zondag 5 juni 2022

Camino Retraite Dag 11 De wind in de rug en regen op de hielen!

MijnMaatje wil vlot weg vandaag. Zijn app geeft in de middag regen aan. Die van mij geeft een buitje met 1 drupje aan. Maar ik pas me aan. Al met al duurt het toch nog even voordat we weg zijn. We staan laat op. Drinken koffie, besluiten om de yoghurt ook alvast maar te nemen en zo fietsen rond 9.45 uur weg. We groeten iedereen en roepen tot volgend jaar. Het is erg leuk om mensen te treffen. Ik heb een grote familie en ik zie bij sommige kinderen allemaal dezelfde trekken terug. Grappig! Bruine donkere ogen en bruinrood haar. Leuk hoor! Met een zus van mijn moeder heb ik veel gemeen: kringlopen, tweede hands kleren, geen verspilling van eten. Creatief zoeken naar oplossingen. Zo leuk om met iemand te praten die eigenlijk dezelfde dingen doet als ik! 
We hebben al het eten mee, want afgezien van restaurantjes is er niets open. De route gaat richting Balkbrug, Ommen, Lemmele, Haarle. We vertrekken met zon. Wind in de rug of in de zij. Het gaat als een speer.. Na 26 km zijn we in Lemele. We zien geen plekje en besluiten nog even door te fietsen. Zoals altijd komen we dan de eerste 10 km geen bankje tegen. Na 37 km moeten we echt stoppen, want we fietsen stevig en dan moet je ook goed eten. We zien ergens onderweg een monument uit 1944. In de buurt van Luttenberg. Er is toen een V2 ontploft die was weg geschoten maar niet af is gegaan en vervolgens plotseling terwijl mensen stonden te kijken wel af ging. 19 doden en heel veel gewonden. Waaronder veel jonge kinderen. Ik moet steeds denken aan Oekraïne, waar misschien dit schering en inslag is.  We eten twee broodjes en een wrap en een halve zak worteltjes. 
Dan gaan we weer als een speer. Hebben dan 45 km nog voor de boeg. De regen hijgt ons in de nek, want het wordt steeds wat donkerder. Met een tempo  van 22, 23 km, wel veel andere tijden als op de heen weg, vliegen we door het landschap. Volgens MijnMaatje moet het rond 14.00 uur beginnen te regenen. Het gaat prima en inmiddels zijn we weer zo getraind, dat het ook goed loopt. We fietsen met 20 kilo extra, maar dat voelt niet zo. 
Na een uur zijn we in Haarlo, dan in de buurt Laren, over de spoorlijn Zutphen Winterswijk denk ik? De lucht wordt donkerder. We gaan nog een tandje harder. Maar we houden het droog. De laatste kilometer hebben we enkele spurters. 81 km in 4.20 uur, een prima tijd. Maar daar gaat het niet om. Thuis word ik blij verrast door de bloemenbakken die gevuld zijn met nieuwe bloemen. Prachtig. Een cadeau van MijnMaatje voor mijn verjaardag. Er zijn ook kaartjes. Een hele mooie van mijn zusje en man en kinderen. Super leuk, met een foto van de hardloopwedstrijd. 
Thuis halen we de tassen van de fiets, we ruimen direct de tassen op. Ik doe de wasmachine aan. We springen in de douche en  daar na eten we de tassen leeg. Dan komt de man met de hamer en deze slaat ongenadig toe. Ik kruip naar de bank en ik ben voor 2 uur helemaal onder zeil. Heerlijk. Morgen is de grote dag! Dan mijn verjaardag. Ik heb niets voorbereid. Ik laat het gebeuren. Maar nu, trakteer ik me zelf op een ijsje!! MijnMaatje hoeft niet, maar ik heb reuze zin. Ik vier mijn oudejaarsavond!  Slot van een 11 daagse Retraite. Met wandelen, hardlopen, fietsen, zwemmen, ontdekkingen, lezen, haken! Het was heerlijk!










zaterdag 4 juni 2022

Camino Retraite Dag 10 Liefelijke bries tegen

Met zon en droge tent worden we wakker op het stukje berm dat ons is toegewezen. Ik was vroeg wakker en heb het boek waar ik mee bezig was uit gelezen. Toen we eenmaal bedacht had dat we op zouden staan, waren we ook zo klaar.  Alles was droog en dat scheelt ook een stuk. Ik was even de tijd kwijt, maar toen we uiteindelijk op de fiets zaten bleek het al bijna half tien te zijn. Daarom stopten we in Diever voor een bankje in de zon met de yoghurt. Alles even op zijn elvendertigste. Vandaag is de route 35 km. Het waait wel, maar in het Drentse land met zoveel bomen geen probleem. In een ruk fietsen we naar Zuidwolde waar de familie zich bevindt op de camping. Rond het middag uur zijn we er. We bakkeleien er over hoe lang de familie al kampeert. We denken 40 jaar, maar het blijkt 38 jaar te zijn. Niet alle jaren zijn we van de partij. Een camping met water met onze kinderen als peuters was geen succes. Soms liepen we de Camino. Soms kwamen we een dag net als nu. Het is wel erg confronterend. Ik zie zussen van mijn moeder, met trekken van mijn moeder. Allemaal steeds een dag je ouder. Wij blijven natuurlijk jong. Althans zo voelt het. We zijn van de tweede generatie en de eersten van deze generatie die stoppen met werken. Mijn tante is vorig jaar gestopt als juf van groep 8. Er zat 19 jaar tussen mijn moeder en haar jongste broer. Mijn eigen broer is inmiddels opa. Ook een ervaring om te zien. En zo komen we hobbelend van de ene nicht naar de andere tante. Het is prachtig weer! We halen boodschappen voor de rest van dag. Zin in koken hebben we niet, dus bedenken iets met bonen in wraps. Altijd makkelijk. Morgen hebben we 90 km voor de boeg. Dat is wel een hele ruk weer. Als het even mee zit, hebben we Noord Oostenwind. We genieten van deze middag met familie, de zon, het samen zijn. Geen hoog Retraite gehalte. Maar gewoon een leuke dag! 



Op de camping!



vrijdag 3 juni 2022

Camino Retraite Dag 9 Met een stevige bries tegen!

Geen storm vandaag, gelukkig! Mijn app had het gelukkig goed! Maar wel een fikse wind tegen! Zeker op het Friese land, Het kale land geeft de wind vrij spel. Hoe dichter we richting Drenthe komen, hoe minder hevig de wind is. Gelukkig, want het is weer wind tegen! Hoe bestaat het! Op de heenweg hadden we wind tegen en nu weer. Maar het was minder heftig. Hoewel na 75 km de billen weer op dezelfde wijze branden. 
Gisteren hadden we ons al goed voorbereid. Dus vanmorgen was het een eitje om weg te komen. Na een goede nacht staan we even voor achten op. En om 8.30 uur zitten we op de fiets. We combineren de de snelle route met de mooie route. Eerst fiets ik met jas en lange broek. Maar hoeveel een fikse wind tegen, gaan we goed vooruit. We komen langs het geboortehuis van Titus Brandsma in Het buitengebied van Bolsward. We eten in Reahus ons yoghurtje. Op een picknick plaats bij het water. Drie vrouwen komen net via een trapje uit het kanaal. Ze hebben gezwommen. In het kanaal. Heerlijk lijkt het me dat. Maar we hebben nu weinig tijd. Terwijl ik spijtig mijn yoghurtje eet, komt de volgende zwemmer. In “wedsuite “ op een vrouwenfiets met zitje voor en zitje achter. Hij springt zo van de fiets in het water en crowelt weg. Best wel griezelig. Zo warm is het niet en dan alleen.... moeten we niet even wachten tot hij terug is? 
Ik heb gisteren en vannacht ook steeds gedacht aan de demente dame van gisteren. Zou ze wel weer thuis gekomen zijn? Ik weet van een moeder van een collega dat die een nacht vermist is geweest en helemaal onderkoeld is gevonden. Had ik dan toch haar ergens naar toe moeten brengen? Je zult later maar horen dat het toch niet goed is gegaan. Zeker in Friesland kun je niet zeggen dat mensen niet in “7 sloten” te gelijk lopen, met zoveel water.
Maar voor de zwemmer hoeven we geen zorgen te hebben. Die is inmiddels terug! Eigenlijk de moeite van het omkleding niet waard. Zorgeloos kunnen we nu op de fiets stappen. 
Van Reahus gaan we naar het noorden van Sneek, dan Akkrum, Gorredijk. Ik ben daar nog nooit geweest. Is een mooi dorpje. We eten aan een kanaal met een sluis. Misschien een sluis van wel 50 meter lang. Ongekend hoe snel het water zakt. We kijken het aan. De jonge brugwachter moet handmatig de deuren sluiten. Met zijn scooter rijdt hij naar de andere sluisdeur. Grappig om te aanschouwen.
Daarna via Elsloo naar Oude Willem. Daar overnachten we. Er is geen plek, maar de vrouw van de camping loopt toch nog even met ons rond. Ergens in een berm is precies een plekje voor onze tent. Voor de somma van 10 euro inclusief douchen mogen we daar overnachten. Dat past ons. We gaan zo door naar de ouders MijnMaatje voor een bezoekje. Het is lang licht en dat loont de moeite voor een bezoek. Het is 5 km fietsen. En natuurlijk 5 km terug. Dus we hoeven ook geen comfortplek. De camping bij mijn schoonouders is niet fietsvriendelijk. Daar betaal je voor een volledige plaats ongeacht stroom, wel of geen auto, echt het volle pond. Belachelijk vind ik dat. Vandaar dat we deze oplossing kiezen.  Op de camping zetten we in vliegende vaart de tent op. We nemen de wraps mee en de havermout. Bij de winkel in het dorp halen we yoghurt voor morgen en voor vanavond als toetje. 
Helemaal rozig zitten we op de bank binnen. Na 8 dagen buitenleven is het binnen warm. Dus we zijn niet allee rozig, maar ook suffig. Nu moeten straks de “kou” in. Maar ach het geeft niet. De slaapzakken zijn lekker warm en het is hier echt minder koud als in de top van Friesland. 















donderdag 2 juni 2022

Camino Retraite Dag 8 Stilte voor de storm?

Wat een heerlijke dag! De zon schijnt en wel zo uitbundig dat ik in de schaduw dit blog schrijf. Lastig, want het scherm schittert en de IPad typet al vrolijk voor me uit. Ik ben al niet zo’n held met typen en nu wordt het nog lastiger. Ik moet ook nog mijn nieuwe boek nakijken, maar dat is voor mij op de IPad onmogelijk. Hij is heel goed geworden. Het was een proces met hindernissen. Mijn ziekte, overlijden van de moeder van mijn collega waar ik mee samen schrijf, het viel niet mee, maar hij is af. Dank zij mijn collega! Alle credits voor haar.
Maar het is een heerlijke dag. Na weer een geweldige nacht, heerlijk als een mens gewoon slapen kan, ben ik rond half acht wakker. De afspraak was dat ik de fiets van MijnMaatje naar Harlingen zou brengen. De keus daarna was wandelend of hardlopend terug. Ik kies voor hardlopen.Wel gek. Fietsen is 8 km en hardlopend is 7,5 km. Zal wel aan de Fitbit liggen. Daarna was mijn  plan even kort te zwemmen en dan naar huis om te eten en dan voor een lange ruk nog een keer te zwemmen. Het kan wel, maar dan moet ik twee kaartjes kopen. In de zomervakantie mag je met een kaartje de hele dag doen en nu moet je voor elk zwemmoment apart betalen. Dat wordt me te gortig. Ik besluit om ‘s middags dan maar te gaan. Ik eet het yoghurt voor de kerk op een bankje in de zon. Het is een zo goed als windstille dag. Ik kom bijna niet aan eten toe, want er staan steeds mensen voor een praatje. Eigenlijk niet gericht op mij. Maar dat hoeft ook niet. Ze vertellen allemaal hun eigen verhaal. De een heeft COPD, de ander kanker, weer een ander versleten heupen en diabetisch. Ik ben er wel klaar mee na een uur. Dan verschijnt er ogenschijnlijk een gewoon oude mevrouw. “Bent u ook op de vlucht? “ vraagt ze. “Ze pakken mijn huis” zegt ze verdrietig. “Pakken ze jouw huis ook? Ze stoppen me zo maar een huis met allemaal gekken! Pas maar op! Straks pakken ze jou ook. Ik zou maar gauw weg fietsen, als ik jou was.” Dat doe ik ik kan ook maar. Ik ga naar de winkel voor een zak afbakbroodjes. Kunnen morgen fijn mee op de fiets. We maken ook wraps. Altijd gemakkelijk. Ik neem er zelf bij de lunch ook een broodje.Hardlopen, fietsen, de buitenlucht. Ik heb vreselijke honger. Het is nog wel even een gedoe met de oven. Maar samen met Google krijg ik het ding aan de praat.
Op de camping klungel ik aan. Of lummel ik rond. Praatje hier. Praatje daar. Heerlijk. Ik lees, ik haak en doe niets. Ik besluit om niet meer te gaan zwemmen. Ik geniet altijd vreselijk van zwemmen in de buitenlucht. Maar het wordt allemaal wel krap qua tijd en MijnMaatje staat om 16.45 uur in Harlingen.
Daarom geniet ik van de luxe van een hete douche. Ook maak ik een begin met het blog. Ik geloof dat ik zo maar naar Harlingen fiets. Thermosfles mee, boek en haakwerk. Ik kan ook nog even naar het strand gaan. 
Vanavond pakken we zoveel mogelijk de spullen in, want morgen gaat het richting Hoogersmilde. Ik denk 90 km. We gaan langs bij de ouders van MijnMaatje. Het is niet te geloven, maar weer windtegen. Het zal toch niet waar zijn? Misschien valt het mee.  Als ik nog denk aan de struggel  van de vorige week.
Het is zo leuk hier op de camping. En heel druk. Terwijl ik schrijf, staat het veldje vol met cliënten. De een leert grasmaaien. Ze maait me bijna over de tenen heen.. ‘O, zegt ze, “Wat een luxe! “ Ik vraag wat ze bedoeld, want ik ervaar de fietsvakantie wel als een luxe qua tijd en gezondheid, maar verder is het Spartaans.
Ze geeft aan dat ze de fiets bedoeld. Wat een mooie fiets, zegt ze tegen mijn fiets van 15 jaar oud. En zonder motor! Dat is luxe...
De jongens moeten van twee caravans de poten losschroeven en deze verplaatsen. Hele discussies over hoe het moet en welke kant er op gedraaid moet worden. De campingbaas staat er bij. Deelt kwistig met complimenten! “ Mooi gemaaid hoor!” “ Wat goed dat jullie zo overleggen en samen werken! “. Je kunt wel horen dat hij uit het onderwijs komt. Ik verlaat het veld maar. Ik stop en ga maar naar Harlingen!
In Harlingen ga ik nog even naar het strand. Ik ben voor het eest met blote benen. De zon schijnt stralend, maar de zeer iets is koud. Ik val weer met de neus in de boter. Wel 20 gesluierde vrouwen zitten met een horde kinderen op het strand. Een feestje. Ze hebben het niet koud natuurlijk. Ze zitten dik ingepakt. Iedereen heeft schaaltjes met lekkers bij zich. Ziet er heerlijk uit. Het gelach en gekwetter is niet van de lucht. Fijn dat mensen samen zo’n plezier hebben. Er klinkt Arabische muziek. 
En ik zit op een bankje en zie het aan. Allerlei nationaliteiten zie je en hoor je hier. Het had net zo goed in, ja, waar.. kunnen zijn. Ik pak mijn haakwerkje. Dan klinkt er oer Hollands “Wat een ijver!Ik heb in geen jaren gehaakt!” Alsof haken werk en ijver is en lezen lummelen? Ik ben er eigenlijk niet zo trots op. Ik kan niet stil zitten. Ben eigenlijk zo blij dat ik ook eens een kwartier kan zitten om niets te doen. Dat me dit eindelijk weer lukt. Gewoon een uur lezen. Of haken voor het plezier en niet voor mijn onrust. 
Dan is het tijd om MijnMaatje van de trein te halen. Wat ben ik blij dat hij er is! Thuis op de camping kletsen we bij onder genot van een kopje soep en koffie. We zitten een uur heerlijk in de zon. Dan koken we samen. Nasi, wraps van alle restjes, yoghurtje voor ontbijt en toetje. Ik kook de laatste eieren en de koelkast met voorraad is leeg. MijnMaatje maakt zich zorgen. Er is weer wind, stevige wind en ook nog wind tegen. Gelukkig heb ik een andere app. Die zegt gewoon een zijwindje.We zullen het wel zien. Aan onze mondvoorraad ligt het niet!
In de zon genieten we van de maaltijd. We moeten nog wel even aan de weg, want de kinderen van de camping baas lopen de avondvierdaagse. Deze komt langs de camping. Op de school van Pingjum zit een kleine dertig en in Witmarsum ook zo iets? Een zeeeeeer bescheiden aantal lopers en ouders komt langs. We missen wel het “Potje met vet” maar dat mag de pret niet drukken. De kinderstemmen verdwijnen hier in de wind.  Wat word ik blij van de kinderen die met rode wangen van opwinding! Van de kleintjes die de route wel twee keer rennen. De oudsten die stoer voorop lopen. Heerlijk toch, zo veel onbezorgde blijheid.
Morgen zit mijn Retraite er weer op. Jammer, maar wat hebben deze dagen in eenzaamheid en rust me goed gedaan. Ik kan weer lezen. Kan mijn gedachten weer bij een boek houden. Wat heb ik genoten van het boek de Verloren kinderen. Ik was gewoon kwijt hoe heerlijk lezen is. Eigenlijk wil ik nu gelijk met me zelf afspreken dat ik elke week een boek moet lezen. Ik besef dat ik het los mag laten. “Moeten” mag ik schrappen.






woensdag 1 juni 2022

Camino Retraite Dag 7 Een stevige bries

Vanochtend heb ik iets gedaan wat ik de afgelopen 15 jaar of zo niet meer heb gedaan, namelijk eerst mijn boek uitgelezen! Tien voor 9 had ik het uit en ik had echt eerst een tijdje nodig om bij te komen van het verhaal. Zomaar kinderen laten emigreren naar Australië. Het is niet te geloven, maar waar gebeurd!  Ik ga naar het toiletgebouw voor tandenpoetsen en zo en ik maak een kop koffie. Deze drink ik buiten voor de tent in de zon. Met jas aan, maar goed, de zon schijnt. Het is een dag met een vaag plan.Ik wil eigenlijk naar Exmora. Moet langs Witmarsum, want de witte bonen zijn gisteren op gegaan. Dus heb ik geen lunchsalade. Terwijl ik me klaarmaak om te gaan, komt de beppe van de campingfamilie er aan. Ze zijn sinds maandag terug, maar ik had haar nog niet gezien. Ze vertelde over het bezoek aan Oeganda. De tegenstellingen, arm, rijk, schoon, vuil, mooi en lelijk. De stad van 30 miljoen mensen en het natuurpark waar ze de enige gasten waren. Dat mensen het leven nemen zoals het komt. Ik kan er wat van leren. We hebben het over de inflatie. Ze is heel nuchter. “Kun je het betalen? Zit er dan niet overin. Als je je steeds zorgen maakt over wat komt, leef je ook vandaag al in stress. Wat ik kan veranderen daar werk ik aan mee en wat buiten mijn vermogen ligt laat ik los. Hoe vreselijk ik het ook vind voor mij bijvoorbeeld neefjes in Oeganda. We helpen waar we kunnen, maar wat niet kan, kan niet!” 
Wat een levensles op mijn 3de dag van  de retraite. Ze vraagt ook hoe ik de nacht ben door gekomen. Heel goed is mijn antwoord. Niets gemerkt van de regenbuien en het enorme onweer? Ze had aan mij gedacht vannacht. En ik? Niets gemerkt, helemaal niets gemerkt! 
Rond 12 uur vertrek ik. Via Witmarsum naar Exmora is mijn vage plan. In Witmarsum haal ik twee broodjes. In de winkel  is het druk. Voertaal Pools, Duits, Engels ....Tientallen werklieden van het bouwwerk naast de winkel halen hun middag hap. Cola, brier, croissants  chocola en  chips. Hebben ze een zwaar lichamelijk beroep en eten ze zo slecht. Bovendien is het duur en daar gaat hun zuur verdiende geld. Nog afgezien van de gezondheidsschade. Ik zie het en laat het los, ik kan het immers niet veranderen? Maar met bier op de steigers......
Als ik op de fiets wil stappen zie ik pas hoe dreigend de lucht is.  Gitzwart. Ik ben nog geen 100 meter op pad of het plenst. Ik zie zoals gewoonlijk als de nood hoog is, een afdak en schuil tot d bui over is. Na een 15 min fietsen ziet de lucht weer zwart. Exmora en mogelijk geen plek om te schuilen? Ik zie onder een een helder blauwe hemel Makkum liggen en met deze stevige bries ben ik in 15 minuten in Makkum. Dan is ook hier de lucht zwart, maar bij de brug is een schuilplaats. Een prachtig plekje voor lunch. Ik eet de lunch en begin aan mijn 3 de boek deze retraite. Terwijl het giet, zit ik droog en lees. Het boek is leuk en als het droog is verkas ik naar een bankje buiten in d zon. Na een uur is het wel genoeg. Ik was op weg naar de Kunstroute, immers. Ik ben Makkum aan de oostzijde al weer uit, terwijl ik denk aan een sanitaire stop. In de haven van Makkum is een toilet gebouw. Ik fiets maar weer terug. Nadeel van Friesland is dat buiten plassen een opgave is. Met mijn paarsroze jas ben ik in dit landschap van heinde en verre zichtbaar. Ik keer en plas in het gebouw met een giga vislucht.... Ik wil het stadje niet meer door met de hobbelige straten. In eens bedenk ik me, dat ik eigenlijk het strand van Makkum nog nooit heb gezien. Ik besluit de tentoonstelling te laten voor wat het is en ik koers op het strand aan. Daar aangekomen, weet ik niet wat ik zie. Zo’n prachtig strand. Bijna een Spaanse baai. Een strak blauwe lucht, prachtige wolken, geel zand, uit de wind.... surfers, windmolens. Geweldig. Diep onder de indruk zoek ik een bankje. Ik zit wel 20 minuten te kijken. Ik maak koffie en drink het genietend met een brokje chocola. Het is heerlijk warm, de regenjas uit, jack uit, broek uit, shirt uit. Zo zit ik wel 1,5 uur in de zon. Ondertussen het boek er weer bij. Tot het uit is. Verdwaasd kijk ik op mijn horloge: 15.30 uur. 
Via Exmaora rijd.ik terug. Ik bekijk nog even de tentoonstelling. De werken staan hier in de tuinen van de inwoners. Er is veel beeldhouwwerk bij. Mooi, maar ik houd meer van schilderwerk. Of glas werk. Twee kunstenaars uit Pingjum exposeren  hier ook. Het was leuk, maar ik had er niet speciaal om heen hoeven te gaan. Maar wat een geluk van het strand in Makkum. Komen we hier al drie jaar, nog nooit de moeite genomen om dar te kijken. Zo mooi.
Thuis type ik in zon, die weer uitbundig schijnt het blog. Ik heb ontdekt hoe dit offline kan. Straks even de foto’s erbij en klaar is het weer voor vandaag. Ik moet nog koken. Wel een gedoetje als je alleen bent. Met zijn tweeën eet je wat, maar het werk is hetzelfde  Maar ik maak het snel klaar en eet het dan heerlijk buiten op! Boek 4 heb ik inmiddels. Dus straks lekker een lezen. Dat me dit weer lukt! Wat een bijzondere dag deze bijna laatste Retraite dag alleen! Wat was het strand een cadeau! 
J


B














dinsdag 31 mei 2022

Camino Retraite Dag 6 Wind voor en wind tegen....

Het was me het nachtje wel. Gisteravond kwam de pake van de camping vlak voor het slapen gaan nog even een praatje malen. Hij kwam net uit Oeganda voor een familie bezoek en was verreist en vol van indrukken. Het werd een lang gesprek. De familiezorgen daar zijn groot. Zijn zwager daar  is pas overleden. Er zijn jonge kinderen uit een huwelijk en en nog een kind uit een tweede relatie. De man had er een groot bloemen bedrijf met 350 werknemers. Het ziet er naar uit dat dat geregeld is, maar voor de familie niet. De buurman  daar heeft een bedrijf met rozen. Die gaan meestal naar Rusland. Nu dus niet meer en alle mensen hebben ontslag. Ook zo’n 300. Alle het graan dat Oeganda nodig heeft komt normaal uit de Oekraïne. Hoe dat allemaal moet? Ze zijn de schade van de Corona nog niet te boven en nu dit. Voor de bevolking, waarvan er velen toch al zo arm zijn, vreselijk. Ik zucht al als de havermout van 59 naar 69 cent gaat. Geen opwekkend gesprek op de late avond. Maar bovendien werd ik erg koud.  Kreeg steenkoude voeten en deze kreeg ik vannacht niet meer warm. Hoe ik in slaap ben gekomen? 
Maar vanmorgen scheen de zon. Om 8 uur stond ik in mijn hardloop kleren naast de tent. Was na 35 minuten weer terug. Geen hele snelle tijd, maar wel al wat beter dan zondag. Ik raak de tel kwijt? Zondag?  Weer bij de tent dacht ik pas aan mijn oefeningen. In de zon heb ik ze alsnog gedaan. Meestal doe ik ze in bed. Dat werkt goed. Maar het lukte ook buiten. Dat is ook echt al een vooruitgang. . Mijn hartcohorentie zit nu gemiddeld al een paar weken tussen de 50 en de 70! In november vorig jaar was het tussen de 15 en de 20. Het gaat dus echt veel beter lichamelijk. Geestelijk is het nog wel een wankel evenwicht. Als ik maar trouw de magnesium slik en de oefeningen doe, gaat het goed. 
Ik zet koffie en maak een thermoskan met heet water. Neem het yoghurtje en pak het boek. Het tweede boek. De verloren kinderen van Diney Costeloe. Binnen no time  zit ik helemaal in het verhaal. Het is een afschuwelijk verhaal. Hoewel het een verhalend boek is, blijken er meer dan 150.000 kinderen na de Tweede wereld oorlog en ook daarvoor naar Australië te zijn gestuurd. Naar weeshuizen! Om zo te zorgen dat dit land meer blanken kreeg.... niet te geloven. Het is een boek waar een recent schreef” Als je er aan begint kun je het niet meer weg leggen!’ Dat klopt. Ik ben inmiddels halverwege. 
Rond 11 uur ga ik toch maar eens wat doen. Ik wilde met de bus naar Sneek, maar er is een estafette staking. Ik kom vandaag dus niet met de bus in Sneek. Dan maar de fiets. De zon schijnt en op de heenweg heb ik de wind tegen en terug de wind voor. 20 km is een eitje als je vaker fietst. Het is wel een gedoe als je alleen bent. Je moet overal aan denken. Een rok voor als het nog warmer wordt. De borstrok vooral het kouder wordt. Pasta als lunch. Nog twee wortels in stukjes gesneden. Thermoskan met koffie. Regenjas, powerbank... en dan ben ik eindelijk zover. Ik fiets heel relaxt weg. Er is een matig windje, dus het ritje is goed te doen.
In het bos bij Witmarsum rijd ik wel 3 x verkeerd.Hoe is het mogelijk. We komen er dagelijks... bij de afslag Bolsward pak ik ook de verkeerde weg. Ik kom uiteindelijk in Bolsward. Dat is geen probleem. Ik zit dromend op de fiets. Half in gedachten bij het gesprek van gisteravond en  half in het boek, beland ik in Sneek. Moet eigenlijk naar een toilet. Ik zie bordjes en volg deze en kom bij een haventje. Met toilet en bankje. Ik eet de pasta en een broodje met het boek. Koffietje erbij. Mmmm. Ik ben hier gekomen zonder plan. Wat nu? De kringloop. Helaas dicht. Ik kijk wat winkels, maar wordt een beetje depri van alle spullen.... niet goed voor mijn Retraite. Er blijkt een Museum te zijn. Deze is prachtig. Wel twee uur dwaal ik rond. Er is ook een kinderafdeling. Met een leslokaal. Met allerlei proefjes. Jammer dat het zover weg is, maar wat ontzettend leuk voor school.
Bij de entree hoorde ook een kop koffie. Ik drink de koffie weer met boek. Wat een verhaal.  Een moeder (weduwe) die onder dwang van een tweede man haar eerste kinderen in een tehuis laat plaatsen. Als ze bij zinnen komt blijkt ze adoptie papieren te hebben ingevuld. Het gaat om een meisje van 5 en een van 8. Ik zie dan gelijk kinderen van deze leeftijd van school voor me. Jeee, dat volwassen mensen dit bedachten. 
Na het museum loop ik nog even door Sneek. Ga langs de Waterpoort. Hoewel goed weer beloofd, is de lucht dreigend. Hoe komt het toch dat het me steeds lukt om zo langs de grenzen te gaan?  Ik besluit om richting huis te gaan. Wind voor! Ik ben bijna Sneek uit of het gaat toch plenzen. Ik zie een snackbar en besluit gauw daar naar binnen te gaan. Bestel alleen een frietje, klein, zonder majo. Heb geen zin in een plumb Spa rood of zo. Gelukkig heb ik het boek. Ik zit wel een uur. Als ik op kijk zie ik aan de auto’s dat er geen ruitenwissers worden gebruikt. Ik pak gauw alles in en vertrek. Na 500 meter begint het weer te plenzen. In 2 minuten ben ik helemaal zeiknat. Gelukkig heb ik wel een regenjas. En ook gelukkig, ik heb mijn teva’s aan. Die drogen ten minste snel. Lang verhaal kort, 20 km in de regen is een vreselijk ding! Bij de camping pak ik uit de tent wat ik nodig heb om te douchen. Wat een geluk dat mijn dikke kringloop badlaken droog is. Ik douche uitgebreid, nee geen 30 minuten, maar 4. Maar dat is wel de dubbele tijd die ik normaal gebruik. Moet een keer kunnen toch?
Rozige beland ik in de kantine/ huiskamer. Soep al klaar. In plaats van witte bonen had ik per ongeluk witte bonen in tomatensaus gepakt in de winkel bij het boodschappen doen. Nu komen ze goed van pas. Deze samen met sla en nog een stukje brood, heerlijk! Na het eten lees ik weer. En zo komt het dat ik om 21.30 uur nog dit blog aan het typen ben. Nu warm, droog en rozige. Straks nog even een poosje lezen! Een goede twee dag alleen. 














maandag 30 mei 2022

Camino Retraite Dag 5 Van een briesje naar windstilte

Vandaag was de eerste retraite dag alleen. Een dag zonder plan. Ik had het vannacht heerlijk warm met de slaapzak van MijnMaatje. Zo warm dat halverwege de nacht ik hem hem afgedaan. Maar nog steeds in borstrok en legging met nachthemd. Ik was een beetje brak na de wandeling van gisteren. 20 km op gympen was iets te veel voor de benen en de rug. Het regende vannacht ook nog af en toe stevig. Maar toen ik opstond was het droog. Wat doe je dan, zo zonder plan. Ik heb eerst de douche maar eens aangegrepen als start van de dag. Daarna was het redelijk droog. Het hardlooproute lonkte, maar ik heb hem wandelend gedaan. Ik had de regenjas als voorzorg bij me. Die heb ik ik na 100 meter aangedaan. Niet voor de regen, maar voor de kou en de wind. Ik heb uitvoerig foto’s gemaakt van de Kuierkunstroute. Erg mooi! Een vriendin heb ik geappt om een spreuk te vertalen. Gedichten in het Fries zijn te moeilijk...
De Vertellisvraag van afgelopen  Vrijdag was; doe iets wat je nog nooit gedaan hebt. Dat is toch ook toeval. Doe ik deze week net iets wat ik nog nooit heb gedaan. Alleen kamperen in het fietstentje. Vannacht alleen naar de wc was een beetje eng. Niet zo zeer, omdat ik bang ben, maar omdat hier overal fietsjes liggen van de kinderen en vannacht waren alle lichten uit. Je zult maar lang uit gaan hier. Samen is leuker, maar alleen lukt ook wel. Je bent wel heel druk, want ik moet nu overal alleen aan denken en elke keer weer terug lopen naar d tent, want dan ben ik weer iets vergeten voor het koken.
Thuis bij terugkomst,  nou ja, op de camping, zorgboerderij, was iedereen al druk aan het werk. Ze hebben jongeren met een beperking die op maandag komen helpen. Ik geniet van de gesprekken. Alleen al de discussie hoe je een verfkwast moet afstrijken aan een pot, zodat de verf in de pot komt en niet er naast. Prachtig. Ik zag een jonge de hele tijd oefenen met alleen he5 afstrijken aan de pot. Ontroerend. Maar het is droog en de zon schijnt. Ik maak me een kop koffie en pak het yoghurtje en zit een poosje in de zon. Ik werk even aan mijn haakwerk en dan herinner ik me dat ik nog twee leuke boeken in het boekenkasten van de buren zag staan. Ik haal ze met de fiets en ik lees een hele poos in de zon. Eerst nog met regenjas en dan met Jack en vervolgens in mijn ‘t shirt. Heerlijk. Ik wilde eigenlijk naar Exmora naar de kunsttuinen. Maar de zon is zo heerlijk. Ik besluit om de lunch hier ook nog maar te doen. Tijdens het maken van de lunch zie ik 12 prachtige tomaten in de afvalbak. Ik haal ze er uit en was ze af. Ik kan geen plekje vinden. Er wordt hier door de gasten vreselijk veel eten weg gegooid. Ik kan het bijna niet verdragen. Maar dit is mij te gortig. Na een fikse discussie via app met Zuslief, liggen ze toch weer in de afvalbak. Er zijn grenzen. Ik verbaas me over dit gedrag. Ik zag ook elke dag het grote flessen krat gevuld met lege wijnflessen. Je praat over 7 campers en caravans en vanochtend waren er 32 flessen. Gisteren ook meer dan 25... ook toen we hier in het huisje waren, stonden er bv 2 campers en samen goed voor 7 flessen per dag....
Als ze vertrekken halen ze volgens mij de koelkast leeg en alles verdwijnt in de afvalbak.....Tja...
Inmiddels is de dag zonder plan al half om. Ik besluit naar de tentoonstelling te gaan. Neem mijn zwempak mee, want dan kan ik na afloop nog gaan zwemmen. Als richting Witmarsum fiets bedenk ik me, dan het zwembad om 16.30 dicht gaat. Waarom niet eerst zwemmen? In het zwembad zwem in gedachteloos een fiks aantal banen. Heerlijk! De zon schijnt en ik wentel me in de warme zonnestralen. Ik zag later op de fitbit dat ik 1500 meter heb gezwommen in 50 minuten. Is 60 banen. Ik besluit gewoon bij het zwembad te blijven. Ik krijg zelfs een kopje koffie van de badjuf. Lastig hoor, er komt steeds barjuffrouw te staan. De IPad typet al voor me uit. 
In de kantine/huiskamer hoor je de wc’s en de douche. Lange plas, korte plas, handen wassen, geen handen wassen. De douche gaat uit. Ik weet niet wat mensen onder de douche doen, maar deze was zeker 35 minuten aan het douchen. Of mensen denken, ik neem het ervan. Ik mag hier net zo lang douchen als ik wil of mensen douchen gewoon zo lang. Sinds ons debacle met het gasbedrijf weten wij exact wat bij ons thuis een douchebeurt of een een pannenkoeken bakken kost qua gas. Daar schrik je van. Maar nog afgezien van het gas, wat een water..... gewoon liters schoon drinkwater. In 3 minuten heb je een emmer van 10 liter water vol. Dus een half uur douche kost 100 liter.
Ik lees bijna het boek uit. Eenvoudig, maar leuk boek. Ik bedacht me dat het 1,5 jaar geleden is dat ik ook een boek heb gelezen. ‘  Wild’ gekregen van Manon, een relatie via het werk. Gaat over de trektocht, trail  van de grens van Mexico tot aan Canada. Deze heb ik ook in een adem uitgelezen. En daarvoor heb ik zeker in geen 10 jaar een roman gelezen. Ik luister wel veel, maar lezen? Ik kan mijn aandacht er niet bij houden. Ik heb het druk met ander dingen, maar heb ook het geduld er slecht voor. Dat ik dan een boek uit lees is een unicum. Afgezien van eten, wandelen, hardlopen, zwemmen, haken  en wat fietsen, nou ja is eigenlijk al heel wat, kan ik hier niet zo veel met ICT zaken. Ik merk dat ik kan toegeven aan gewoon niets doen. Komt het vandaag niet, dan morgen maar, toch? 
Na het zwemmen doe ik nog even een boodschap voor het eten. Na terugkomst uit de winkel, zie ik tot mijn schrik mijn handdoek( ja, wel die van de kringloop) niet in mijn fietstas. Nu is de handdoek niet zo’n brand maar mijn zwempak. Als een haas fiets ik de route terug. Ik zie net dat iemand iets oppakt en ik zie iets paarsig..... mijn zwempak. Waarschijnlijk gedachteloos achterop de fiets gelegd. Maar gelukkig, hij is er weer! De heerlijke handdoek en mijn paarse badpak. 
Thuis kook ik uitgebreid. Soep, pasta met spinazie, salade zonder de tomaten en een klein yoghurtje voor toe. Gelijk de yoghurt voor morgenvroeg en de lucht voor morgenmiddag,. Er is een dienblad en ik laad alles op en eet heerlijk buiten in de zon bij de tent!!! Na afloop lees ik het boek uit en breng hem terug! Het is windstil. Je hoort de vogels en door de regen van de afgelopen nacht is de lucht heldere. Je kunt bij de inwoners van Arum op hun tafel kijken! Wat een retraite dag! 

I







 











zondag 29 mei 2022

Camino Retraite Dag 4 Lopen in ijzige wind

Het was zo leuk bedacht,  toch? Ik heb beelden van  een stralende zon! Blauwe luchten en witte wolken. Maar het is grijs, grauw en koud! We hebben nog maar een keer even een poosje op de stoeltjes buiten gezeten!  Misschien komt het ook door de naam: retraite. Daar hoort toch kou, kleumen en afzien bij? Dan lijkt het ook nog een beetje op een echte Camino, want ondanks alles pret en vreugde is het ook gewoon afzien! 
MijnMaatje heef5 beduidend meer slaap nodig dan ik en hij kan toch niet hardlopen, dus om 8 uur staat in naast de tent! Dat kan snel wat mij legging heb ik vannacht aan gehouden. Ik  bedenk me onderweg pas dat ik nog niets heb gedronken. Ik ren voor mijn gevoel een stevig rondje Pingjum. Het rondje was wel stevig, maar niet door de tijd:  36.15 min. In de tent leek het bijna windvrij, maar het bleek toch flink te waaien. 
Het gaat me ook niet om de tijd, maar om het lopen. Dat was geweldig. Beetje in de hamstrings en een stijve rug. Maar het ging. Wel nat geregend, maar ik was warm genoeg. Thuis lekker onder de douche met het nieuwe badlaken van de kringloop. Maar niet verder denken of het schoon is of zo. Hij rook naar wasmiddel, dus ik denk dat het mee viel. Maar heerlijk hoor in vergelijking met mijn anders grote vaatdoek.
We ontbijten rond tienen met het yoghurtje en chillen wat weg. De kinderen van de camping familie hebben ons ontdekt in de kantine annex campinghuiskamer. Wat ik aan het maken was? Waarom ik dat deed? Of ik dat allang deed. We komen op de Kunst  Kuierroute. Waren zij gisteravond met hun vader even heen gefietst. We hadden het gistermorgen gezien. Ze wisten ook precies een aantal mooie werken te beschrijven. Ze hadden het kuiken van klei gezien, dat MijnMaatje gemaakt had van de klei uit de klei emmers om zelf een kunst werk te maken. Dat was echt kunst volgens de middelste van 7 uit de familie. Op mijn vraag wat kunst dan precies was had ze een prachtige definitie “ Kunst is alles wat nog  nooit eerder is bedacht! Anders is het namaak. Ook knap, maar geen kunst. Op mijn vraag of mijn haakwerk kunst is schut ze resoluut het hoofd. “ Nee, geen kunst, want iemand heeft al de steken bedacht. “ Zo super geweldig. Praten met een kind van  7 jaar of wat je boeit in de werken die je onderweg zag. Zij vond het hoofd met de vlinders het mooist. Haar broertje de Flessenpost. Had hij op school gemaakt. Allerlei plastic flesjes versierd door kinderen en vervolgens aan elkaar geregen. Ik vond de glazen torens van afval glas  het mooist. Wat leuk dat ouders tijd maken met hun kinderen voor kunst! De moeder vertelt dat over 3 weken hier in het weekend er kunstworkshops voor kinderen hier op de boerderij zijn. Muziek, speksteen en klei. Als afsluiting van de Kunst Kuierroute! 
Vanmorgen in een meditatie van You tube werd de vraag gesteld: waar verlies je energie en waar krijg je energie van. Heel helder en scherp ontvouwt zich deze ochtend het antwoord: ik krijg energie van kinderen en ik verlies energie aan regels, verantwoordingen en afspraken. Wat is het fijn om te weten dat ik volgend schooljaar dingen mag doen waar ik energie van krijg. 
Dan breekt toch het uur aan dat MijnMaatje richting huis moet gaan. Raar en vreemd voelt dat. We zijn als we kamperen altijd samen. Maar nu alleen. Ik denk dat het goed is om af en toe dingen alleen te doen. Ons leven staat heel vaak in het teken van samen. Dat is iets om dankbaar voor te zijn. Maar om te weten wie je zelf nu bent, is het soms ook goed om alleen te zijn. Alleen dingen te ondernemen. Ik zit nu een tot donderdag avond hier alleen. In een klein tentje, met een wandelbroek en legging, zwempak, sportschoenen, haakwerk, IPad en fiets.....Het is dat hier een kleine kantine is met koelkast en stroom. Anders was het wel heel basic. Dat is het nog wel. We eten samen de laatste broodjes en wat soep en dan breng ik MijnMaatje naar Harlingen naar de trein. Lange “preken” over voorzichtig doen en alle plaatsen waar reserve sleutels liggen en zo. Ik heb niet zoveel weerwoord, want de vorige keer liep mijn dag alleen zijn af in het ziekenhuis. Dan vertrekken we dapper tegen de fikse ijzige wind in richting Harlingen. Er rijdt geen bus op zondag en bij elkaar achterop de fiets  is ook niets. Als we van het erf zijn weten we niet hoe snel we de regenjassen aan moeten doen. Zo veel wind en kou. Na precies  8 km belanden we net op tijd voor een trein een uur eerder dan gepland. Een zoen en weg rijdt de trein met MijnMaatje. Ik kuier Harlingen even in. Haal een kop koffie en een ijsje. Ga naar een toilet en vang dan de reis terug naar huis aan. Ik besluit langs de zee te gaan. Heerlijk! De sjaal voor mooi is niet toe reikend en buiten Harlingen bind ik hem om mijn hoofd. Mijn haar waait van mijn hoofd, zo voelt het. Het lijkt als of ik in mijn onderbroek loopt. De wandelbroek flubbert om mijn benen.  Koud..........koud. Grijzige luchten. Grijze zee. Ik loop op mijn hardloopschoenen. Mijn blote voeten erin. Heb ik altijd. Ik durfde geen sokken aan, want ik ben dan bang dat de schoenen te klein zijn. Maar wonder boven wonder, geen eindelijke blaar. Ook geen bui die echt de moeite waard is. Blaren is een ding, maar mijn enige paar schoenen helemaal nat in een probleem. Het valt allemaal niet mee. Ik ben er ook wel een kanjer in om weer de grens van mijn kunnen op te zoeken. De “mooie” route blijkt uiteindelijk 20 km te zijn. Het is zo koud, dat ik me ondanks borstrok( Raar woord eigenlijk, ik zoek het op. Het klopt wel. Een duurder woord is kamizol. Je vindt nog patronen op internet en Pinterest) van de Decathlon en mijn shirt en mijn jas en mijn regenjas het nog koud heb. Trillend en bibberend kom ik op de camping. Blijkt dat MijnMaatje al hoog en droog in huis zit. Hij kon sneller met de trein van Harlingen naar Hengelo Gld. dan ik van Harlingen naar Pingjum. Ik heb over 20 km 4 uur gedaan. Een prima tijd. Maar ik ben afgepeigerd. De koud en ook al het hardlooprondje vragen hun tol. “Wat ga je morgen doen,” vraagt MijnMaatje. “Ik heb een dag zonder plan.”  Ik zie wel. Nu is het zitten op de houten bank, zere benen en alles waar een mens last van kan hebben genoeg. Nog even haken en dan naar bed.. Spannend,  een nacht alleen in de tent! 



Het lijkt zo mooi, maar....





Als je goed kijkt: de regenboog!

Camino Retraite Dag 3 vervolg

Ik werk nu op mijn IPad, want de laptop is natuurlijk thuis. Op de Ipad ben ik niet zo handig. Ik wilde het verhaal aanpassen, maar lukt me niet op de IPad. Nu maar gewoon het vervolg. 
Hardlopen lukt even niet en daarom beginnen we aan een ochtend wandeling. Ons vertrouwde rondje rond Pingjum. Is er een Kunstkuier route. Ik word hier blij van! Zo origineel en prachtig. Langs een schelpenpad en een betonpad langs het dorp staat om de 30 meter kunst werken. Van allerlei soorten kunst. Toren van oud glaswerk, art intelligentie, foto’ s spreuken. Ik zet er nu zo maar wat in, maar ik zal nog een keer langs de route gaan en de mooiste gaan fotograferen.

Ik word altijd zo blij van mooie dingen. Creatieve dingen. Ik hoe ze niet  te hebben, maar maken vind ik ook prachtig. Er was ook iets bij van lege plastic  flessen. Ook super leuk. Ik heb een diep respect voor creativiteit. Ik houd van dingen maken, maar had altijd te weinig tijd. Door mijn jeugd moest alles vooral praktisch zijn. Hoewel mijn moeder ook gek was van musea en dergelijk. Maar er kwam veel te weinig van. Ik hoop straks als ik meer tijd heb weer te kunnen naaien. Heb nog een prachtig stofje liggen voor nieuwe kussenhoezen voor de tuinstoelen. Wordt wel erg retro, want de stoelen hebben we in 1989 gekocht. Af en toe kopen we bij de kringloop nog weer een stoel erbij. Mensen gaan nu voor een lounge set, maar wij hebben gewoon nog oude stoelen die nog niet af zijn. 

 Inmiddels is de tas met eten leeg en moeten we ook wel wat zaken halen. Dus we fietsen naar Harlingen, stevige in de wind. We fietsen binnendijks, zodat we geen last hebben van de wind. In Harlingen kopen we een broodje met radijsjes. Radijsje voor mij, niet besteed aan MijnMaatje. We zoeken een plekje in de stad. Boeiend, boeiend. We zitten naast een familie met opa, oma, dochter, en kleindochter. Een proto type familie, ik mag het niet zeggen, maar waar je  alle gezondheid- en opvoed clichés  op los kunt laten. Rokende hoestende opa, een graatmager oma, rokend en met patat, een te zware dochter met een groot blikje chocomelk  en een kleuter, die niet luistert met een grote milkshake. . Ze zitten net als wij bij het water. Kleindochter wil naar het water. Ik snap dat ouders dat niet willen, maar het kind doet het wel. “ Als je bij het water blijft, gaan we naar huis” uiteraard gaan ze niet naar huis. Kleuter dreinst... oma grijpt in en trekt het kind bij de kant weg en zakt puffend weer op het bankje. Dochter moppert tegen moeder, waar ze zich mee bemoeid.  Blijf weg gilt moeder tegen kind. Kind loopt weer naar het randje. Geen uitleg over gevaar, geen afleidingsmanoeuvre ....
Wat zie je hier wat voor je ogen gebeuren aan gezondheidsverlegenheid en opvoedingsverlegenheid. 
Wij zitten aan ons broodje met nog een restje kaas( oké, kun je inmiddels als het gaat om gezondheid en duurzaamheid je vragen over hebben) en ik nog met mijn radijs uit een plastic zakje( ook daar voel ik me tegenwoordig bijna bezwaard over) . De naast gezeten familie gooide hun zakjes in het water....
Ik heb maar een brillendoos bij me. Dat is niet handig. Overdag kan ik met een, maar met bril in een klein tentje zonder doos... De brik heb ik nog niet zo lang dus zit niet in mijn systeem. Op de naar de kringloop. Eerst eens kijken of er tweedehands iets is. Bovendien heb ik geen sjaal bij me en het is erg koud. Ik heb mijn legging aan en daarover mijn wandelbroek en nog een zweethemd van MijnMaatje. En als we toch bij de kringloop zijn is een handdoek ook handig. Ik heb nu een handdoek voor een fietsvakantie bij me. Ter grote van 2 vaatdoeken. Kan als het droog wee is, maar nu deze week ik ook graag wil zwemmen een beetje lastig. Het kan, maar het is erg primitief.
Wat een geluk! We vinden bij de kringloop een ronde brillendoos, een prachtig mooi zijden onpraktisch sjaaltje in paars roze wit en zwart. Staat prachtig bij mijn paarse jas. Bovendien ook een rode/ roze grote lange warme sjaal. En een dik badlaken. Het ruikt schoon en ziet er schoon uit. Voor de somma van 5 euro ga ik met mijn schatten naar de fiets. Wat een geluk! Missie geslaagd. 
Op de terugweg gaan we langs de supermarkt en met 2 dikke tassen voor boodschappen die de halve koelkast gaan vullen. Dan hoef ik deze week geen boodschappen meer te doen en kan MijnMaatje ook wat mee naar huis krijgen. We koken een grote pan pasta, waarvan we tijdens het eten besluiten dat we deze nu voor de helft eten en morgenavond. MijnMaatje neemt een bak mee naar huis, samen met de yoghurt. Dat is hij de eerste uren klaar. 
Wat een prachtige dag! De mooie tentoonstelling en dan nog met zon naar Harlingen, leuke sjaals en een boek voor Zoonlief. Om voor te lezen aan Kleinkind. 















Ik stop nu. We zitten op een houten bank. Dat is voor rug en billen als het te lang duurt een pijnlijke geschiedenis. 

zaterdag 28 mei 2022

Camino Retraite Dag 3 Koude wind in Pingjum

Het veel niet mee vannacht! Een retraite is Eem bezinningsmoment. Het laat je nadenken over je bestaan en datgene wat je doet. Nou, daar had ik vannacht wel tijd voor. Ik werd wakker van de kou. Ik moest eigenlijk plassen, maar waagde me niet buiten de tent. Uiteindelijk heb ik de stoute schoenen ( slippers) aangetrokken en ben toch gegaan. Ik heb mijn voeten in mijn jas gewikkeld en mijn hoofd in de capuchon van de slaapzak. Rond 8 uur werden we wakker. Ik had 8,5 uur geslapen uiteindelijk. Ik merk dat er af en toe een straaltje zon langs komt. Ik wil wel graag even eeennhardlop rondje doen, maar Mijn!aatje klungelt met zijn slijmbeurs in zijn heup, dus we gaan voor de wandeling. Bovendien zijn we beide stram en beurs na de barre tocht van de afgelopen 2 dagen. We maken wel vaker tochten van deze lengte, maar deze wind..........Dit hebben we zelden mee gemaakt. Kou, regen, hitte, klimmen, dalen, alles gedaan. Maar dit was de vreselijkste wind ever.

Langzamerhand wordt het lopen beter. We lopen met de klok mee rondje Pingjum. Goed voor 4 km. Dan worden we blij verrast! 

Camino retraite dag 2. Stormwind tot aan Pingjum.

Was er gisteren sprake van wind vanaf het westen, nu is er noordwestenwind. Windkracht 5. Bij tijd en wijle ga je achteruit in plaats van vooruit. Rond half negen zaten we op de fiets. Keurig op schema. MijnMaatje had trek. Normaal eten we tussen 10 en 11 uur, maar de wraps van gisteren waren niet genoeg voor MijnMaatje. We doen het vaker. Als we een paar dagen weggaan, maken we van alle restjes uit de koelkast wraps. Vinden we heerlijk en is reuze gemakkelijk voor onderweg. Maar een dag fietsen op 3 wraps pp en twee handjesvol pinda’s en een banaan waren die toereikend. Daarom gaan we bij de eerste winkel die we tegen komen  aan voor yoghurt en brood. En dat moet gelijk worden gegeten. Dat betekent dat we eigenlijk pas rond half elf op de route zitten. Met volgens Min Maat nog 97,5 km te gaan, nog een heavy dagje. Ik twijfel, want toen ik de routes down loade las ik toch echt 178 km totaal voor de kortste route en 188 km voor de mooiste route. Ik laat het los. Er moet gefietst worden. En heel heel stevig ook. Het is niet alleen de tegenwind, maar ook de wind rond ken hoofd en het geluid. We gaan via Vollenhove, Marknesse, Luttelgeest naar Lemmer. Door de polder die er schitterend groen uit ziet. Rond elke boerderij heb je bomen en dan is de wind even weg. Onze afspraak is altijd 2 uur fietsen of 30 km. Dit keer is het 2 uur. We hebben dan nog maar 30 op de teller staan. Jongens dit wordt wat. Ik heb geen last van de rug, maar de rechterarm en borst wel. Ook het zitten wordt lastig. Precies op de rand van de onderbroek. Elke keer opstappen begint wat pijnlijk te worden.Miepen helpt niet, want waar moet je heen? 
In Lemmer vinden we ondanks de drukte van kermis een paar bakjes. Een beetje uit de wind. We verorberen het brood als of we in weken niet hebben gegeten. Ik pak de kaart erbij. MijnMaatje is van de sporen op zijn fietscomputer. Hopeloos is dat, je ziet niet hoever je bent. Map out van mijn mobiel is te klein om precies te bekijken hoeveel we nog moeten. Met de kaart erbij heb je een beter beeld. De schrik slaat me om het hart! Nog wel zestig of zo te gaan???? Mijn arme billen en ander ongemak van de. In zadel, oei, oei! Onze plannen zijn prima met mooi weer. Maar nu gevoelservaring windkracht 12 wordt het echt een ander verhaal.
Na Lemmer gaan we toch voor de route mooi, want deze is meer uit de wind. Via Folger, Woudsend, Heeg bereiken we Oudega. De teller ben ik kwijt, maar ik weet dat Tjerkwerd Pingjum 13 km is. Maar Oudega Tjerkwerd. Het is een afschuwelijke tegenwind, maar de lengte valt mee. Vanaf Tjerkwerd Bolsward hebben we het van de windas warempel. Met 2 vingers in de neus bereiken we Bolsward. Bolsward Pingjum is 10 km maar te overzien. We weten inmiddels dat over land de wind vreselijk is, maar op het erf valt het dan mee. Het op en afstappen begint een drama te worden. Nee, ik szeg het niet goed, het op stappen is een drama. Moeten we voor een paar bruggetjes er nog weer van de fiets af. Ik kan wel gillen van pijn. 
Rond 16.30 uur zijn we in Pingjum. Alsof we niet weg zijn geweest. Het trekkersveld is heerlijk beschut.
De stoelen die we voor ons Tiny hous hier gebruikte staan nog net zo als we ze hebben achtergelaten, 10 dagen geleden. Uitgeput zitten we eerst een poos in de zon. We mogen niet mopperen, want de berichten gaven regen. We hadden niet de hele dag een strakke blauwe lucht, maar het bleef gelukkig droog. 
Dan komt Jan, de eigenaars ons hartelijk begroten. We zijn van harte welkom bij zijn Bierproeverij.... deze laten we graag aan ons voorbij gaan. Maar wie weet, voor de live muziek dan? We knikken wat.  Ik ga eerst maar eens onder de douche. De eerlijkheid gebied me te bekennen, dat het iets langer was dan 5 minuten. Maaar zo heerlijk. Ja, ik heb blaren. Ik denk wel een stuk of 6 ...... ik smeer ze in met dikke vette uierzalf. Een schone onderbroek en we duimen voor het beste. Geen auto, geen wandelschoenen, dan ben je toch echt op je fiets aangewezen de komende week.
Van de allerlaatste restjes uit de koelkast thuis maak ik nog gauw een pasta in de kantine, die we vrij mogen gebruiken.  Daarna zitten we nog zeker tot 9 uur buiten voor de tent in de zon. Lekker.
We gaan nog even kijken bij de live muziek. Het was geweldig. Nee geen bier, maar een warme kop thee hielp bij het open houden van de ogen..Jan kan prachtig zingen: folk in Fries( beetje lastig voor ons) Nederlands en Engels. Maar na een uur haak ik, haken we, af... 

Camino Retraite Dag 1 De wind van opzij naar Heetveld bij Vollenhove.

 Ik was het niet van plan, maar bloed kruipt... Dit blog weer schrijven. Ik dacht even zal ik het plaatsen op Mijn fiets en ik? Maar het is eigenlijk geen fietsvakantie. De aanleiding is platvloers: Hepi vakantie. Voor mensen die nu de clou ontgaat: vakantie van Hemelvaart tot en met Pinksteren. Ik ben vrij. MijnMijnMaatje niet. Ik had geen zin in een hotel of alleen rond fietsen bij Vrienden op de Fiets en zo ontstond het idee van  deze RetraiteCamino. Op de fiets naar Friesland, MijnMaatje met de trein terug, ik blijf achter en MijnMaatje komt vrijdag of donderdag en we fietsen dan samen naar Hoogersmilde, Zuidwolde en dan naar huis. Maandag willen wij, moeten wij, weer thuis zijn. Ik word dan 60! Een speciale leeftijd! Mijn moeder heeft hem net gehaald. Ik wilde graag toch de komende vakantie dagen benutten, maar wat kan je alleen? Of beter gezegd, wat wil je alleen? Er zijn veel mensen die alleen gang. Op de Camino zie ik dat ook wel. Maar daar is in principe alles zo georganiseerd, dat het bijna geen uitdaging meer is. We hebben geen caravan. Nog wel een vouwwagen. Maar die staat al sinds 2015 in de stalling. Sentimenten zijn het, maar weg doen is nog geen optie. En dat voor mij die het altijd heeft over “ ontspullen”. Maar we hebben een klein tentje. Maar ik en nog nooit alleen met het kleine tentje weg geweest. We zijn helemaal ingericht op fietsen met z’n tweeën. Maar het idee van samen heen fietsen en MijnMaatje met de trein even naar huis, bleek een optie. En zo belandden we we hier. Eerlijkheid gebied, dat, omdat ik niet wilde schrijven, ik dit blog pas op de derde dag begin.  
Ik was ook niet van plan te schrijven, maar we beleven weer zoveel. Ik merk dat ik dan gewoon de behoefte heb om te schrijven. Het is ook een soort van ordening van gedachten.
Ik schrijf dit blog in de kantine, want is toch wel fris buiten. Grappig is dat de deur dicht doen, die toch echt dicht zit, voor sommige afwassers niet aan de orde is. Dan slingert de koude toch zo naar binnen. Ik sta voor de 100ste keer op om hem te sluiten. Geeft niks! Is beweging en dat is nodig na deze fietskilometers
Gezien de drukte van de dagen voor ons vertrek, was het wel een dingetje om weg te k9men. Alle spullen uit de winteropslag, de kruiden, afwasmiddel, niet te vergeten paracetamol, bij elkaar zoeken was toch een heel ding. Opruimen gaat sneller heeft de ervaring geleerd.
Maar om 9.15 uur zitten we op de fiets. Met een redelijk tegenwindje. Het was toch nog spannend, want gisteren knapte een spaak terwijl we op weg naar een receptie waren.  Onze fietsenmaker had al vakantie. Maar we hadden erg veel gelukkig, want de eerste fietsenmaker in Doetinchem kon de spaak maken en had een leenfietsen. Wij naar de receptie, oud collega ging met pensioen, terwijl de fiets  werd gemaakt. Was nog wel even een dingetje, het weerzien met veel oud collega’s , maar de therapie wierp zijn vruchten af!
Maar de fiets is klaar en de fietsenmaker weigerde mijn grote fooi! “ Was niet nodig” zei hij! Ik kon hem wel zoenen. Mijn retraite zag ik al in het water vallen. 
Zo vertrekken we met een behoorlijk zijwindje richting het Friesland. Ik had twee routes. Een knooppunten en een “ de snelste route” . Gedownload in Map out via een mailadres. Wat een uitvinding! De route komt in mijn mobiel en die van MijnMaatje. We combineren snel en mooi. Het gaat goed. Het weer is fris, maar zonnig. Geen toestanden aan mijn rug. Alleen in mijn rechterborst. Ik ben immers de tweede nacht na mijn valpartij in Friesland ook nog van de trap gevallen. We fietsen langs Wichmond, eten bij de IJsselbrug de yoghurt en rond 12.00 uur eten we  voorbij Welsum aan de IJssel. We fietsen aan de westelijke kant. Dan bakkeleien we een poos over snel en mooi. MijnMaatje “  wint “ en we gaan voor mooi. Inmiddels hebben we er 70 km opzitten. De wind neemt toe en we hebben vanaf Zwolle het pal tegen de wind in. Ons doel was overnachten boven Vollenhove, maar dat is te ambitieus. 
Uitgeput na 97,5 km belanden we op een kleine SVR camping, die niet zo klein blijkt te zijn. De eigenaar doet wat vaag, maar geeft niets, we hebben een plek. Tot grote hilariteit wijst hij ons expliciet naar he5 chemisch toilet. Misschien opgevouwen in een van de fietstassen? We nemen een heerlijke douche sinds ons gepruts met onze gasleveranciers, is douchen een luxe. We krijgen hier 5 minuten een heerlijke straal. Rozige van de wind en de douche liggen we om 21.15 uur in bed. ‘S Nachts word ik een keer wakker van een nat hoofd. Het waait zo, dat de binnenrent tegen de buiten tent aan komt. Ik graag is anders liggen en merk ‘s morgens pas dat het kussen en zo wat vochtig is. Maar verder niets van gemerkt.  

Foto’s zijn op de IPad wat lastig. Dus deze volgen later



maandag 16 mei 2022

Camino Anders dan anders III Dag 32 Tot slot: Genieten vind ik een bijverschijnsel

Wat een prachtige spreuk voor deze laatst Camino dag! "Gieneten vind ik een bijverschijnsel van je ding doen. Ik ben een bever die een dam bouwt en ik geniet van het vorderen van de werken.". Een spreuk uit de Gelukskalender die me deze Camino heeft begeleid. 
Ik ga op reis, nee niet meer op de vlucht voor de pollen, en wat brengt me deze reis weer veel. Het prachtige weer, de ontmoetingen in het "open" Friesland. De lucht is heerlijk. Je kunt heel ver kijken. De blijk vanuit het huisje over de velden is elke dag weer prachtig. We zagen de kuikens uit hun eieren komen, de zwaluwen nesten bouwen, de boeren de aardappels poten. Het getoet van de meerkoeten zal ik overal bovenuit herkennen. De fruitbomen zagen we in bloei komen en hun bloei weer verliezen. De vruchten zijn in ontwikkeling. Niet gestoord door de vorst! 

We genieten we altijd weer van het wonen in het kleine simpele, maar van alle gemakken voorziene tiny house. De thuiskomst in het grote huis is dan weer overweldigend. Wat een spullen en wat een kamers. We zitten maar op een stoel, we liggen in een bed. Dus waarom al deze spullen?

In zag in mijn mail dat er een nieuwe Ultrea( nieuwsbrief van het Jacobs genoootschap) zit. Dat is mooi! Het verhaal van de Camino Anders dan anders eindigt, maar digitaal lezend, kunnen  we genieten van andermans verhalen. De tocht naar Kevelaer staat er in. Maar ook het verhaal van Imre, die net een dag voor Rome in zijn slaap is gestorven. Bijzonder!

Terwijl ik dit stukje thuis type vliegen de meikevers achter het huis in grote getale rond..... grrrr. Dat betekent weer larven in onze tuin. Die zag er prachtig uit. Misschien kun je zeggen, dat wat nu groeit, overleeft de larven. Onze verbena's die vorig jaar uitbundig bloeienden en onze tuin 5 maanden voorzagen met bijen, insecten en vlinders zijn weer overvloedig opgekomen. Mooi. De natuur is hier ver heen. 

Op de tafel staat trots een prachtig boeket te pronken. In Friesland gekregen en al 14 dagen heeft het daar de kamer gesierd. Genieten, doe ik daarvan. Ik kon er geen afscheid van nemen. Dus ik heb het in een krant gewikkeld, met natte keukenrolpapier en mooi weer meegenomen. Thuis de  takken weer schuin afgesneden. Misschien doet hij het nog een weekje.

De auto was vol, maar ook zo leeg. Er moeit nog een was gedraaid worden, maar dat kan nog wel en zo zijn de fysieke zaken van Friesland al weer verdwenen.

Morgen roept de arbeid weer. Ik tel dan 6,5 week af en dan is ook dat voorbij. En wat er dan komt?

Volgend jaar Spanje? Of toch weer Friesland? We zitten niet meer vast aan een tijd. Dus hoop ik: alle tijd, als ons dat gegeven is. We gaan onze dingen doen die op ons pad komen en genieten is een bijverschijnsel daarvan!





zondag 15 mei 2022

Camino Anders dan anders III Dag 31 Wandelen werkt verslavend...

De laatste dag in het Friesland met het gezonde lucht. Afgezien de lucht rond de tulpenvelden. Door alle bestrijdingsmiddelen mogelijk niet zo gezond. Je kijkt toch even met andere ogen naar de tulpen. Het zijn wel bloemen die ik snel voor mezelf koop, want ze zijn zo goedkoop. Maar ja, voor welke prijs in dit landschap. 

De laatste dag en met weemoed kijk ik terug. Wat gaat de tijd snel! De dagen vliegen voorbij. Het was ontzettend fijn dat we deze laatste twee dagen samen nog een heerlijke wandeling konden maken en een heerlijke fietstocht. De spreuk van vandaag komt uit de Gezondheidskalender. De Gelukskalender was totaal niet passend voor deze dag.  Maar "Wandelend werkt verslavend" is toch een mooie spreuk voor deze laatste dag van deze wonderlijke Camino. In 2012 was de eerste kennismaking met de Camino door het vrijwilligerswerk in de herberg. Ik had van een Camino nog nooit gehoord. De voorwaarde was toen: "Kom lopend aan..., dan weet je wat pelgrims doormaken. " Ik weet nog toen ik een paar uur op pad was dacht, "Wat jammer dat ik afgesproken heb in de herberg te helpen. Ik zou nu door willen lopen tot Santiago." Sindsdien is lopen een essentiële levensbehoefte. En fietsen volgens mij ook, al is dit dat al veel langer zo'n behoefte. 

Vanmorgen zijn we gestart met ons hardlooprondje. Inmiddels ook zo'n verslavende activiteit. Met paracetamol, moet ik toegeven. 3 Minuten hardlopen,  1 minuut lopen, 3 minuten hard enz. en de laatste 10 minuten achter elkaar. Het ging en de 5 km durf ik, ondanks de zere billen,  volgende week wel aan. Jammer van de 10. Maar we kunnen ons nog opgeven tot vrijdag, dus ik heb nog even tijd. Misschien zit het er toch nog in?

In de zon daarna lekker onze yoghurt genomen. Even genieten van het moment. Het is prachtig weer. In fietsbroek met t shirt gaan we op weg.   Vervolgens zijn we min of meer tegen de wind in richting de Zwarte Haan gefietst.  Na Minnertsga komen we bij een Kloostertuin. Volgens mij gewoon een naam voor de gemeenschappelijke groente-en fruittuin van het dorp. Super leuk. Omdat Friesland in de Middeleeuwen bol stond van kloosters, zal daar wel naar vernoemd zijn.

In St Jacobiparochie voor de kerk troffen we een vakantiefietser. De vrouw kwam uit Frankrijk en fietst naar de Noordkaap via Noorwegen en via de grens van Finland terug. Ik denk zo'n 6000 km om alleen al  bij de Noordkaap te komen. Helemaal alleen en al gepensioneerd. Dus rond  de 60 of zo of ouder. Ik weet niet of ik het zou durven. Maar het was geweldig om een poos met haar te praten. Ze wist niets van het Camino gebeuren. Had geen benul dat ze op een Nederlands startpunt zat. Ze mopperde aardig over de campingprijzen hier in Nederland. En dat klopt. Ze had inmiddels ontdekt dat de kleine boerencampings voor fietsers het fijnste zijn.  Dat klopt, dat vinden wij ook! Wat ontzettend leuk, deze ontmoeting en op de laatste dag van deze Camino die natuurlijk niet helemaal een echte Camino is.

Maar als Pelgrim leven, doe je dat niet alleen als je onderweg weg. Het gewone leven is ook een reis. Wat dat betreft was deze Camino ook een ervaring. Geen stil en leeg Friesland, maar een druk en levendig Friesland. Met alles open wat maar open kon zijn! Musea restaurants, zwembad! Heerlijk!

Door de valpartij met de fiets, ook een week van stilstand. In eens leven in een rustiger tempo. Ik kreeg net deze week te horen dat een oud collega, twee jaar jonger dan wij, een tia heeft gehad. Dat kan ook. Ogenschijnlijk lijkt het of hij er niks van over heeft gehouden. Maar hij is al weken aan het re-integreren. De angst dat het weer gebeurt blijft hem parten spelen. Zijn verhaal kwam wel even binnen.
Het rustiger leven dat weekje na de val lukte goed. We beginnen er aan te wennen.

Vanaf de Zwarte Haan ging het als een speer naar huis. Wind in de rug, MijnMaatje die steeds roept "Rooster" dan kan ik even op de trappers staan en knallen de hobbels niet in mijn rug. 67,50 Km staat er op de teller als we weer bij het tiny hous zijn. Ja, we hebben echt een Talent om steeds onze grenzen op te zoeken. Ik blaas uit op het bankje voor het huis uit de wind. MijnMaatje maakt van alle restjes groenten en bonen een vulling voor de wraps. We gaan morgen met een zo goed als lege levensmiddelen krat weer naar huis. We ruimen nog niets op en doen gewoon of we morgen nog niet weg gaan! Nog een half dagje....







zaterdag 14 mei 2022

Camino Anders dan anders III Dag 30 Iedereen heeft talent!

Afgepeigerd en warm van het eten en de lekkere douche hang ik op het roze bankje in het tiny house om een blogje te maken over deze TOPDAG.  Afgepeigerd, omdat we er een talent voor hebben om net nog even meer te doen, dan dat we eigenlijk willen of kunnen. Het leek toen we opstonden een prachtige dag te worden. Plannen waren hardlopen en dan ergens wandelen. Er moet toch getraind worden voor de wedstrijd van de bucketlist voor volgende week zondag. Maar we besloten, omdat het weer zo prachtig was, toch nog te proberen om een etappe van het Elfsteden pad te lopen. Deze hadden we gepland staan voor de dag na mijn valpartij. Het is een route van 15 km en dat moet toch lukken?

We hadden eigenlijk geen lunchsalade en geen brood, dus om 8 uur stond ik nog gauw een couscoussalade te maken en een pan soep te koken van allerlei restjes groenten. Gisteravond zijn we uit eten geweest. Bij de "Beste Pizzeria van Nederland." Ik moet toegeven, ik heb nog nooit zo'n lekker pizza gehad en het toetje pavlova was overheerlijk! Maar ook gewoon het er zijn, was geweldig. Mensen komen van heinde en verre voor deze pizzeria. Er schijnen mensen dit huisje te boeken om dan in Pingjum te kunnen eten. 



We besloten om gewoon vandaag relaxt te doen.  Mijn billen zijn nog niet weer helemaal op orde, dus het moet niet te gek worden en daarom hebben we eerst nog heerlijk het yoghurtje buiten gegeten. Daarna op de fiets naar Bolsward om de bus te kunnen nemen naar Workum. Met de wind in de rug fietsen we naar Bolsward. We zijn veel te vroeg en we gaan nog een poosje op de trappen bij de gracht zitten. Ik loop even een winkel binnen. Wat een kleding en wat een spullen. Door het basic leven van de afgelopen weken ben ik eigenlijk helemaal niet meer gericht op de kleding. Ik koop eigenlijk überhaupt nooit meer nieuwe kleren. Altijd tweedehands en dat gaat ook prima.

MijnMaatje tref ik op de trappen in gesprek met een oudere man. Hij raapt al sinds 1985 afval in Bolsward. Boeiend en bevlogen verteld hij over zijn missie. Dat is toch een waar talent dat je zolang doorgaat met opruimen. Je zou denken dat je dat je de moed verliest, als dit zolang nodig blijkt te zijn. Ja, sinds er statiegeld op de flesjes zit vindt hij die niet meer zo vaak. Dus de maatregel helpt echt.

Na een klein kwartier met de bus belanden we in Workum. Een stralende blauwe lucht, dwars door het land met koeien. Het is een geweldige route.  Het weer is fantastisch. Ik gebin met lange broek en jas en ik eindig met wandelroek en hemdje! We houden lange pauzes, want mijn billen vragen wel enige voorzichtigheid. Vanaf Aaldfours hebben we twee opties. De echte route, maar deze gaat langs de weg of via de dijk. Maar deze is wel 2 tot 3 km langer. Met twee paracetamol gaan we toch voor de dijk. Super geweldig. Wat was het prachtig. I heb echt van heel dichtbij kievieten gezien. Ik dacht dat ze veel groter waren, maar hij zijn kleine vogels. Ze waren erg agressief naar ons, wat we kwamen denk ik te dicht in de buurt van hun nest. Bij een veld met grutto's wachtte ons een prachtig schouwspel. Een roofvogel aasde op de eieren en kuikens. Hij werd toch belaagd door een zwerm van grutto's. Bijzonder om te zien.

Uiteindelijk bleek de route geen 15, maar nu bijna 21 km. Toen moesten we ook nog terugfietsen, tegen de wind in. Nu ik paracetamol had genomen had ik geen centje pijn. Het klauteren over hekken en zo is wel een ding. Aankleden, trap op lopen, zitten  is nog steeds flink pijnlijk. Maar fietsen, mits geen kuil of verhoging gaat goed, lopen ook wel, maar niet te ver en zwemmen wil prima. 

Op het menu vandaag stond ook nog nasi met tofu. Dat is nog wel een bewerkelijke maaltijd. De pindasaus brandde ook nog flink aan. Dat inductie koken is echt nog wel een ding voor mij. Ik heb daar niet een twee drie een talent voor.  Aanbranden betekent ook weer flink poetsen en daar zat ik nu echt niet op te wachtten. Het eten was overigens heerlijk. Maar daar hebben we nooit problemen mee. Sinds we suikervrij en puur eten, eten we fantastisch. Morgen hebben we weer een lunch van de nasi die over is en we maken 's avonds wraps van alle groenten die er nog zijn. We gaan met een bijna lege koelkast weer naar huis. Maandag roept het gewone leven weer. 

De mevrouw van het huisje kwam ook nog even. Ze was al twee dagen ons achterna aan het lopen voor schone theedoeken en zo. Ze zullen ons wel vreemde gasten vinden. We doen namelijk wel vaker dan 1 keer met onze handdoeken. Als we zouden willen kunnen we elke dag nieuwe krijgen. Maar dat vind ik onzin. Doe ik thuis ook niet. En al dat wassen, is zo slecht voor het milieu. Thuis willen we proberen om onze cv installatie zo lang mogelijk uit te laten. Dit in kader van de gasrekening.  Maar de eerlijkheid gebied dat we we ook de smaak te pakken hebben van hoe we nog meer kunnen besparen op gas. Wat dat betreft zijn MijnMaatje en ik aardig aan elkaar gewaagd. Als we iets bedenken, dan gaan we meestal beide er voluit voor.

De spreuk van vandaag is "Iedereen heeft ene talent. Het is een kwestie van in beweging blijven tot je het gevonden hebt." En de opdracht is: "Wat is je grootste talent en doe daar vandaag iets mee!"

Ja mijn grootste talent? Ik denk wel doorzetten en aanpakken. Maar als je zou vragen: "Waar word je blij van? " Dan is denk het antwoord. Iets maken, iets bedenken, creatief zijn....  Daar doe ik denk ik ook elke dag wel iets mee. Wat dacht je van de aangebrande pan schoonmaken met koffiedik bij gebrek aan een schuurspons? Ik had eens gehoord dat koffiedik werkt als een schuurmiddel. Het werkte inderdaad. 

Een ander talent is ook dat ik niet kan stoppen met waar ik mee bezig ben. Zelfs nu ik knikkebollend hang over mijn blog vind ik het lastig om er een eind aan te breien. Vandaar dat het geen blogje is vandaan, maar toch weer een BLOG.  Maar nu stop ik echt. We gaan naar bed: 21.30 uur. MijnMaatje hangt al knikkebollend als een oud manneke in zijn stoel en ik val ook bij boven mijn laptop in slap.
Morgen is er weer een dag! De laatste van deze Camino!