De tweeëntwintigste dag van Pieros naar Vega del Valcare 23 km

Gisteravond hadden we een heerlijk diner. Vegetarisch en erg lekker. Spaanse paprika en met een gekookt ei en brood, daarna couscous met allerlei groenten en yoghurt na. Een heerlijke maaltijd. Maar nog leuker om samen te eten, maar dat had ik gisteren al verteld.

Na een goed ontbijt vertrekken we richting in de regen naar Villa Franca der Bierzo. Het is maar een kort stukje en rond 9.30 uur komen we er aan. De koffie duurt dan wel een tijdje, want we hadden gisteren geen internet en dan moet de blog vanmorgen nog op internet worden gezet. Rond 11 uur vertrekken met met wat fourage richting de Rio de Valcare richting O Cebreiro. Dat gaan we vandaag niet halen, maar we willen zover lopen dat we morgenvroeg maar een paar uur meer hoeven.

Op zich is de route redelijk mooi. Je loopt in een dal en links of rechts in de bergen loopt een snelweg richting Madrid of La Coruna. Aan het eind van het dal klim je omhoog naar het dorpje O Cebreiro. Inmiddels begint het warm te worden en dan haak ik wat af. MijnMaatje heeft meer de vaart in de sokken dan ik. Ik zet om de eindeloze afstand wat te overbruggen mijn luisterboek aan. Dat leidt wat af van de pijnlijke voeten,

We zien weer het Joegoslavische meisje dat verdwaald was met de zuid Afrikaanse mevrouw.  Ze heeft zichtbaar last van haar benen, maar ze zegt dat het goed met haar gaat.

Na een poosje moeten we echt even rusten. Het is inmiddels 3 uur in de middag en het is warm. Mijn voeten doen zeer. Niet zo zeer aan de onderkant, maar van binnen. Als ik maar loop gaat het. Ga ik zitten en moet ik weer op gang komen dan duurt het echt wel een kwartier voordat ik weer lopen kan. Ik hou dan ook niet zo van pauzes.
Na een hete thee met suiker gaan we weer. We komen langs een klein kerkje en kijken even of deze open is. Dat is niet altijd het geval. En ja hoor, de kerk is open en er is een stempel. Terwijl we bezig zijn, komen er 4 Fransen dames. Samen gaan ze voor Maria staan pakken een boek en zingen een lied wat ik herken als een lied wat we zongen in Lourdes. Het refrein kan ik meezingen: Ave, Ave Maria. Ik zing de tweede stem mee. Ontroert staan allerlei mensen te luisteren. Het grijpt veel mensen aan.

In een prachtige herberg met witte lakens en slopen en heerlijk bedden ga ik uitgeput op bed liggen. Genietend van de schone omgeving. Ik word wakker om 17.30 uur en ik neem een heerlijke douche. De herberg was wat duurder, wel 10 euro,  maar het is heerlijk.

Er zijn nog twee vrouwen. Een Zweedse en een Deense. We zien erg veel Denen, maar het is de eerste Zweedse die ik tegen kom. We besluiten samen te eten. En dat is zoals gewoonlijk erg bijzonder.  De verhalen over het gewone leven in Denemarken en Zweden zijn mooi om te horen. Het zijn vrouwen in mijn leeftijd en hebben allemaal zo hun eigen zorgen. Om 21.30 uur lig ik er in. Kan ik lang geníeten van het heerlijke bed.

De eentwintigste dag van Molinaseca naar Pieros 26 km

Na een wat heftige avondmaaltijd, waar toch nog het verdwaalde schaap aanschoof, lagen we rond 22.00 uur op bed. Laat voor een pelgrim. De meeste pelgrims van onze kamer sliepen al. Als je laat naaar bed gaat en in verhouding later op staat kom je ook weer te laat weg. We lagen wel met 10 mensen op een slaapzaal, maar alleen met eenpersoonsbedden. En iedereen sliep erg rustig of ik was erg moe na de lange wandeling van gisteren. Ik werd met een schok om 7 uur wakker.
De vorige nacht presteerde ik het om bijna uit mijn onderbed te vallen. Mijn grootste angst hier op de Camino dat ik uit bed val. En eigenlijk belachelijk, want normaal val ik toch ook niet uit bed en waarom zou het hier wel gebeuren. Er zijn van die bovenbedden zonder beschermsteunen. Ik lig dan de hele nacht op mijn rug half wakend te slapen.

Na een goed ontbijt met de bekende tostados met jam liepen we om 8.15 uur. Ook vandaag staat een wandeling van 26 km op het programma. Maar nu met rugzak. Het eerste punt is Ponferrada en na een mooie wandeling door het buitengebied van de stad met schattige dorpjes bereiken we  na 2 uur het centrum van de stad. Nu we weer een paar dagen samen op pad zijn, komen we ook steeds bekenden tegen. Alle reden voor een praatje. Veel mensen hebben last van de knieën of de rug en dat moet natuurlijk worden uitgewisseld. Evenals het doel van deze dag. Ik kom zelfs weer een mevrouw tegen die ik in Ventosa heb ontmoet. De lady's nigth evening. Ze herkende me aan mijn paarse pet. Ze heeft hard gelopen, elke dag tussen de 28 tot 32 km. Want ik heb 4 dag etappes met de bus gedaan om in Leon te komen.

De route door Ponferrada is voor een stad redelijk. En na 4 uur lopen we dan ook echt weer buiten de stad. De zon staat inmiddels hoog aan de hemel en het wordt warmer. In de schaduw is het fris, maar in de zon gewoon heet. We doen het op ons elfendertigst, want we hebben geheel tegen onze principes in gereserveerd. De herberg is erg leuk. Althans wij vinden het erg leuk. Er wordt vegetarisch gekookt. Het is een oud Spaans huis. Het is zo sfeervol.

De hospitalors zijn vrijwilligers. Een Braziliaanse vrouw en een Italiaans man. Ze zijn erg vriendelijk en behulpzaam. Het is niet een echt een herberg die op een routepunt ligt. Het moet je echt uitkomen.
Het gezelschap is erg leuk. Er komen mensen die het speciaal zoeken. Een Fins echtpaar, 2 Duitse dames, 1 Spaanse jongen, een Duitse dame. Dat maakt het erg leuk. We praten een poosje met het Finse echtpaar. Deze komen uit Tampere. Daar zijn we 29 jaar ook geweest. Dat geeft al weer genoeg reden tot gesprek. Afgezien van de wijn kun je niets kopen. Ik heb erg trek. De maaltijd komt pas om 20.00 uur. Ik zag al aubergines richting keuken gaan. Dus het zal wel iets worden met aubergines.
Ik kom tijdens het eten met de Franse dame aan de praat. Blijkt directeur te zijn geweest van een basisschool en is nu met pensioen. Genoeg reden tot gesprek. Ze is 62 en een stuk vitaler dan mij. Om jaloers op te zijn. Ze moet op de 21 ste mei terug zijn. Op de 22stige mei deed ze een lifting. Ik begreep niet precies wat ze bedoelde, maar ze moest op 24 mei voor de communie van de van de klein kinderen in Frankfurt zijn en er weer goed uit zien. Dus ik denk dat het iets met een schoonheidsbehandeling. Ja, dat is wel nodig na 6 weken Camino. Zweten, modder, regen, met de hand wassen, je wordt steeds meer een zwerver. 

We hebben vandaag 26 km gelopen en doen morgen ook zo'n stuk. De dag daarna doen we zo'n 16 km. We komen dan in O'Cebriero.
Maar vandaag genieten we van deze mooie plek. Ik schrijf mijn blog,  geniet van een glaasje wijn.

De twintigste dag van Rabanal de Camino naar Molinaseca 27 km

Vanmorgen hebben we om 7.15 uur afscheid genomen van Walter. Hij gaat voor een paar dagen het naast de herberg gelegen klooster in. Hij is erg gelukkig mee. Het was een erg plezierige man om mee te praten. We gaan hem missen, maar zo gaat het. Ook op de Camino. Als het goed is trekken mensen hun eigen plan.

Omdat we Walter uitzwaaiden beneden, gingen we gelijk ontbijten. Daar raakten aan de praat met twee Deense vrouwen. Op de vraag of ze ook kinderen hadden, zweeg een en vertelde toen dat haar zoon anderhalf jaar geleden is omgekomen bij een ongeluk. Ze was een alleenstaande moeder zijn sinds een aantal jaren. En doordat ze niet goed het leven aan kon, omdat dit moment dreigt ze ook haar baan te verliezen.  Dat was wel even heftige kost om 8 uur 's morgens. Ik was er de hele morgen ontdaan van.

Het wordt vandaag een zware dag: klimmen, veel dalen en 27 km. Net als Diana besluit ik om mijn rugzak te laten na brengen. Heel af en toe doe ik dat. Dat loopt gelijk een stuk beter. We gaan vandaag naar Cruz de Fero. Veel mensen laten hier van oudsher een steen achter. Van lieverlee zijn het ook kaarten, brieven en linten geworden. De plek ligt aan een weg en daarom komen er ook regelmatig mensen met auto's of zelfs met een georganiseerd gezelschap.
Eerst lopen we via een prachtig weggetje het dorpje Rabanal uit. De zon schijnt en het ziet er naar uit dat we het Cruz vandaag met zon gegaan zien. De vorige keren hadden we altijd pech. We hebben al twee keer mist en regen gehad, juist op deze plek. Maar vandaag schijnt de zon. Het is wel koud en daarom heeft MijnMaatje van de herbergier een muts gekregen. Als hij deze op heeft is hij onherkenbaar. De natuur is prachtig. Het eerste stuk bloeit de gele brem en als we hoger komen bloeit de witte brem afgewisseld met roze en paarse struikheide. Het uitzicht dat we nu voor het eerst zien is overweldigend mooi. Na 1,5 uur komen we bij een oud dorpje. Tot het begin van deze eeuw uitgestorven, maar er zijn nu wel 5 herbergen. Het is wel erg afgelegen om hier de nacht door te brengen.  Na een koffie gaan we weer op pad en dan komen we bij het Cruz. Ik wil niet zeggen dat hier een opstopping van mensen is, maar er zijn meer pelgrims aanwezig. Sommige leggen zichtbaar aangedaan een steen neer. Anderen lezen de teksten van de stenen en brieven. Er ligt een afschuwelijk kaart van een Nederlandse moeder die haar zoon heeft verloren. Het is de bedoeling dat je de steen neerlegt en je last achter laat. We zitten een poosje stil te kijken vanaf de picknick plaats. De vorige keren was het zo mistig, dat we deze hebben gemist. Of hij is nieuw, dat kan ook. Ik heb geen steen. Voor mij is dit niet de manier. Maar voor anderen misschien wel. Doordat je weet dat dit voor mensen een bijzonder plek is bepaalt dit toch wel de sfeer.

Na een half uurtje hebben we de route hervat. Een hele lange afdaling hebben we voor de boeg. Soms vlak maar meestal een klein pad vol met stenen. Halverwege heb je een prachtig uitzicht over de bergen, maar kijk je ook richting een energie centrale. Uit de schoorsteen komt witte rook. We maken samen met Diana grapjes dat onze Walter wel een snelle carrière maakt: er komt rook uit de schoorsteen en de nieuwe paus is er! Wat was deze man gelukkig dat hij na het derde jaar dat hij op Camino is, het hem lukt om een paar dagen bij de monniken door te brengen en tot zijn grote vreugde spreken ze alle drie Duits.

Wat ben ik blij dat ik deze dag geen rugzak had. Het blijft gelukkig de hele dag koud, ondanks dat de zon schijnt. Onze gezichten hebben een flinke kleur. De afdaling is eindeloos en ongeveer om 17.00 uur zijn we bij de herberg. Van 8 tot 5 gelopen met 3 pauzes.

Tijdens het eten zitten we naast een groepje Zuid-Afrikaners. Ze zijn ongerust, want iemand van hun groep zijn ze kwijt. De afgelopen nacht sliepen ze bij ons in de herberg. En sinds de eerste pauze, waar wij toevallig ook waren, hebben ze haar niet meer gezien. We bedenken allerlei opties. Halverwege de maaltijd komt de reisgenoot met nog een ander meisje binnen. Geen stroom meer op de telefoon en uren door het bos gelopen. Uiteindelijk de weg weer gevonden en ze zijn op goed geluk naar deze herberg gelopen.  Ze zijn vanmorgen bij de eerste bar naar links gegaan i.p.v. naar rechts.  Ze zijn terecht.

De negentiende dag van Astorga naar Rabanal del Camino 22 km

Vanmorgen hebben we afscheid genomen van Resi. Ze gaat naar huis. Ze was erg sneu, maar het ging echt niet met haar been. We hebben nog even samen ontbeten.  Het was wel een teleurstelling voor haar en ze had het er zichtbaar moeite mee. 

Daarna brak voor mijn de 19de Caminodag aan. Je zou denken dat je na zoveel dagen wel een vorm van conditie hebt opgebouwd. Dat is wat mij betreft niet zo. Elke morgen moet ik het eerste uur overwinnen, als of ik nog nooit een ettappe eerder heb gedaan. En vandaag duurde het wel twee uur. Eigenlijk was de hele dag een drama. Last van de benen en de voeten. Mijn mond doet zeer van de scherpe stukken brood. Mijn kiezen doen al zeer en nu ook bulten in mijn gehemelte. Ik ben natuurlijk eigenlijk erg moe van huis gegaan en door de Camino rust je ook niet bepaald uit.

De route vandaag gaat vanuit een redelijk grote stad naar nu wat meer afgelegener gebieden. De omgeving is prachtig.

Mooie velden met witte brem en lavendel die begint te bloeien. De zon is best lekker, maar in de schaduw is het erg koud. Na de regen van gisteren is dit wel een verademing!

We komen steeds de zelfde mensen tegen. Li uit Singapore, het is niet om aan te zien hoe hij loopt. Hij heeft blaren op zijn voeten, maar het grootste probleem zijn toch zijn knieën. Voetje voor voetje schuifelt hij door de route. 

Wij komen ook Walter weer achterop. Hij wil net als wij naar de Engelse herberg in Rabanal. We hopen dat we nu eens die omgeving met zon zien. En als dat zo is kan ik misschien wel wassen. Dat heb ik al tweeënhalve week niet gedaan. Het lukt ons om een plaats te bemachtiging in deze schitterende herberg. En het weer is zo dat ik alle vieze spullen uit mijn rugzak vis  om eens uitgebreid te wassen.

Er ligt een stuk Marseille zeep en een boender en daar mee ga ik mijn onderbroeken te lijf. Mijn vingers vallen bijna van mijn handen van het ijzige bronwater. De hospitalera is erg behulpzaam met de centrifuge. Die zie je zelden in Spanje en ik weet uit ervaring van de herberg dat mensen er niet mee om kunnen gaan. Ik leg maar niet uit dat ik weet hoe het ding werkt en laat me de hulp maar aan leunen. Ik kan mijn vingers inmiddels niet meer bewegen.

Na een kwartier wappert de was aan de lijn in de tuin. MijnMaatje zit samen met Walter en Diana inmiddels bijna in de openhaard. Ondanks de zon is het heel erg koud. Om 5 uur wordt was thee geserveerd. De herberg ligt naast een klein klooster. 

Een van de monniken komt ook mee thee drinken. Walter zou graag een paar dagen willen verblijven in het klooster. Het ziet er naar uit dat dit kan. Dan gaan we onze Zwitserse wandelvriend missen.Wel  jammer. We gaan vanavond naar de vesper en het complet. Bij de vesper zingen de monniken. De kerk is erg oud en er worden grapjes gemaakt dat je een helm op moet naar de kerk. Misschien lukt het om een paar foto's te maken.

Walter gaat in het klooster. Je moet minstens 2 dagen blijven om zo de sfeer goed te kunnen ondergaan. We eten voor de laatste keer samen. De padros van de familie verlaat ons. We zullen op zoek moeten naar een nieuwe!

De achttiende dag van Hospital de Orbigo naar Astorga 18 km

Gisteravond met Walter een Zwitserse oudere man van 72 en een Duits meisje Resi( een ossie volgens haar) gegeten in een leuk restaurant. Uiteraard weer een menu del pelegrino. Maar erg gezellig. Het meisje heeft een ontsteking aan haar achellis pees en er vier dagen rust op zitten. Het is boeiend om de verhalen van alle mensen te horen. En wat is het dan gemakkelijk dat je je kunt redden in Duits en Engels. De man heeft zijn jeugd door gebracht in Zuid-Afrika. Midden in de tijd van de apartheid. Het meisje is opgegroeid in Oost Berlijn en woont nu in

München. Het was half tien voor we er erg in hadden en moesten bijna rennen  om niet voor de dichte deur van de herberg te komen. We waren uiteraard bijna de laasten. Pelgrims gaan vroeg naar bed. Maar wij hebben twee dagen met relatief korte afstanden dus dan kan het wat hebben. 

Gistermiddag genoten van een heerlijk rustige zondagmiddag voor de warme kachel. Dat is op

Dit moment echt nodig. De hospitaleros zijn nieuw op deze herberg. Het kostte nog wat moeite om de kachel brandend te houden. 

In deze herberg was weer een ontbijt, niet zo goed als gisteren, maar het was ook een euro goedkoper: 3 euro. De vrouwelijke hospitalera genoot zichtbaar van onze opmerkingen over de weer hete koffie, de koude sinaasappelsap en de warme tostados. 

Het had 's nachts stevig geregend. Het was droog, maar daar wad ook alles mee gezegd. Na de eerste stop begon het te regenen. Eerst viel het nog wel mee, maar ik was na een tijd helemaal nat. Zowel onder de poncho als de buitenkant cam de poncho.  Door het lopen blijf je warm. We moesten door een dikke laag rode leem baggeren. Bar en boos. En dan ook nog klimmen. Dan valt 18 km niet mee. Midden op de berg stond het stalletje van David nog steeds. Onder een afdak stond een klein hout kacheltje. Hij gaf ons een gaf ons Eem glas sinaasappelsap en een benaan. Uiteraard voor een donativo. Hij leeft hier inmiddels 5 jaar op de berg. Hij geniet er zichtbaar van. Hij slaapt in een hangmat in de open lucht of onder het afdakje als het regent.

Na een kwartiertje voor het kacheltje waren we warmpel wat droget en warm. De tocht naar beneden viel daarom erg mee. Helaas net voor de herberg nog een regenbui. Als verzopen koude katten kwamen we aan. Met MijnMaatjes reisgenoot en Resi slapen we samen op een kamer. In de herberg is geen verwarming en dus stervenskoud. De douche was ook niet al te warm. Ik moest mijn broekspijpen wassen. Ze zaten vreselijk onder de modder. Met uiteraard koud water. We zitten nu in een restaurant, ook zonder verwarming. Maar het is er beter dan in de herberg. Pelgrimeren is niet altijd een pretje. De kamergenoot Resi weet het inmiddels ook. Haar achilleshiel is na 4 dagen niet beter. Ze gast naar huis. Vanavond eten we nog samen en dan is haar Camino voor dit jaar ten einde. Jammer!

Onderweg: de betekenis van de amethist.

Amethist

Ik heb de naam van dit weblog gekozen op grond van de kleur. Van een van mijn andere blogs is de Robijn de steen. Camino paars vond ik niet zo mooi. Amethist wel. In 2013 heb ik na de Camino een ring gekocht met een Amethist.

Op www.semoea.nl las nu ik het volgende en het is verbazingwekkend hoe goed ik de steen kan gebruiken en hoe goed hij bij me past. Ik heb ook andere stenen bestudeerd, maar deze heb ik het meest nodig en past het best mij. Toeval?

Spiritueel:

* Amethist stimuleert de groei van je spiritualiteit en je intuïtie. Het is de steen van onthechting en wijsheid.
* Het helpt je zonder oordeel en met compassie te kijken naar jezelf, naar anderen en naar je omgeving.
* Amethist helpt je het verschil te zien tussen wat echt belangrijk is en wat niet.
* Tijdens meditatie helpt amethist je de stilte in jezelf te vinden.
* Bij rouw en verdriet helpt amethist om je verlies te verwerken en te accepteren.
* Amethist maakt wilskrachtig maar niet per se heel actief.
* Het is dé steen van het loslaten. Negatieve gedragspatronen en gewoontes kun je verbreken door met amethist te mediteren.


Was nu ook benieuwd naar de betekenis van de kleur paars. Die heb ik ook maar even opgezocht.

De kleur paars wordt gezien als symbool voor passie, inventiviteit. Inspiratie, originaliteit en spiritualiteit.

De zeventiende dag van Villa de Mazarife van Hospital de Orbigo 17 km

Een bijzondere dag! Precies 30 jaar geleden stapten we samen in het huwelijksbootje, na een verkeringstijd van 5 jaar.

We zaten toevallig net ook in een herberg met een bijzonder ontbijt. En dat is ook echt bijzonder, want meestal moet je het doen met twee tostados. En dit lijkt erg feestelijk. De beroemde tostados, mariakaakjes, kleine cakejes, een speciale Spaanse lekkernij( een soort langwerpige oliebollen) yoghurt, fruit, sinaasappelsap en heel veel koffie! Dat hebben we ons goed laten smaken.
Dertig jaar... Ze zijn voorbij gevlogen. Dertig jaar geleden had ik net de vorige dag mijn been uit het gips van een gescheurde enkelband. Ik liep op krukken naar het gemeentehuis. Had toen niet kunnen dromen dat ik dertig jaar later voor mijn plezier 500 km zou gaan lopen. En zeker niet eerst 14 dagen alleen. Na het ontbijt kwam het eerste appje binnen van onze Vriendengroep die ook al zo lang bestaat. Ook op facebook was het feit ook  niet ongemerkt voorbij gegaan.
We hopen nog vele jaren in goede gezondheid samen te kunnen zijn. Zeker hier op de Camino horen we het dat het ook anders kan. We lopen toevallig net samen met een Zwitserse man van 72. Hij moet 25 mei terug zijn. want dan viert hij met zo'n vrouw zijn gouden huwelijksfeest. Zijn vrouw kan wel lopen, maar niet meer klimmen. En is ook nog eens 6 jaar ouder. Vorig jaar waren ze daarom gewoon 5 dagen naar Santiago geweest, zodat hij aan haar alles kon laten zien. Het is namelijk niet zijn eerste Camino.

Het weer is helaas niet zo feestelijk. Het regende toen we weg gingen. En de wind was weer net zo straf als gisteren. Dus het doorstaan van de wind en de regen maakt dat de gevoelswaarde wel 50 km is.  De laatste km werd het nog warm en hebben we zonder jas gelopen.

Hospital de Orbigo heeft een roemrijk verleden. Nog elke zomer worden hier ridderspelen gehouden. Het heeft een prachtige middeleeuwse brug.
Het mooiste vind ik de kerktorens. En eigenlijk allemaal vol met nesten van ooievaars die vaak jongen hebben. Ik probeer ze op de foto te zetten, maar ik krijg die niet goed scherp. Het is erg mooi om te zien hoe de ouders de jongen voeden.

We hebben vandaag een korte dag en zitten weer net zo als vorig jaar in de herberg San Miguel. Een prachtige herberg, als je zin hebt kun ze 's middags een schilderij maken. De wanden hangen vol. Ik ga me zo douchen en weer verder aan mijn sok. Het is hier echt sokkenweer!