Camino Anders dan anders III Dag 25 Plezier hebben in wat je doet!

Een mooie spreuk van dag! Zeker na de zware spreuk van gisteren! "Het geheim van geluk ligt niet in te doen wat je plezier in hebt, maar plezier  te hebben in wat je doet!" Met als opdracht: Waar zie je vandaag tegen op? Wat heb je nodig om dat plezieriger te maken?

Plezier is vandaag heel makkelijk! Het is prachtig weer! Schitterend! Ik ben over de dijk lopend naar Witmarsum gegaan. Heb daar 45 minuten gezwommen. Beetje balen dat de rugslag niet wil. Maar dat zijn pine nuts als je kijkt naar wat wel goed gaat. Vervolgens op het terras het yoghurtje gegeten. Lekker verwarmd door de zon. Vervolgens weer over de dijk terug. De klok heeft dan 13.00 uur. 45 gezwommen en 11 km gelopen! Zo prachtig over de dijk. 

Zwemmen is een van mijn favoriete hobby's. We hebben als gezin vroeger ook veel gedaan. Mama smeerde broodjes en dan gingen we  rond de avond zwemmen en daar aten we 's avonds in het zwembad de broodjes. We gingen douchen en in de pyjama gingen we terug naar huis. Nu 50 jaar later zwemmen mijn broer, zus en ik nog wekelijks. Al wisten we dit eigenlijk heel lang niet van elkaar!

Nu zit ik weer voor het tiny house het blog te typen. Voor de 10de jaar op rij! Ik heb hier plezier in en aan de lezersaantallen te zien zijn er ook mensen die het leuk vinden om me te volgen. Ik vind het leuk om te doen en het voelt nooit als een opgave! 
Dit is zo'n bijzondere plek. Ik houd niet zo van termen als "de energie voelt goed" . Maar zo is het denk ik wel. In een hoor een een stoomboot toeter. Het kan toch niet waar zijn? Aan het einde van de sloot zie ik een vader en moeder meerkoet. Nog niet eerder gezien hier! Wel 10 x 7 kikkertjes, maar geen meerkoet in deze sloot. Als zij hun jongen voeden, dan maken ze een stoomboot geluid en best vrij hard. Als ik even een rondje doe over het erf hoor ik de jonge merels in het nestje in de nok. Wat leef je hier toch midden tussen de natuur. Dat is zo mooi. In de tuin komen de groenten aan. De witte bessen hangen in de knop. Nu moet ik ook wel zeggen, dat we in de jaren hiervoor ook nog nooit zo lang zulk mooi weer hebben gehad. Vorig jaar hebben we wel 3 keer een vracht hout gehad voor de kachel. Maar nu hebben we de houtkachel nog niet aan gehad en de verwarming staat op 16 graden. Maar het voelt hier steeds als 18 graden en 's nachts is het bijna te warm. 
In het huisje naast ons zijn gasten. Maar wel vreemd. Je ziet ze niet, maar hoort wel dat er mensen zijn. Ze hebben steeds hun rolgordijnen dicht. Zo jammer van het uitzicht. Maar ik tref ze helemaal niet. Dan kan natuurlijk treffen, dat zij weggaan en ik dan net al weg ben. Maar ik heb de indruk dat ze steeds binnen zijn. Jammer van zo'n fijne dag hier!

Ondertussen luister ik naar de live stream van de uitreiking van de Nationale Onderwijsprijs. Mijn school doet als een van de genomineerden mee. Het gaat om het Ontmoetingsplein. Spannend hoor. Ik weet niet of het proces er heen altijd als leuk zou omschrijven, maar het resultaat is geweldig geworden. Nu maar hopen, dat het wat wordt!  Rond 4 uur worden de winnaars bekend. Wij zijn het niet. Jammer! De andere school heeft iets met de buurt en lezen. Ja, dat scoort altijd hoger dan spelen op een plein!

De opdracht was vandaag: Waar zie je tegen op?  Eerlijk gezegd zag ik wel een beetje tegen het werk op. Ik merk dat ik het zo makkelijk los kan laten, dat ik bijna graven moet, hoe het ook al weer zat. Voor de derde keer draai ik de leerlingenaantallen uit. Het zijn er toch echt 85! Hoe komt het getal van 86 in de lucht???  Het vervolg van de opdracht is: "Wat doe je om het leuker te maken?". Op zich is mijn  werk niet vervelend. Eerlijk gezegd doe ik het graag. Maar dan wel met mate en gevarieerde opdrachten.  Altijd aan staan is me slecht bekomen. Dus even afwisselen met een haakwerkje of zo.

Dan belt MijnMaatje. Even om te horen hoe deze "topdag" was. Nu heel goed. Ik brand los met ervaringen. Dan zegt hij: "Ik moet je wel wat zeggen...." aan zijn toon hoor ik hoe laat het is. Het is onvoorstelbaar, maar er is een vader van een van onze kinderen van een school in onze loopbaan overleden. 58 jaar jong. Het is onvoorstelbaar. Zomaar plotseling! Ik ben er stil van. Verdrietig. Zijn arme vrouw, oud een collega van ons.  Deze Topdag verliest zijn gouden randje.....

Stevig loop een paar flinke ronden over het erf. Wat een balen en wat een verdriet voor zijn vrouw. Zo jong. Ik ben inmiddels de tel kwijt geraakt van mensen die de afgelopen weken uit onze kring ons ontvielen. Eigenlijk wekelijks.... Of hoort dit bij het ouder worden? Maar ik kan me niet heugen dat ik zo vaak zoveel weken achter elkaar begrafenissen heb of rouwkaarten schrijf. Schreef ik gisteren in het blog zo dapper over leven en sterven. Dit komt weer binnen. Ik schrijf vandaag mijn tweede rouwkaart. 

Ik pak me zelf weer op en ga nog even flink aan de bak wat betreft het werk. Rond 20.00 uur ben ik er voor vandaag mee klaar. Met eten doe ik het makkelijk. Ik eet even tussen de bedrijven door. MijnMaatje is er niet dus..  het is wel stil. Voor hoeveel mensen die plotseling alleen zijn, is het altijd stil...

Ik bedenk volgens de Vertellis spreuk van afgelopen vrijdag toch alvast maar weer hoe ik er morgen een TOPDAG van ga maken!  Je moet zelf zin geven aan je dag, toch!? Iets van vlaggen en een lijn?  Ik maak een stevig plan!!!

Bergen gist of gips om te zorgen dat de klei niet zo klont. Foto is niet zo mooi, want de lucht was echt hemels blauw

In de verte de witte bergen

De dijk,,....

De windmolen die we vanaf het huisje zien groeien. Nu met een vleugel.

Mijn gehaakte witte zeepnetje. Eindelijk is hij goed. Foto vertekent. Hij is 5 cm hoog. Priegelwerk. Alleen bij daglicht kan ik er mee aan de slag. Hier heb ik plezier in....

Camino Anders dan anders III Dag 24 Je moet van het leven niet verwachten dat zin heeft...

De Gelukskalender heeft weer een pittige spreuk. Hij luidt helemaal: "Je moet van het leven niet verwachten dat het zin heeft. Jij zult zelf het leven zin moeten geven!" Van Romain Gary 1914 Litouwen

Op het moment van schrijven zit ik op een zo goed als lege camping in de late avond zon. Ik probeer nog net even wat warme stralen mee te krijgen. In de zon is het warm, maar van het "erf "af is koud! In de verte een trekker. Nog veel vogels die flik snateren, kikkergebrul. Of gekwaak. Je kunt hier elke honderd meter zingen "Er zaten 7 kikkertjes"   Voor mij een landje dat gesproeid wordt. Erg mooi. Bij elke cirkel water een regenboog. Het is hier droog!!! Heel erg droog. 

Ik geniet van wat kaarten die we hebben gekregen. Hoe ze in mijn handen en kijk er nog eens naar. Via MijnMaatje komt ook nog een kaart via de app. En ook een rouwkaart, weer een.

MijnMaatje is via zijn ouders, richting huis. Thuis is niets. Dus gepaard met yoghurt, wraps, soep en spinazie pasta, komt hij de komende dagen wel door. Het is wel stil..  De Franse meisjes die in de Pipowagen zitten, om hun thesis te schrijven zijn er ook niet. Ze vonden de pizzeria hier zo geweldig, dat ze vanavond voor de tweede keer gaan. 

Ik ben nu een paar dagen alleen. In het klein kan je zeggen, dat ik nu zelf aan de bak ben om de dagen zin te geven. De wekelijkse Vertellis spreuk van afgelopen vrijdag was: "Wat ga jij doen om van morgen een topdag te maken?" Wat sluit het weer mooi aan... Ik heb mijn kleine plan al klaar. Lopend naar Witmarsum, zwemmen, yoghurt eten, terug lopen en werken. De "echte" schoolvakantie is voorbij. Ik zit nu hier i.v.m. met de pollen. En dat gaat momenteel heel goed gelukkig. Supergoed. Mijn hoofd en nek is andere kost, mijn billen ook. Maar kleine wandelingetjes en fietsen gaan best wel goed.  Ik heb hier geen auto. Dus moet het op de fiets doen. De voorraadkast is leeg. Een keer naar Harlingen of Franeker moet dus ook. 

Het grote "Je moet niet verwachten dat het leven zin geeft.." is heel banaal. Je wordt geboren, je leeft en je gaat dood. Wat voor zin heeft dit....Het is maar aan een enkeling gegeven om een steen te verleggen in de rivier. Toch? Mijn psycholoog zei in een van de gesprekken, toen ik vertelde in februari, dat vanaf de kerst vorig jaar, een voor een de mensen om ons heen wegvielen, "Lieve schat kom met je beide voeten op de aarde, het is onze bestemming om eens dood te gaan. Accepteer dat en geef het een plaats."  Op mijn opmerking: "Maar je gaat mensen toch missen? "  Het missen, rouwen van mensen hoort bij leven.  Verdriet, pijn, rouwen hebben een plek. Net zoals blijheid, dankbaarheid. Maar wat doe jij eraan, wat doe jij er mee? Jij moet het een plek geven en ergens op je weg je leven weer zin geven. Poeff, zware kost, hoor.

Maar deze dagen hier zijn een Camino en geen vakantie, zoals sommige mensen denken. Af en toe doe ik het zelf ook, even vakantie gevoel oproepen. Dat mag ook wel. Vanmiddag ging MijnMaatje weg. Mijn vriendin uit Ferwerd had geappt, "Als je zondag nog in Friesland bent, kom je dan luisteren naar mijn koor? We zingen in Franeker".  Wat een verschil met de vorige Camino's Anders dan anders. Alles was dicht. En nu gaan we van voorstelling, naar museum, van kerk naar zwembad...  Op mijn stalen ros galoppeerde ik vanmiddag richting de Martinikerk in Franeker. 

Het Kwartettekoar laat voor het eerst de cantate ‘Ien minske makket it ferskil’ horen. Dit stuk schreef Eppie Dam naar aanleiding van de textielcollages ‘Let my People go’ van kunstenaar Sue Symons. Ik laat een plaatje zien van een van haar kleden. Componist Jan de Jong maakte er muziek.  Het gaat er over dat een mens het verschil kan maken. Verschillende bijbelse personen komen in de liederen voor: Noach, Mozes, David, Jona.

Het koor heeft  een heel bijzonder mooie klank. Het Fries was goed te volgen. Weer een cadeautje. Ik wist eerst niet goed of ik zou gaan. Ik moest op de fiets. Tegen de wind in. En dat is echt een andere wind dan de Achterhoekse wind. Maar op de terugweg weer wind mee. Wel even 25 km!!! 

In het kleine, heb ik vandaag weer topdag gehad. Of een topdag ervan gemaakt? 

Klik hier voor de link van het optreden van het koor. 

Een voorbeeld van een wandkleed Let my people go

Het programma boekje. Maar goed dat het er bij was!

De lege camping

Camino Anders dan anders III dag 23 Je bent nooit te oud om te beginnen met hardlopen

Kijk daar kunnen we wat mee! Onze breinbreker van gisteren over de deugden, zaten ons aardig op de nek. De Gelukskalender laat het wat zitten qu spreuk, maar de Gezondheidskalender maakt het helemaal goed! In de Corona tijd toen de sportscholen dicht gingen, ben ik uit nood gaan hardlopen. Begonnen met 0,5 km, 1 km 2 km en nu regelmatig 7, 8 km en af en toe 10 km. Dat gaf mij moed om na te denken over de hardloopdag in ons dorp op 22 mei. Ik heb nog nooit van mijn leven een wedstrijd hardgelopen. Maar nu zie ik mijn kans, ware het niet dat door de valpartij wat achterstand dreigt te ontstaan. 

Vandaag hebben we voor de middag een rondje gelopen. Dat gaat, maar voel mijn rug wel. na de middag hebben we een stuk gefietst en dat gaat zonder pijn in mijn rug, behalve over een hobbel. De arts van het ziekenhuis was  optimistisch. "Zal geen toptijd zijn, maar het moet kunnen dat je 22 mei meedoet aan de 5/ 10 km loop. Je hebt conditie genoeg."
Ik heb hardlopen leren waarderen. Je doet je schoenen aan en je bent weg. Ik begin de dag met glas water, kop koffie, rondje hardlopen en dan het yoghurtje. En als dan zo de zon net op komt.... heerlijk! Een gouden begin van de dag. 

Gisteren was het met zwemmen, wandelen en bezoek wel een heavy dagje. Ik heb best goed geslapen, maar was erg duf. In de loop van de dag heeft MijnMaatje een brandnetel omelet gemaakt. Lekker hoor. Daarna heb ik nog een brandnetelmosterdsoep gemaakt, van eiwittenvocht uit de witte bonen pot. Ook goed geslaagd. Morgen van de wortelrestjes in bulgur salade met kaneel. 's Avonds spinazie met pasta en kaas. Van alle restjes maken we wraps. MijnMaatje moet weer aan het werk en neemt de wraps en de yoghurt mee. En dan maak ik alle restje in het tiny hous op.

Vanmiddag in Franeker troffen we het. De Martini kerk bestaat 600 jaar en in deze maand zijn er allerlei activiteiten.  Er hangt een giga wereldbol, de Gaia. Gaia is een verlichte bol van zeven meter doorsnee, en laat je de aarde zien zoals je haar vanaf de maan zou zien. Gaia is een indrukwekkend rondreizend kunstwerk van de Britse kunstenaar Luke Jerram.

Het kunstwerk GAIA geeft het publiek de mogelijkheid om onze eigen planeet te bekijken zoals de bemanning van de Apollo 17 haar zag, in 1972. De installatie geeft het publiek het gevoel dat astronauten hebben wanneer zij naar de aarde kijken. Deze ervaring geeft ze een gevoel van ontzag, een diep besef van de onderlinge verbondenheid van het leven op aarde. En daarmee onze gedeelde verantwoordelijkheid om goed voor de aarde en haar klimaat te zorgen.

Indrukwekkend. 

Ook was er een tentoonstelling over het leven van 20 Joodse componisten. Ook zeer indrukwekkend. In de tentoonstelling ‘Componisten in oorlogstijd’ worden de levens van twintig in de Tweede Wereldoorlog vervolgde musici belicht met foto’s, documenten, brieven, tekeningen en stukjes muziek. De componisten werden vervolgd om hun afkomst of standpunten, doken onder, gingen in het verzet of werden gedeporteerd. Acht van deze componisten hebben de oorlog niet overleefd. Veel van hun werk verdween in de vergetelheid. Nu is er een Stichting die met grote info panelen, zorg dat dit bij het brede publiek weer bekend wordt. 

Wat een cadeautje weer. En thuis kreeg ik van KLEINKIND en zijn ouders een PAPIERENKUS DOOR DE BRIEVENBUS! Mijn dag is weer goed. 

Klik hier voor het filmpje

Camino Anders dan anders III Dag 22 Gelukkig zijn is ook een deugd...?

Lastige spreuk! Hier in het vandaag zonovergoten Pingjum is gelukkig zijn niet moeilijk! De oorlog ver weg. Ziekte ver weg. En door mijn valpartij leven we gedwongen een versnelling trager. Maar binnen dat wat kan gebruiken we onze kansen.  We hebben even heerlijk gezwommen in het prachtige buitenbad in Witmarsum. Ik kan in plaats van 3 slagen maandag nu een halve baan op mijn rug zwemmen. Het gaat steeds wat beter. Vanmiddag pakken we ook een klein stukje Elfstedenpad op. 10 km of zo. Dat moet kunnen en MijnMaatje draagt de rugzak. Wat had het ook anders af kunnen lopen. Ik kan zelf nog niet de handdoeken aan de waslijn hangen. Dan moeten mijn armen te hoog. Ik merk gelukkig wel vooruitgang.

De opdracht is vandaag: Rangschik de 7 deugden op volgorde van belangrijkheid voor jou. Voor mensen die het niet weten. Er zijn 7 deugden en deze komen steeds op mijn weg. Natuurlijk kende ik het begrip "een deugd" wel. En vooral werd mee gegeven van thuis dat matigheid, naastenliefde en voorzichtigheid wel heel belangrijk waren! Van matigheid heb ik ook nog heel veel last. Ook al brengt dit natuurlijk ook veel. Veel van onze footprint op deze aarde te terug te voeren naar matigheid.   

Ergens in mijn loopbaan werd ik gevraag als gecommitteerde bij de bijbels examens van de Pabo in Doetinchem. Daar waren de PC en de RK clusters samengevoegd, dus ook RK studenten kwamen langs mijn alwetend oog. Althans, dacht ik toen op dit gebied redelijk alwetend te zijn. Zij  moesten hun examen onderwerpen kiezen aan de hand van de 7 deugden. prachtige uitwerkingen kwam ik tegen. En zo kwamen de deugden op mijn pad. En om met Cruijff te spreken "Je ziet het pas als je het door hebt". De deugden zag ik vanaf toen overal. In schilderijen, kerken, lezingen...

Dit jaar waren de deugden het onderwerp in de vastentijd van de PKN kerken Nederland. Dus weer kwamen ze langs op mijn weg. Ook in de kerk van Vierakker spelen ze een rol, maar dan gaat het over de 7 ondeugden. Die heb je ook nog.
Maar de deugden zijn:

Prudentia (Voorzichtigheid - verstandigheid - wijsheid)
Iustitia (Rechtvaardigheid - rechtschapenheid)
Temperantia (Gematigdheid - matigheid - zelfbeheersing)
Fortitudo (Moed - sterkte - vasthoudendheid - standvastigheid - focus)
Fides (Geloof), in Latijnse teksten vaak omschreven als Pietas
Spes (Hoop)
Caritas (Naastenliefde/Liefde - liefdadigheid)

De lezer van de kalender moet ze op volgorde zetten. Omdat ik alles met "mate" doe deze week en zonder plan, stop ik nu met het blog. Ik neem de middag tijd om hier over na te denken. Geluk als deugd staat er niet tussen, maar Leo de geestelijk vader van de Gelukskalender, vindt dat mensen net zo als bij de deugden, aan Geluk moeten werken! Jij maakt de keuze! Lastig hoor, soms heb je liever dat geluk je toevalt!

Na een middag bomen komen we tot een conclusie. Ik laat de foto zien. MijnMaatje gaat zich uitleven, want hij heeft er een podcast van gemaakt. Super eenvoudig en heel handig. 

Klik hier voor de link van de Podcast Gelukkig zijn is ook een deugd?

We maken een kleine rondwandeling bij Sloten. Een stukje van het Elfstedenpad. Het is niet ver, maar voelt zwaar. Het was uiteindelijk maar 7 km. Het is warm en mijn billen/rug doet zeer. We zijn nog nooit eerder in Sloten geweest. Een prachtig klein stadje met een Mimi museum. Met een mooi beklede trap!

We sluiten de dag af bij een vriendin in Lemmer. Erg gezellig en we hebben beiden veel te vertellen. Ontspannen genieten we van de ontmoeting! Een geluksmoment. 

Klik hier voor een filmpje over Sloten

Camino Anders dan anders III Dag 21 5 mei 2022 Vrijheid in verbondenheid

De voorstelling van gisteren Sperrgebiet dwaalt nog door mijn hoofd. Wat een prachtige voorstelling en jammer dat door de Coronaperiode deze net zo veel is gespeeld als de spelers hadden gehoopt. Echt kwaliteit en imponerend door het onderwerp. Toen ze het stuk schreven, ging het om de herinnering. &5 jaar bevrijding van Nederland. Niet wetende dat bij de uitvoering er oorlog zou zijn in Europa. Konden we ons toch niet voorstellen?

Hier in het vrije Friese land is vrijheid niet zo lastig. Zo ruim en vrij als de velden hier zijn. We spraken vanmiddag in Bolsward een meisje van een jaar 8, 9. Ze at een ijsje samen met haar moeder en zusje op de trappen bij de gracht in Bolsward. Wij dronken daar onze koffie. In de zon en genoten van het weer. "In ons land regent het", zei het meisje. "Wat is jouw land dan", vroeg ik. "Nederland, ver weg, daar zijn wolken",  antwoordde ze. "Maar we zijn nu in Friesland. Op vakantie!" Als kind waan je je echt in een ander land. Ik snap het. 

Het is heerlijk weer. De jas is nodig voor het fietsen en rond het huisje hier op vrije ruime land. Maar in de "stad" daar is het heerlijk warm. Ik zie vrouwen in rokken. Ik moet gelijk denken aan de  Bevrijdingsrokken. Het Friesverzetsmuseum heeft er een tentoonstelling over dit jaar, hoorde ik vandaag. Het is op deze dag 5 mei echt weer voor een rok. Ik heb er ooit voor een leskist voor een schoolproject een voorbeeld van een bevrijdingsrok gemaakt. 

"De ‘Nationale Feestrok’ was een uitvinding van de Amsterdamse verzetsvrouw en feministe Mies Boissevain-Van Lennep en werd een symbool voor de naoorlogse eenheidsgedachte. De aan elkaar gestikte lapjes op de rok moesten de wederopbouw en vernieuwing van naoorlogs Nederland uitbeelden. Daarnaast wilde Boissevain, die zelf het liefst sprak van de levensrok, dat de rok de onderlinge band tussen vrouwen zou versterken."

Klik hier voor de link van het hele artikel.

Er schijnt zelfs een lied te zijn over de rokken, couplet 2 staat hier onder:

Eenheid in veelheid van lijnen en kleuren,
Vormt met Uw rok het saamhorig verband,
In het geheel van historisch gebeuren,
Tooit het ontwerp met Uw hart en Uw hand.

Het museum bezoek komt nog, hoop ik. Momenteel is een klein ommetje of een klein fietstochtje genoeg. Het gaat beter. Ik heb de zware pijnstiller vandaag niet gebruikt. Het lukt met de paracetamol en ik voelde echt zelf wel wanneer ze nodig waren. Met de heup van MijnMaatje gaat het beter. Veel koelen, brandnetelthee en nu niet te veel wandelen en fietsen doen hem goed. Ik baal dat we niets kunnen. En dat we zo beperkt zijn. MijnMaatje houdt me de spiegel voor." Je had ook thuis kunnen zitten met hooikoorts. Dit is altijd beter. " Dan is natuurlijk zo. Maar het weer is zo mooi en geen wind. 

We zijn laat vanavond. We dachten dat we melk konden halen, maar dat bleek niet zo te zijn. Het was morgenavond. Was wel even balen, want morgenavond kunnen we niet. Maar hij kwam maar niet thuis. De merels hadden een bende van de stoep gemaakt. Ik glibberde over de bladeren. Ik kon het laten en ik ben op zoek gegaan maar een bezem. Het ligt ook net voor de wc's en de douches en voor onze voordeur. Maar vegen is niet een goede beweging. Heel rustig aan heb ik de zaak gefatsoeneerd. Dan kom je met iedereen aan de praat. Hangend over de bezemsteel, lukt praten altijd. Na een uurtje is MijnMaatje er weer. Met melk. De boer had hem gezien en had MijnMaatje meegetroond voor een rondleiding over het bedrijf.

Wel prettig dat we melk hebben. Yoghurt maken is niet veel werk, maar kost veel tijd. Om 20.20 uur is de melk voor de yoghurt gekookt. Dan moet het terug koelen tot 45 graden en dat duurt 50/ 60 minuten. Vervolgens hebben we de yoghurt nog 4 uur in een constante temperatuur staan van 45 graden. Hier doe ik dat in de koelbox vol met handdoeken. Om 21.20 zaten de yoghurtjes in de tas. Die moeten er om 1.20 uur er uit........ We staan niet op de voor kinderen, maar voor de yoghurtjes! Vervolgens nog een liter griesmeelpudding gemaakt. Dat is hier een zenwerkje i.v.m. de inductie plaat. Ja, en dan nu het blog nog!  Maar we hebben alle vrijheid om dat rustig te doen!

Mijn gemaakte vrijheidsrok

Camino Anders dan anders III Dag 20 Op de vuilnisbelt groeien de mooiste bloemen

MijnMaatje is nog aan het bijkomen van de schrik van gisteren. Zitten we samen achter het tiny house of moet ik zeggen voor het tiny house, het ligt er aan hoe je er tegen aan kijkt, te genieten van de tapas, de vogels, de poes die aast op de kaas, de trekker geluiden. Ja, altijd als we eten is er een vuilniswagen, grasmaaier, puttenreiniger noem maar op in de weer. Terwijl wij ter ere van ons huwelijksfeestje zitten te genieten van een Spaanse tapas maaltijd, met echte flan, scheert er in eens een roofvogel langs en pikt een hazenkind uit het leger. Ik was net even binnen, wat aanvulling te halen, krijg het niet mee. Terwijl ik terug kom zie ik MijnMaatje, wit om zijn neus, "Vrouwlief , het hazenkind gilde als een echt kind en zijn papa en mama staan versteend in het tarweveld het na te kijken". Ik zie 2 hazen in het gras. Het is stil. De trekker is weg en het is zo vredig. "Frietje, het gilde en jankte als een kind." We zijn ook wel een beetje in de sfeer. We hebben beide de podcast gehoord van Onbekende Kinderen in Westerbork.

Een groep van 51 ondergedoken kinderen die verraden zijn, werden opgepakt door de Nederlandse politie in de Tweede wereld Oorlog en naar Westerbork gebracht. De jongste een half jaar Jetje Hamburg tot de de oudste van 7. Een van de jongens beweerde op zijn reis beren en tijgers te hebben gezien.  Hij werd niet geloofd. Later bleek de trein van een circus naast de trein van de kinderen te hebben gestaan, ergens. Hij werd voor gek versleten.  Hij hoorde dit verhaal wel klopte, toen hij 50 werd. Hij heeft na de oorlog een jaar in een zcentrum voor zwakbegaafde kinderen gezeten, omdat ze dachten dat hij gek was geworden.

Ik trek het me zo aan, omdat het qua  grote, onze onderbouwgroep zou zijn, samen met de kinderen van de kinderopvang. Dan heb je ongeveer zo het aantal en allemaal in dezelfde leeftijd.  Ik moet er niet aan denken dat dit ons klein kind zou overkomen. Ook in deze leeftijd. 3 Kampen, zonder ouders. En sommige worden na de oorlog niet meer op gehaald.  Bloemen die ondanks alles bleven bloeien.......

Ik weet, het hazenleed is er niets bij. Maar ook vandaag de dag ontstaat er een nieuwe groep wezen.....

Wat een wereld! 

We drinken koffie met een stuk havermoutkoek dat gisteren de mevrouw van het appartement bracht ter ere van ons huwelijksfeest. Ze beloofde ons een wijntje, maar dat drinken we niet. Daarom deze lekkere koek. Gisteravond hebben we al een stukje gehad. Weer zonder plan, zitten we!  MijnMaatje weer met een blok ijs op zijn heup. Slijmbeurs volgens internet. Moet overgaan met rust, koelen en geen belasting. 

We leven vandaag weer zonder plan en doen wat in ons op komt. Voelt ongemakkelijk, merk ik. Ik weet liever waar ik aan toe ben. Na de koffie, besluiten we het huisje eens op te ruimen. Uiteraard geen grote klus, maar als je niets doet, is het zo een puin zooi. We maken weer brandnetelsoep en -thee: ontstekingsremmend en goed voor spierpijn. Mijn heupen gaan redelijk, maar ik moet geen onverwachte beweging doen. Mijn hoofd is een andere verhaal. Heb vandaag toch maar weer de zware pijnstiller genomen. Was op hangen op het rekje hoog boven me, is geen optie. Dit lijkt op de whiplash klachten van eerder. Als ik armen onder de schouder hoogte houd gaat het goed.  
Na het poetsen en opruimen, is het tijd voor de lunch. We eten wat restanten van gisteren. In ons eigen huis, thuis, hebben we geen uitzicht. We kijken tegen de laurierhaag aan. Hier is het uitzicht weids. Het is een mooie dag. Zonnig, maar het lichte windje is fris. We genieten. Dan zien we weer de roofvogel turend en speurend naar prooi. We zien de  hazen springen. Maar de vogel verdwijnt gelukkig weer. Oorlog in het klein. Dat in tegenstelling met de prachtige lucht, de zon, de rust. Zo vredig. Je kunt je niet voorstellen dat hier niet heel ver vandaan wordt gevochten. Wie had dat gedacht!

Dan proberen we toch maar eens hoe het fietsen gaat. Het is bijna windstil, het kan niet zwaar zijn. We besluiten naar Harlingen te gaan. Dat is 7km. Je kunt heerlijk zitten bij het strand. Een mooi punt om te rusten. Het lukt. Dan gaan we Harlingen in en gaan naar het Hannemahuis/ museum. Een mooi klein museum naast een prachtige boekwinkel. Wat een mooie boeken.  Het museum was klein genoeg. Dat was ook te doen. In een park rusten we even weer, voor we terug fietsen naar Pingjum. 

Thuis duik ik even een uurtje in bed. Even geen prikkels. We hadden nog een restje couscous. Met salade en de soep, is het eten snel klaar en bij de sloot voor het huisje eten we het "diner". Het is weer vredig stil.... iedereen is klaar voor de 4 mei herdenking? Zo voelt hier de sfeer wel. We willen eigenlijk naar het dorp. Daar is een uitgebreide 4 mei viering. Maar dat wordt te veel. We gaan alleen naar de  voorstelling "Sperrgebiet met Nij libben" . Het kan nu weer. Na twee jaar Corona hebben we hier nooit iets gedaan op dit gebied. We zullen zien. 

Even een naschrift van de voorstelling! Geweldig!  Het was een combinatie van zang, film, toneel over de oorlog hier in het Waddengebied. Maar zo  mooi en inventief gemaakt. Deed me denken aan de voorstellingen in Veenhuizen. Gewoon een cadeautje! 

Podcast NPO Luister De Onbekende Kinderen van Westerbork.

Tijdens de onderduik zijn ze verraden, opgepakt en in de zomer van 1944 naar Kamp Westerbork overgebracht. Wie ze zijn en wie hun familie is: niemand die het weet. Met in hun persoonsbewijs de tekst “Unbekanntes Kind” worden ze in de weeshuisbarak geplaatst. In september 1944 wordt de groep op het allerlaatste transport uit Kamp Westerbork gezet, naar concentratiekamp Bergen-Belsen. Niet in volgepropte wagons, maar in wagons gevuld met stro, bankjes en tafeltjes. Weer later sturen de nazi’s de hele groep naar concentratiekamp Theresienstadt, in Tsjechië. Als de oorlog voorbij is, blijkt dat op één na alle jonge kinderen de ontberingen hebben overleefd. En dat terwijl ze zonder hun ouders zijn en de Duitsers jarenlang op grote schaal ook kinderen de gaskamers instuurden.

Rob Trip reconstrueert samen met een aantal van die kinderen, inmiddels tachtigers, wat er is gebeurd tijdens en na de oorlog. Hoe kan het dat deze groep het wel overleeft? Wat hebben ze meegemaakt? Hoe is het hen vergaan na de Tweede Wereldoorlog? De jongste 6 maanden de oudste 7 jaar. 

Voorstelling Sperrgebiet

’Sperrgebiet’ is een beeldende, interactieve muziektheatervoorstelling door de groep Op Roet. Het verhaal vertelt over de bijzondere geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog in het Waddengebied.

In de voorstelling keert oorlogsjournalist Jos samen met zijn Syrische vriend Kerim, terug naar zijn geboortegrond: het Waddengebied. De moeder van Jos is overleden en het ouderlijk huis moet worden ontruimd. De twee willen elkaars geschiedenis leren kennen. En hoe meer laatjes zij samen leeghalen, hoe meer Jos zich realiseert dat hij veel weet over alle brandhaarden in de wereld, maar weinig over de oorlogsgeschiedenis van zijn moeder. Samen met Kerim gaat hij op zoek naar betekenis.

Camini Anders dan anders III Dag 19 Je kunt het best door het leven wandelen

Een prachtige spreuk. Er hoort nog achter "Iedereen zou wat meer flaneur moeten zijn". Met als opdracht voor deze dag "Flaneer, kijk rond, loop traag. Wandel".

Bijzonder toch dat ver weg de meeste teksten zo passen bij de dag. We flaneren vandaag! Nu we beide niet zo goed kunnen, is hardlopen geen optie. En omdat meer slaap ook belangrijk is staan we de laatste maanden te laat op naar mijn zin. Wat laat je zo al mooie uren door je vingers glippen. Ik vind het buiten lopen in de vroege ochtend zo heerlijk. Maar niet alles kan. Vanmorgen toen ik na bijna 8 uur slaap wakker werd en met beide benen als een razende naast het bed stond om de dag te beginnen, zag ik dat het regende. Dat opstaan bekwam mij ook niet goed, want ik vergat dat ik overal pijn had. Zeker opstaan, moet met beleid. Op je zij en dan omhoog. En dan regent het ook nog. Hardlopen wil niet, maar een klein ochtendwandelingetje.... Ja, wat dan... niet hardlopen( doen we ook in de regen) niet wandelen... , buiten zwembad pas om 9.30 uur open. Belachelijke tijd...

Ineens herinnerde ik me een aanbieding op Sociaal deal van een verwarmd zwembad ergens. Even nagekeken, ja hoor, in Franeker. 4 Euro met koffie en koek en tot 11.00 uur open. Om 9.45 uur lagen we in een heerlijk rustig bad. Ik mocht zwemmen van de arts in het ziekenhuis, was goed, maar met beleid. En zo lag ik beleids "matig" te zwemmen. Heerlijk, het warme water. Het moest wel rustig. Met traplopen, liggen gaan en opstaan, door de knieën gaan, voel ik mijn billen. Als ik wat steviger wandel ook. Met te veel inspannen voel ik mijn kruin- en schedeldak. Ik wilde mijn banen afwisselen met rugzwemmen. Ik had wel eens gehoord dat met rugklachten schoolslagzwemmen niet goed lukt en dat rugslag dan een oplossing is. Rugzwemmen wil echt niet. Nog geen twee slagen. Ik ben echt geen mietje, maar dat gaat gewoon niet. Het knalt dan mijn hoofd en rug in. Maar in een ontzettend sloom tempo (46 banen(25m) in 40 minuten) flaneer ik door het bad...Is dit het voorland van ons? In augustus stoppen we met onze banen. We gaan dan kijken wat er vervolgens op onze weg komt. Maar het moet rustiger. Het zwemmen is heerlijk. Voor mijn werk heb ik geen zorgen. Ik merk nu pas, hoeveel ik in mijn rugzak meenam op reis van het werk. Alle zaken, overdacht ik nog eens in de vakantie. Maakte me vaak overal zorgen over. Was steeds bang dat zaken niet goed genoeg geregeld waren. Dat ik geen personeel kon krijgen, of de financiën wel juist waren geboekt. Overal waar je zorgen over kon hebben, had ik zorgen over of bedacht me waar zaken spaak konden lopen. Wat een last van mijn schouders en wat zorgen uit mijn hoofd. Nu zwem ik hier en moet me nog bedenken wat we de rest van de dag gaan doen. Wat we graag willen, wandelen en fietsen kan niet en handwerken is zonde van de kostbare tijd. Toch?

Ik kan me niets bedenken en realiseer me dat het ook niet hoeft. Dat je ook een dag kunt hebben dat je gewoon afwacht en kijkt wat er gebeurt. Wat is dat spannend! Voelt zo raar.... Is dit wat je ook zegt bij kinderen. Laat maar vervelen, dan gebeurt en bedenk je vanzelf wat? Dan wordt de creativiteit aan geboord? Normaal poppen altijd ideeën op. Zie het zwembad...

Op het veldje naast ons breken mensen hun voortent af. De man zit in een rolstoel en de vrouw is ogenschijnlijk  gezond. Ze zijn maar een paar jaar ouder dan ons. Staan nu een klein weekje naast ons. Ze zijn erg op zichzelf en wij zijn dat ook wel. Maar is wel een spiegel voor ons. Zo kan het leven ook gaan. Doordat hij niet mobiel is, is wandelen en fietsen geen activiteit. Maar zij wast hier bij het gebouw af, loopt naar de wasmachine hier, naar de diepvries, naar de auto. Trekt nu het zeil van de stokken, rijdt in de auto, zal ook de boodschappen in de winkel vast gauw even halen.

Zonder plan zitten we hier buiten, gelukkig is het droog, onder de boom. Koerende vogels die in de boom een nest bouwen. Elkaar achterna jagen. De hazen die door de akker springen. Kwakende kikkers, geluid van trekkers..... Uit Franeker hebben we broodjes mee genomen. Het "nest" wat wij ooit hebben gebouwd en hebben onderhouden is 37 jaar oud vandaag! We vieren het met een broodje en hebben Spaanse tapas spullen, zelfs een flan, mee genomen. We hopen op een zonnetje en willen hier in alle rust zittend en genieten van het uitzicht en het samen zijn.  Een moment van dankbaarheid.

Maar nu is het klaar. Ben lang genoeg zonder plan. De rust was al vele malen langer dan dat ik ooit doe op een dag! Ik ga flaneren! Alleen denk ik. MijnMaatje zit nog met een ijsblok op zijn heup. De brandnetelthee helpt, maar nog niet genoeg! Morgen nog maar een dagje zonder plan....

Een bloemetje

De tapas

Wandelingetje op de binnendijk