ben er zo blij mee. Hij staat goed bij mijn paarse jack! Dat je zo blij kunt zijn met zo'n gelukje!  Is dat een talent, zulke leuke objecten vinden? Of is het een geluk? Of blink ik hier in uit, allerlei leuke spullen vinden in de kringloop? Of een talent om bij te zijn met eigenlijk zulke simpele zaken.

MijnMaatje en ik hebben het er over. Het is de opdracht voor deze dag. We zijn aan het pelgrimeren, niet waar? Nu ben ik sinds dit winter gecertificeerd Talentondekker, dus ik weet er inmiddels wel wat van. Bijzonder dat het eerste kaartje dat ik dan trek hier over gaat. "Moest zo zijn", zou de gever zeggen!

MijnMaatje verheugt zich op deze dag. De vraag vandaag is "Hoe kan ik met mijn specifieke talenten mensen om mij heen dienen? " Volgens hem belooft deze dag dan wat....Hij wel graag bediend worden. In Bard waar we een prachtig plekje in de zon en uit de wind vinden, bedien ik hem. Van koffie wel te verstaan. Is wel geen talent van mij die koffie, maar dat het voor je klaar gemaakt wordt is fijn. Zo eet ik van de wraps die MijnMaatje heeft gemaakt. Ik laat me lekker hier op bedienen. 

Wat is een talent vraagt Mijn Maatje. Jij moet het weten want je bent gecertificeerd Talentondekker. In de definitie van de cursus die ik heb gevolgd is een talent een vaardigheid waar je blij van wordt, waar je in de flow van raakt. Je hoeft er niet goed in te zijn, maar wordt er wel blij van. Ik word heel blij van beweging. Dat vind ik heerlijk. Maar ik was nooit goed in gym. Trefbal, touwklimmen, over de kast springen? Ik kreeg er nachtmerries van. Heb jaren in de modus gezeten dat sport niets voor mij was.... ik kon het immers niet. Jammer dat je dit vanuit je jeugd en school zo mee krijgt. Terwijl ik zo'n plezier  heb gekregen aan bewegen: wandelen, fietsen, zwemmen, crosfitt.

Je hebt ook competenties. Vaardigheden die je moet kunnen voor je werk, of voor het runnen van een huishouden. Je kunt ze goed, maar wordt er niet blij van... Het kan zelfs zo zijn dat, ondanks dat je er goed in bent, de vaardigheid je leeg zuigt. Ik beheers veel competenties, maar deze zuigen me zo langzamerhand leeg. Vaardigheden waar ik niet meer blij van wordt.  Ook hier hebben we het over. Hoelang ga je door met activiteiten die meer energie kosten dan dat ze opbrengen...

Inmiddels zijn we bij in Tzum. Vorige jaar zijn we er veel geweest. De blokhut waar we toen woonden, was in Hitzum. Ik herinner me dat er een stalletje lang de weg stond met allerlei producten van bloemen enzo. Ik ben op zoek naar dashlook en naar de kleine veldkers. Na de ontdekking van de brandnetel vorig jaar, las ik in de Trouw een recept van dashlook. Ik durf het eigenlijk niet aan om van een plaatje dit kruid zomaar te plukken en te eten. Misschien is er iemand van het stalletje toevallig in de tuin. Wat hebben we een geluk. De eigenaar werkt in de tuin. Hij vindt het geweldig, dat we speciaal komen om  uitleg over de dashlook en de klein veldkers te vragen. Hij neemt ons mee in de tuin en laat van alles zien. Zijn vrouw organiseert wildpluk excursies. Dat wisten we niet, maar jammer genoeg door de corona ligt dit stil Ik zou wel graag eens zo'n excursie mee maken. Ik weet nu hoe de kleine veldkers er uit ziet. Nou, dan moet je nogal wat plukken om een maaltje te hebben. De dashlook is het betere werk. Grote bladen. Ze verkopen in het stalletje stekjes van de dashlook. Jammer genoeg hebben we geen contant geld bij ons, maar de maand is nog lang genoeg. We komen nog wel eens aan.

Is dit nu een talent die wildplukken? Ik raak er van in de flow en kan er eindeloos mee bezig zijn. Misschien niet specifiek het wildplukken, maar de hele tijd bezig zijn om van alles te proberen en te ontdekken. De eigengemaakte yoghurt, de tamme kastanjes, kwark maken, van de wei soep maken, brandnetelpasta koken, jam maken.....

We bestijgen ons stalen ros weer om richting Pingjum te gaan, om een lekker brandnetelsoepje te gaan maken. 

Vandaag geen nieuwe opdracht. Ik heb nog geen antwoord op de opdracht van gisteren. ben er nog niet uit.  Toch een beetjes des camino's. Morgen is er weer een nieuwe dag.

Weer: zon noordoostenwind 
Temperatuur: 8 tot 10 in de wind  18 in de zon uit de wind
Lunch: wraps
Diner: bieten burgers
57 km gefietst  

Fietsroute: Reformatiestad Franeker

"Franeker was tijdens de reformatie een erg belangrijk baken. Met de Universiteit  van Franeker (1585 -1811) werden onder andere theologen en juristen opgeleid in de leer van Luther en Calvijn. Niet ver van de Elfstedenstad startte Menno Simons in Witmarsum en Pingjum een discussie over de volwassendoop. Volgelingen van Simons waren hun leven niet veilig en kwamen bijeen in schuilkerkjes."

Een nieuw jaar, met een nieuwe Camino Anders dan anders II Dag 1

Tjonge, het is eindelijk zo ver en we zijn nu gearriveerd.  De tweede Camino Anders dan Anders.  In een appartementje in Pingjum. Als je niet weet waar Pingjum ligt? Het is in het centrum van het gebied van de Friesje stadjes, Harlingen, Franeker en Makkum. Op, denk ik, 3 a 4 km van de dijk. Dat kan niet beter. Het appartement is prachtig. Anders dan de blokhut van vorig jaar. Een grotere tegenstelling kan er niet zijn: vloerverwarming, warm en koud water, douche inpandig. Magnetron oven. Het afzien dat een Camino kenmerkt is nu niet het geval. Eerlijk gezegd mis ik dat wel. Ik houd niet zo van te luxe. Gewoon is ook goed. De inrichting is gelukkig gewoon. Een oude tafel van oma met 4 rietenstoeltjes, een roze canapé. Een leunstoel met een geborduurde zitting. Lekker!

Hoewel het een fantastische plek is en het geweldig is dat ik zo hier kan zijn, hunker ik naar het lopen in Spanje. Zo hunkeren dat mijn lijf er haast zeer van doet. En daar heb ik dan weer last van. Wat mag ik dankbaar zijn voor deze kans! Zo weg kunnen van je werk. Mensen die ons een goede tijd wensen. Aardig attenties of een kaartje. Mensen die aan je denken. 

Het voelt wel een beetje als spijbelen. Eerlijk gezegd is de hooikoorts heel dragelijk. Wat jeuk in mijn haar en keel. Met druppels zijn me ogen redelijk. Ik ben nog nooit eerder zo weinig gegaan. Meestal was ik lichamelijk ziek en in mijn hoofd op. Ik ben nu ook wel op, maar niet ziek. Gelukkig!

Gelukkig spraak ik vandaag nog iemand van het werk. Haar eerste vraag was "Hoe is het met je hooikoorts?" Ze heeft ook altijd last van de berkenpollen. Zij had nu ook helemaal geen last...... De berken doen eigenlijk ook nog niets in de Achterhoek. Dat maakt dat ik toch denk, dat het daar aan ligt. Ik begon me al in te beelden dat de energie in een gezonde leefstijl nu eindelijk zijn vruchten gaat afwerpen en dat ik over de hooikoorts heen groei. Ik zal er niet achter komen, want ik ben nu hier en heb geen last.

Het verlangen naar deze tijd heeft natuurlijk ook te maken met eenvoud op de Camino. Alleen je slaperij in je rugzak, wat eten en wat water. Heerlijk, ik geniet zo van die eenvoud en simpelheid. Ik geef het eerlijk toe, het was vandaag een volksverhuizing. 9 Potten eigen gemaakte yoghurt, een griesmeelpudding,  zelf gemaakte soep van de wei van de eigen gemaakte kwark, de senseo, mijn eigen kussen, de staafmixer, alle mijn zaden en pitten. Zelfgemaakte wasmiddel, restjes uit de vriezer en de koelkast. Hardloop kleren, wandelbroek, fietsbroek, kleren voor de kou, kleren voor de zon, kleren voor netjes...  Je weet dat er veel mee kan in de auto en dan doe je het toch maar. Een mens neigt met zijn oerbrein toch altijd naar gemak.

Door de drukte op het werk( schrijf ik dat niet elk jaar.....) was ik tot vandaag nog bezig. Hoewel ik een slechte slaper ben, lezers weten dat dit voor mij best een issue is, werd ik vanmorgen met een schok om 7.50 uur wakker en vanaf dat moment was het draven en rennen. Koelkast, vriezer, huis, wc's inpakken van de bergen kleding en boeken, zwempak, handschoenen, mutsen en sandalen. Nog een vergadering en een collega die vandaag hoorde dat ze as vrijdag wordt geopereerd. Dus nog wat aanzetten voor vervanging geregeld. Om 15.00 uur zaten we eindelijk in de auto, maar MijnMaatje moest nog langs een school om computers af te leveren. En we waren nog niet op plaats van bestemming of hij moest 45 minuten aan de bak om een team met een digitale vergadering op gang te helpen. Camino gevoel lijkt ver weg te zijn.

Gelukkig had ik van een collega een prachtig zakje met kaartjes gekregen en stenen. Dat riep toch het Camino gevoel wel wat op. Van een andere collega een kaars, van mijn zus een prachtige handgeschreven brief en van de buurvrouw een Friese koek. Mmmmmm.

Internet is wel een dingetje, maar dat weten we inmiddels als we hier zitten of in een hotel of zo. Internet is meestal een probleem. Dat is gelukkig ook des Camino's. Ik trek alvast een kaartje met een spreuk/opdracht, kan ik er morgen over denken. Komt het Camino gevoel misschien langzaam op gang!

Opdracht: 
Vraag jezelf vandaag niet: waar kan ik in uitblinken? Maar hoe kan ik met mijn specifieke talenten de mensen om mij heen dienen?

Ps. zelfs de gekregen bloemen van thuis nog mee naar huis.