Tweede dag van San Sebastián naar Zarautz 21,5 km

Na een heerlijke nachtrust onder schone witte lakens ging om half  zeven de wekker. Alle spullen hadden we  georganiseerd klaar liggen, dus we stonden binnen een half uur buiten. Het was even zoeken naar een bar voor een ontbijt. Het is wel lastig dat we geen Spaans spreken. De mensen praten geen geen taal buiten de deur. Hoe moeilijk is het dan om uit te leggen: twee  café  con lechie als je met zijn tweeën aan de bar staat.  Vervolgens uit leggen dat je allebei een broodje die je aanwijst, alle broodjes ed. liggen op de bar,wilt met de koffie. Na een spraakverwarring krijgende uiteindelijk 2 koffie met 1 broodje. Mijn Pelgrimsmaatje nam het broodje en ik keek heel erg zielig, toen ik nog een keer wees naar het brood snapte de barman dit.

Om half acht  liepen we. Zonder jas. Het was bewolkt, maar warm. De omgeving is prachtig. Vergezichten over de Golf van Biskay, groene weiden, schattige huisjes. Het lopen  ging geweldig, tot we drie km naar beneden moesten lopen op keien. Wat ben ik blij dat ik stokken heb. Om 12.30'zijn we in Orio. Volgens de route 12 km gelopen. Het hoogte verschil is ongeveer 200 meter, maar het is steeds omhoog en naar beneden.

In Orio nemen wel een lunch: café con leche en pane pogo. Volgens mij een broodje spek. En dat voor 6 euro vijftig voor ons samen. Ik ben dan al kleddernat van het zweet. Gelukkig was er onder weg een bron met drinkwater. Gauw de fles gevuld, want het water van de herberg was weer met chloor. Na een verkwikkende lunch gaan we vol goede moed voor de laatste 8 km. Volgens het routeboek redelijk vlak. Dat redelijk vlak viel tegen. Het was met een vals plat omhoog en toch weer scherp naar beneden. Het vertrek uit Orio was prachtig. We liepen langs het water van de rivier. Een prachtig uitzicht op de kade en de haven aan de overzijde.

In Zarauts, onze bestemming, hadden we pech. De herberg was vol. Daarom zitten we nu een pension. Prachtige kamer, heerlijke douche en dat voor maar €35,00 voor een twee persoonskamer. 

De tocht was 21 km. Dat viel me reuze mee. Ik denk zelfs dat voor een ongetraind mens het dalen en klimmen beter is dan alles vlak. Je loopt dan te veel op dezelfde manier. Nou heb ik eerlijk gezegd het nodige gelopen de laatste weken. Volgens mij kan ik dat wel merken. Het klimmen is natuurlijk best zwaar. Ik ben zelf te zwaar en heb niet zo'n goede conditie. De weken met hooikoorts met te weinig longinhoud, maken dat ik het bewegen uit de weg ga. Maar ik loop op mijn werk toch veel en sta ook veel.  Bij het pension de cooling down oefeningen gedaan. Ik voel mijn kuiten wel. De heupen zijn prima. Deze afstand was dus mooi voor vandaag. Morgen nog deze afstand, dan komen we langzaam op gang.

We zitten dicht bij zee. Dus na een drankje om te zorgen voor de voldoende hoeveelheid vocht, zijn we naar de zee gelopen. Met de voeten in de zee. Heerlijk! In de zon. Die hadden we vandaag nog niet Een dag lopen en je bent dus gelijk weg van de drukte uit je werk. 

Deze camino is anders dan de Camino Frances. De nabijheid van de zee geeft deze Camino een andere sfeer. De havens, de zee, de rivieren, het strand. Het is echt anders. Ook de afwezigheid van pelgrims maakt dat deze weg anders is. We hebben nu 7 pelgrims getroffen. 

Deze Camino is, denk ik, ook minder religieus van aard. Ik zie minder kerken en ik geloof niet dat pelgrimsmissen aan de orde zijn. 

Vanavond hebben we een menu del dia genomen. Ter plekje waar we bij waren werd de prijs veranderd van € 10 in €15. We hadden in elk geval in fles rode wijn. Daar hebben we goed gebruik van gemaakt.  In een supermarkt wat brood gehaald voor morgen. Je nooit precies wat je tegen komt onderweg. Weet uitbetaling dat het ook goed mis kan gaan. 

We hebben de route bekeken en we gaan morgen naar Deba. Weer zo'n 22 km. Dus goed te doen. Ik kijk maar niet naar het weer. Je kunt er toch niets aan veranderen. Het komt zoals het komt.

Lig nu voor Pampus in bed. De WiFi is vreselijk traag. Ik weet niet of het blog opgeladen kan worden. Ik zal een poging doen. Wat een gezeur. De WiFi is niet sterk. Onze kamer ligt op de vierde verdieping. Zit nu in mijn nachthemd bij de receptie. Het is een kabaal van je welste. Spanjaarden beschouwen de vrijdag als hun uitgaansavond. Met veel rumoer worden de vele glazen wijn genuttigd. Kinderen dartelen nog vrolijk over het pleintje. Ik doe nog een poging om te uploaden en ga dan naar bed. Mijn Pelgrimsmaatje ligt al op een oor. En ik ben ook total loss.

Het begin

De laatste werkdag is een dag in bed en op de bank geworden. Ik werd om 6 uur wakker met knallende koppijn. Hondsberoerd en misselijk. In de loop van de dag werd het wat beter. Na de middag nog even naar school geweest voor de laatste zaken. Op mijn bureau lag een lief pakje van de congierge. Een telefoonmapje an vilt met briefjes met spreuken. Leuk om onderweg wat mee te  doen. Tot 20.00 uur weer op de bank gelegen en toen de rugzak ingepakt. Spullen lagen klaar, maar alles nu in de rug. Ik ben als een grammenjager bezig geweest. De rugzak weegt, zonder eten, maar met water 7,5 kilo.

Mijn Maatje heeft me weggebracht naar Zutphen. Altijd even spannend: op tijd weggegaan maar een trekker voor ons. De hele weg in een slakkegangetje. Maar gelukkig nog net op tijd. Van de zenuwen pakte ik van de weerom stuit de verkeerde trein. In Apeldoorn weer uit gestapt. In de volgende trein gestapt en daar trof ik mijn Herbergmaatje met wie ik de komende dagen ga lopen. Samen reizen we richting Schiphol.

Op Schiphol moesten we wachten bij het inchecken en bij de douane. We werden gefouilleerd als of we boeven waren. De mevrouw die mij fouilleerde bevoelde mij als of ik in mijn BH van alles mee smokkelde of zo. Ze trok mij BH naar voren als of ze dacht dat er dan van alles uit zou rollen. Mijn Hergbergmaatje werd zelfs bevraagd hoeveel sap in haar sinaasappel zat. Als het meer was dan 100 ml was dan moest ze hem inleveren. We keken elkaar verbouwereerd aan. Hoe kun je dat nou weten. Het bleek een grapje. Gelukkig maar, bij alle dreigend kijkend mensen bleek er toch een menselijk iemand tussen te zitten.

Na een voorspoedige vliegreis, waarbij ik onderhoudend werd vermaakt door mijn buurman, kwamen we in Bilbao. Vanaf het vliegveld moesten we de bus naar het busstation voor onze bus naar SAN Sebastián. We zijn eerder uitgestapt en hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om een rondje te lopen rond het Guggenheim museum. Na een lekker sandwich vegatable met frite zijn we richting het busstation gelopen. Daar waren we precies op tijd voor de bus richting SAN Sebastián. Na anderhalf uur waren we op plek van bestemming. Na een mooie wandeling langs de boulevard zijn we in de herberg beland. We een beetje saai. Echt zo'n jeugdherberg. Geen wonder dat de mensen genieten van Le Chemin.  Maar er zijn heerlijke witte schone lakens. 

Ik ga zo naar bed. Mijn Herbergmaatje slaapt al. Maak even dit blog en ga dan ook.

Ps. De hooikoorts is helemaal over. Het is elke keer weer onvoorstelbaar.

Het is nu bijna zover

Vandaag ben ik opgestaan met behoorlijk rode ogen. Ik was ook erg benauwd. Wel even goed, want het ging zo goed dat ik bijna ging denken dat ik voor niks op reis zou gaan. Vandaag werd ik weer even wat dat betreft met beide benen op de grond gezet. Het is afschuwelijk. Op de hooikoorts app score ik een 8. Nog even naar de apotheek geweest voor alle zalven voor mijn huid. Wel 300 gr samen. En nog naar de fysiotherapeut voor mijn heup. " Je kunt ook een appartement huren" , zei hij. " Je hoeft je niet zo af te beulen......"  Oké, het is soms afzien, maar dat is het niet alleen. 

Vandaag begonnen met de laatste werkzaamheden. Mailtje hierheen, gesprek daar, brief zus en ga nog maar even door. Krijg niet alles af. Misschien was mijn lijst ook te ambitieus. 

Samen met een collega boek voor een kindje van school, waarvan de moeder is overleden afgemaakt. Het is heel mooi geworden. Als ze ouder wordt zal ze de zorg en aandacht kunnen proeven, denk ik. Nu is er alleen het missen. 

Van de collega's van de kinderopvang kreeg ik een heel lief kaartje. Erg aardig. En van de collega's van school een mooi klaviertje vier. Die zal ik aan mijn tas naaien. 

Vanavond thuis mijn laatste dingen ingepakt. Heb mijn borduurwerk klaar gemaakt. Nog een zakje genaaid voor de opladers.  Nog een dag werken en dan is het zover. 

Nog 4 dagen

Bij elke Camino voorbereiding is er wel wat. Waren het de vorige jaren mijn schoenen, nu is het mijn rugzak. Ik had een nieuwe gekocht, maar bij het lopen merkte ik dat ik steeds last had van het stiksel dat in een punt net samen komt op mijn staartbotje. Erg hinderlijk.

Terug in de winkel bleek er geen andere optie. Toch nog maar eens gekeken in Gorssel. En de eerste die ik pakte was perfect. We hadden mijn spullen bij ons en het paste allemaal precies  in deze rugzak. Goede heupbanden, past ook nog als handbagage. Hij is ook nu 400 gram lichter als de andere rugzak en nog 600 gram lichter dan mijn oude rugzak. Kortom, een fijne rugzak. Thuis gekomen heb ik gelijk het gewicht gemeten. Met water erbij 7,5 kilo. Nu nog slippers en nog wat toilet artikelen. Dus ik denk dat ik rond de 8,5 kilo uitkom. Dat is 4 kilo lichter als vorig jaar.

Het volgende obstakel is nog hoe ik de rugzak mee kan nemen in het vliegtuig. Mijn stokken mogen niet mee als handbagage. Dus moet de rugzak in het ruim, maar met al die slierten zal de rugzak in een tas moeten die vervolgens weer zo licht moet zijn dat deze mee genomen kan worden in de rugzak, zonder dat dit te zwaar wordt.

Nu ook nog slippers of sandalen...... Dan ben ik helemaal klaar voor de reis!

Voorbereiding: Nog elf dagen te gaan

Vrijdag heb ik samen met mijn Herbergmaatje gewandeld op de Holterberg ter voorbereiding op de Camino. Samen zullen we het eerste stuk van de route lopen. Een heerlijke dag. Een stralende blauwe lucht en niet te warm. We hebben de tassen uitgeprobeerd en de stokken. Mijn Herbergmaatje had last van de voet. Ik heb last heupen en kuiten. Lopend met stokken gaat het wel beter. Bij mijn rugzak zat ook nog een dubbel gestikte naad. Hier had ik last van op mijn rug, Deze is nu naar de maker en wordt als het goed is genaaid. Herbergmaatje had een zak aardappels van 3 kilo bij zich voor het gewicht.  Al met al 6 a 7 kilo in de rug zak. Komt in de richting Het ging goed. Heb weinig spierpijn, want ik heb na afloop serieus cooling down oefeningen gedaan. Dat helpt dus wel. Heb zaterdag ook nog een kilometer of 7 gelopen en vandaag ook weer. De komende week nog een paar keer op de fiets naar het werk en nog een keer zwemmen. Volgend weekend ook nog een paar keer lopen. Dan is de tijd ook voorbij.

Vanmorgen in de kerk de zegen gekregen:

De zegenbede van Sint Patrick

De Heer zij vóór ons
om ons de juiste weg te wijzen.

De Heer zij achter ons 
om ons te bewaren voor listen van de boze.
De Heer zij naast ons
om ons in de armen te sluiten om ons te beschermen tegen gevaar.
De Heer zij onder ons
om ons op te vangen wanneer wij dreigen te vallen.
De Heer zij in ons
om ons te troosten wanneer wij verdriet hebben.
De Heer omgeve ons
als een beschermende muur  wanneer anderen over ons heen vallen.
De Heer zij boven ons,
om ons te zegenen
Zo zegene ons de liefdevolle God, 
vandaag, morgen en in eeuwigheid.
                        Amen

Voorbereiding op de Camino 2016

Vandaag gelopen op de Posbank. Een paar flinke klimmetjes gedaan. Het ging gelukkig heel goed. Geen blaren en dat is al bijna een unicum. Had mijn spijkerbroek aan. Deze was veel te warm. Ik heb inmiddels een tweede wandelbroek. Scheelt zeker 300 gram. Maar deze ligt nu netjes te wachten bij de stapel spullen die mee moeten. Ik heb intussen een nieuwe rugzak,  stokken en  sokken.
Het oefenen is helaas nog wel een punt. Ik doe mijn best, maar elke keer is er weer wat. Mag blij zijn dat ik elk weekend een dag kan lopen, Maar kom niet goed verder dan 15  tot 17 kilometer.  Als ik reisverslagen lees over de Camino del Norte, lees ik steeds hoe zwaar deze is. Ik heb  nog drie weken tijd en kan nog een paar keer op de fiets naar school en 's avonds nog een paar keer zwemmen.
Het gaat erg goed met mijn hooikoorts dit jaar. Werk op een schone school. Ben ook getapet. Maar nog geen last van de ogen, terwijl ik op in mijn app lees dat ik andere jaren al een veel hogere score heb. Het is lastig, want wat is hooikoorts en wat is een slechte conditie.... Heb wel alweer pijn op de borst. Dus volgens mij moeten mijn longen zich al weer aardig inspannen. Toen dochterlief op bezoek kwam zei deze:"Mam ik schrik van je, wat heb je al weer een last van hooikoorts Je ziet er niet uit." Maar ik geef mezelf nog steeds een 1! Het is zeer dragelijk. De jeuk in de ogen is altijd het ergst en dat heb ik nog niet.

Camino 2016: Camino del Norte

De Camino del Norte is ongeveer 850 kilometer lang.