zondag 5 juni 2022

Camino Retraite Dag 11 De wind in de rug en regen op de hielen!

MijnMaatje wil vlot weg vandaag. Zijn app geeft in de middag regen aan. Die van mij geeft een buitje met 1 drupje aan. Maar ik pas me aan. Al met al duurt het toch nog even voordat we weg zijn. We staan laat op. Drinken koffie, besluiten om de yoghurt ook alvast maar te nemen en zo fietsen rond 9.45 uur weg. We groeten iedereen en roepen tot volgend jaar. Het is erg leuk om mensen te treffen. Ik heb een grote familie en ik zie bij sommige kinderen allemaal dezelfde trekken terug. Grappig! Bruine donkere ogen en bruinrood haar. Leuk hoor! Met een zus van mijn moeder heb ik veel gemeen: kringlopen, tweede hands kleren, geen verspilling van eten. Creatief zoeken naar oplossingen. Zo leuk om met iemand te praten die eigenlijk dezelfde dingen doet als ik! 
We hebben al het eten mee, want afgezien van restaurantjes is er niets open. De route gaat richting Balkbrug, Ommen, Lemmele, Haarle. We vertrekken met zon. Wind in de rug of in de zij. Het gaat als een speer.. Na 26 km zijn we in Lemele. We zien geen plekje en besluiten nog even door te fietsen. Zoals altijd komen we dan de eerste 10 km geen bankje tegen. Na 37 km moeten we echt stoppen, want we fietsen stevig en dan moet je ook goed eten. We zien ergens onderweg een monument uit 1944. In de buurt van Luttenberg. Er is toen een V2 ontploft die was weg geschoten maar niet af is gegaan en vervolgens plotseling terwijl mensen stonden te kijken wel af ging. 19 doden en heel veel gewonden. Waaronder veel jonge kinderen. Ik moet steeds denken aan Oekraïne, waar misschien dit schering en inslag is.  We eten twee broodjes en een wrap en een halve zak worteltjes. 
Dan gaan we weer als een speer. Hebben dan 45 km nog voor de boeg. De regen hijgt ons in de nek, want het wordt steeds wat donkerder. Met een tempo  van 22, 23 km, wel veel andere tijden als op de heen weg, vliegen we door het landschap. Volgens MijnMaatje moet het rond 14.00 uur beginnen te regenen. Het gaat prima en inmiddels zijn we weer zo getraind, dat het ook goed loopt. We fietsen met 20 kilo extra, maar dat voelt niet zo. 
Na een uur zijn we in Haarlo, dan in de buurt Laren, over de spoorlijn Zutphen Winterswijk denk ik? De lucht wordt donkerder. We gaan nog een tandje harder. Maar we houden het droog. De laatste kilometer hebben we enkele spurters. 81 km in 4.20 uur, een prima tijd. Maar daar gaat het niet om. Thuis word ik blij verrast door de bloemenbakken die gevuld zijn met nieuwe bloemen. Prachtig. Een cadeau van MijnMaatje voor mijn verjaardag. Er zijn ook kaartjes. Een hele mooie van mijn zusje en man en kinderen. Super leuk, met een foto van de hardloopwedstrijd. 
Thuis halen we de tassen van de fiets, we ruimen direct de tassen op. Ik doe de wasmachine aan. We springen in de douche en  daar na eten we de tassen leeg. Dan komt de man met de hamer en deze slaat ongenadig toe. Ik kruip naar de bank en ik ben voor 2 uur helemaal onder zeil. Heerlijk. Morgen is de grote dag! Dan mijn verjaardag. Ik heb niets voorbereid. Ik laat het gebeuren. Maar nu, trakteer ik me zelf op een ijsje!! MijnMaatje hoeft niet, maar ik heb reuze zin. Ik vier mijn oudejaarsavond!  Slot van een 11 daagse Retraite. Met wandelen, hardlopen, fietsen, zwemmen, ontdekkingen, lezen, haken! Het was heerlijk!










zaterdag 4 juni 2022

Camino Retraite Dag 10 Liefelijke bries tegen

Met zon en droge tent worden we wakker op het stukje berm dat ons is toegewezen. Ik was vroeg wakker en heb het boek waar ik mee bezig was uit gelezen. Toen we eenmaal bedacht had dat we op zouden staan, waren we ook zo klaar.  Alles was droog en dat scheelt ook een stuk. Ik was even de tijd kwijt, maar toen we uiteindelijk op de fiets zaten bleek het al bijna half tien te zijn. Daarom stopten we in Diever voor een bankje in de zon met de yoghurt. Alles even op zijn elvendertigste. Vandaag is de route 35 km. Het waait wel, maar in het Drentse land met zoveel bomen geen probleem. In een ruk fietsen we naar Zuidwolde waar de familie zich bevindt op de camping. Rond het middag uur zijn we er. We bakkeleien er over hoe lang de familie al kampeert. We denken 40 jaar, maar het blijkt 38 jaar te zijn. Niet alle jaren zijn we van de partij. Een camping met water met onze kinderen als peuters was geen succes. Soms liepen we de Camino. Soms kwamen we een dag net als nu. Het is wel erg confronterend. Ik zie zussen van mijn moeder, met trekken van mijn moeder. Allemaal steeds een dag je ouder. Wij blijven natuurlijk jong. Althans zo voelt het. We zijn van de tweede generatie en de eersten van deze generatie die stoppen met werken. Mijn tante is vorig jaar gestopt als juf van groep 8. Er zat 19 jaar tussen mijn moeder en haar jongste broer. Mijn eigen broer is inmiddels opa. Ook een ervaring om te zien. En zo komen we hobbelend van de ene nicht naar de andere tante. Het is prachtig weer! We halen boodschappen voor de rest van dag. Zin in koken hebben we niet, dus bedenken iets met bonen in wraps. Altijd makkelijk. Morgen hebben we 90 km voor de boeg. Dat is wel een hele ruk weer. Als het even mee zit, hebben we Noord Oostenwind. We genieten van deze middag met familie, de zon, het samen zijn. Geen hoog Retraite gehalte. Maar gewoon een leuke dag! 



Op de camping!



vrijdag 3 juni 2022

Camino Retraite Dag 9 Met een stevige bries tegen!

Geen storm vandaag, gelukkig! Mijn app had het gelukkig goed! Maar wel een fikse wind tegen! Zeker op het Friese land, Het kale land geeft de wind vrij spel. Hoe dichter we richting Drenthe komen, hoe minder hevig de wind is. Gelukkig, want het is weer wind tegen! Hoe bestaat het! Op de heenweg hadden we wind tegen en nu weer. Maar het was minder heftig. Hoewel na 75 km de billen weer op dezelfde wijze branden. 
Gisteren hadden we ons al goed voorbereid. Dus vanmorgen was het een eitje om weg te komen. Na een goede nacht staan we even voor achten op. En om 8.30 uur zitten we op de fiets. We combineren de de snelle route met de mooie route. Eerst fiets ik met jas en lange broek. Maar hoeveel een fikse wind tegen, gaan we goed vooruit. We komen langs het geboortehuis van Titus Brandsma in Het buitengebied van Bolsward. We eten in Reahus ons yoghurtje. Op een picknick plaats bij het water. Drie vrouwen komen net via een trapje uit het kanaal. Ze hebben gezwommen. In het kanaal. Heerlijk lijkt het me dat. Maar we hebben nu weinig tijd. Terwijl ik spijtig mijn yoghurtje eet, komt de volgende zwemmer. In “wedsuite “ op een vrouwenfiets met zitje voor en zitje achter. Hij springt zo van de fiets in het water en crowelt weg. Best wel griezelig. Zo warm is het niet en dan alleen.... moeten we niet even wachten tot hij terug is? 
Ik heb gisteren en vannacht ook steeds gedacht aan de demente dame van gisteren. Zou ze wel weer thuis gekomen zijn? Ik weet van een moeder van een collega dat die een nacht vermist is geweest en helemaal onderkoeld is gevonden. Had ik dan toch haar ergens naar toe moeten brengen? Je zult later maar horen dat het toch niet goed is gegaan. Zeker in Friesland kun je niet zeggen dat mensen niet in “7 sloten” te gelijk lopen, met zoveel water.
Maar voor de zwemmer hoeven we geen zorgen te hebben. Die is inmiddels terug! Eigenlijk de moeite van het omkleding niet waard. Zorgeloos kunnen we nu op de fiets stappen. 
Van Reahus gaan we naar het noorden van Sneek, dan Akkrum, Gorredijk. Ik ben daar nog nooit geweest. Is een mooi dorpje. We eten aan een kanaal met een sluis. Misschien een sluis van wel 50 meter lang. Ongekend hoe snel het water zakt. We kijken het aan. De jonge brugwachter moet handmatig de deuren sluiten. Met zijn scooter rijdt hij naar de andere sluisdeur. Grappig om te aanschouwen.
Daarna via Elsloo naar Oude Willem. Daar overnachten we. Er is geen plek, maar de vrouw van de camping loopt toch nog even met ons rond. Ergens in een berm is precies een plekje voor onze tent. Voor de somma van 10 euro inclusief douchen mogen we daar overnachten. Dat past ons. We gaan zo door naar de ouders MijnMaatje voor een bezoekje. Het is lang licht en dat loont de moeite voor een bezoek. Het is 5 km fietsen. En natuurlijk 5 km terug. Dus we hoeven ook geen comfortplek. De camping bij mijn schoonouders is niet fietsvriendelijk. Daar betaal je voor een volledige plaats ongeacht stroom, wel of geen auto, echt het volle pond. Belachelijk vind ik dat. Vandaar dat we deze oplossing kiezen.  Op de camping zetten we in vliegende vaart de tent op. We nemen de wraps mee en de havermout. Bij de winkel in het dorp halen we yoghurt voor morgen en voor vanavond als toetje. 
Helemaal rozig zitten we op de bank binnen. Na 8 dagen buitenleven is het binnen warm. Dus we zijn niet allee rozig, maar ook suffig. Nu moeten straks de “kou” in. Maar ach het geeft niet. De slaapzakken zijn lekker warm en het is hier echt minder koud als in de top van Friesland. 















donderdag 2 juni 2022

Camino Retraite Dag 8 Stilte voor de storm?

Wat een heerlijke dag! De zon schijnt en wel zo uitbundig dat ik in de schaduw dit blog schrijf. Lastig, want het scherm schittert en de IPad typet al vrolijk voor me uit. Ik ben al niet zo’n held met typen en nu wordt het nog lastiger. Ik moet ook nog mijn nieuwe boek nakijken, maar dat is voor mij op de IPad onmogelijk. Hij is heel goed geworden. Het was een proces met hindernissen. Mijn ziekte, overlijden van de moeder van mijn collega waar ik mee samen schrijf, het viel niet mee, maar hij is af. Dank zij mijn collega! Alle credits voor haar.
Maar het is een heerlijke dag. Na weer een geweldige nacht, heerlijk als een mens gewoon slapen kan, ben ik rond half acht wakker. De afspraak was dat ik de fiets van MijnMaatje naar Harlingen zou brengen. De keus daarna was wandelend of hardlopend terug. Ik kies voor hardlopen.Wel gek. Fietsen is 8 km en hardlopend is 7,5 km. Zal wel aan de Fitbit liggen. Daarna was mijn  plan even kort te zwemmen en dan naar huis om te eten en dan voor een lange ruk nog een keer te zwemmen. Het kan wel, maar dan moet ik twee kaartjes kopen. In de zomervakantie mag je met een kaartje de hele dag doen en nu moet je voor elk zwemmoment apart betalen. Dat wordt me te gortig. Ik besluit om ‘s middags dan maar te gaan. Ik eet het yoghurt voor de kerk op een bankje in de zon. Het is een zo goed als windstille dag. Ik kom bijna niet aan eten toe, want er staan steeds mensen voor een praatje. Eigenlijk niet gericht op mij. Maar dat hoeft ook niet. Ze vertellen allemaal hun eigen verhaal. De een heeft COPD, de ander kanker, weer een ander versleten heupen en diabetisch. Ik ben er wel klaar mee na een uur. Dan verschijnt er ogenschijnlijk een gewoon oude mevrouw. “Bent u ook op de vlucht? “ vraagt ze. “Ze pakken mijn huis” zegt ze verdrietig. “Pakken ze jouw huis ook? Ze stoppen me zo maar een huis met allemaal gekken! Pas maar op! Straks pakken ze jou ook. Ik zou maar gauw weg fietsen, als ik jou was.” Dat doe ik ik kan ook maar. Ik ga naar de winkel voor een zak afbakbroodjes. Kunnen morgen fijn mee op de fiets. We maken ook wraps. Altijd gemakkelijk. Ik neem er zelf bij de lunch ook een broodje.Hardlopen, fietsen, de buitenlucht. Ik heb vreselijke honger. Het is nog wel even een gedoe met de oven. Maar samen met Google krijg ik het ding aan de praat.
Op de camping klungel ik aan. Of lummel ik rond. Praatje hier. Praatje daar. Heerlijk. Ik lees, ik haak en doe niets. Ik besluit om niet meer te gaan zwemmen. Ik geniet altijd vreselijk van zwemmen in de buitenlucht. Maar het wordt allemaal wel krap qua tijd en MijnMaatje staat om 16.45 uur in Harlingen.
Daarom geniet ik van de luxe van een hete douche. Ook maak ik een begin met het blog. Ik geloof dat ik zo maar naar Harlingen fiets. Thermosfles mee, boek en haakwerk. Ik kan ook nog even naar het strand gaan. 
Vanavond pakken we zoveel mogelijk de spullen in, want morgen gaat het richting Hoogersmilde. Ik denk 90 km. We gaan langs bij de ouders van MijnMaatje. Het is niet te geloven, maar weer windtegen. Het zal toch niet waar zijn? Misschien valt het mee.  Als ik nog denk aan de struggel  van de vorige week.
Het is zo leuk hier op de camping. En heel druk. Terwijl ik schrijf, staat het veldje vol met cliënten. De een leert grasmaaien. Ze maait me bijna over de tenen heen.. ‘O, zegt ze, “Wat een luxe! “ Ik vraag wat ze bedoeld, want ik ervaar de fietsvakantie wel als een luxe qua tijd en gezondheid, maar verder is het Spartaans.
Ze geeft aan dat ze de fiets bedoeld. Wat een mooie fiets, zegt ze tegen mijn fiets van 15 jaar oud. En zonder motor! Dat is luxe...
De jongens moeten van twee caravans de poten losschroeven en deze verplaatsen. Hele discussies over hoe het moet en welke kant er op gedraaid moet worden. De campingbaas staat er bij. Deelt kwistig met complimenten! “ Mooi gemaaid hoor!” “ Wat goed dat jullie zo overleggen en samen werken! “. Je kunt wel horen dat hij uit het onderwijs komt. Ik verlaat het veld maar. Ik stop en ga maar naar Harlingen!
In Harlingen ga ik nog even naar het strand. Ik ben voor het eest met blote benen. De zon schijnt stralend, maar de zeer iets is koud. Ik val weer met de neus in de boter. Wel 20 gesluierde vrouwen zitten met een horde kinderen op het strand. Een feestje. Ze hebben het niet koud natuurlijk. Ze zitten dik ingepakt. Iedereen heeft schaaltjes met lekkers bij zich. Ziet er heerlijk uit. Het gelach en gekwetter is niet van de lucht. Fijn dat mensen samen zo’n plezier hebben. Er klinkt Arabische muziek. 
En ik zit op een bankje en zie het aan. Allerlei nationaliteiten zie je en hoor je hier. Het had net zo goed in, ja, waar.. kunnen zijn. Ik pak mijn haakwerkje. Dan klinkt er oer Hollands “Wat een ijver!Ik heb in geen jaren gehaakt!” Alsof haken werk en ijver is en lezen lummelen? Ik ben er eigenlijk niet zo trots op. Ik kan niet stil zitten. Ben eigenlijk zo blij dat ik ook eens een kwartier kan zitten om niets te doen. Dat me dit eindelijk weer lukt. Gewoon een uur lezen. Of haken voor het plezier en niet voor mijn onrust. 
Dan is het tijd om MijnMaatje van de trein te halen. Wat ben ik blij dat hij er is! Thuis op de camping kletsen we bij onder genot van een kopje soep en koffie. We zitten een uur heerlijk in de zon. Dan koken we samen. Nasi, wraps van alle restjes, yoghurtje voor ontbijt en toetje. Ik kook de laatste eieren en de koelkast met voorraad is leeg. MijnMaatje maakt zich zorgen. Er is weer wind, stevige wind en ook nog wind tegen. Gelukkig heb ik een andere app. Die zegt gewoon een zijwindje.We zullen het wel zien. Aan onze mondvoorraad ligt het niet!
In de zon genieten we van de maaltijd. We moeten nog wel even aan de weg, want de kinderen van de camping baas lopen de avondvierdaagse. Deze komt langs de camping. Op de school van Pingjum zit een kleine dertig en in Witmarsum ook zo iets? Een zeeeeeer bescheiden aantal lopers en ouders komt langs. We missen wel het “Potje met vet” maar dat mag de pret niet drukken. De kinderstemmen verdwijnen hier in de wind.  Wat word ik blij van de kinderen die met rode wangen van opwinding! Van de kleintjes die de route wel twee keer rennen. De oudsten die stoer voorop lopen. Heerlijk toch, zo veel onbezorgde blijheid.
Morgen zit mijn Retraite er weer op. Jammer, maar wat hebben deze dagen in eenzaamheid en rust me goed gedaan. Ik kan weer lezen. Kan mijn gedachten weer bij een boek houden. Wat heb ik genoten van het boek de Verloren kinderen. Ik was gewoon kwijt hoe heerlijk lezen is. Eigenlijk wil ik nu gelijk met me zelf afspreken dat ik elke week een boek moet lezen. Ik besef dat ik het los mag laten. “Moeten” mag ik schrappen.






woensdag 1 juni 2022

Camino Retraite Dag 7 Een stevige bries

Vanochtend heb ik iets gedaan wat ik de afgelopen 15 jaar of zo niet meer heb gedaan, namelijk eerst mijn boek uitgelezen! Tien voor 9 had ik het uit en ik had echt eerst een tijdje nodig om bij te komen van het verhaal. Zomaar kinderen laten emigreren naar Australië. Het is niet te geloven, maar waar gebeurd!  Ik ga naar het toiletgebouw voor tandenpoetsen en zo en ik maak een kop koffie. Deze drink ik buiten voor de tent in de zon. Met jas aan, maar goed, de zon schijnt. Het is een dag met een vaag plan.Ik wil eigenlijk naar Exmora. Moet langs Witmarsum, want de witte bonen zijn gisteren op gegaan. Dus heb ik geen lunchsalade. Terwijl ik me klaarmaak om te gaan, komt de beppe van de campingfamilie er aan. Ze zijn sinds maandag terug, maar ik had haar nog niet gezien. Ze vertelde over het bezoek aan Oeganda. De tegenstellingen, arm, rijk, schoon, vuil, mooi en lelijk. De stad van 30 miljoen mensen en het natuurpark waar ze de enige gasten waren. Dat mensen het leven nemen zoals het komt. Ik kan er wat van leren. We hebben het over de inflatie. Ze is heel nuchter. “Kun je het betalen? Zit er dan niet overin. Als je je steeds zorgen maakt over wat komt, leef je ook vandaag al in stress. Wat ik kan veranderen daar werk ik aan mee en wat buiten mijn vermogen ligt laat ik los. Hoe vreselijk ik het ook vind voor mij bijvoorbeeld neefjes in Oeganda. We helpen waar we kunnen, maar wat niet kan, kan niet!” 
Wat een levensles op mijn 3de dag van  de retraite. Ze vraagt ook hoe ik de nacht ben door gekomen. Heel goed is mijn antwoord. Niets gemerkt van de regenbuien en het enorme onweer? Ze had aan mij gedacht vannacht. En ik? Niets gemerkt, helemaal niets gemerkt! 
Rond 12 uur vertrek ik. Via Witmarsum naar Exmora is mijn vage plan. In Witmarsum haal ik twee broodjes. In de winkel  is het druk. Voertaal Pools, Duits, Engels ....Tientallen werklieden van het bouwwerk naast de winkel halen hun middag hap. Cola, brier, croissants  chocola en  chips. Hebben ze een zwaar lichamelijk beroep en eten ze zo slecht. Bovendien is het duur en daar gaat hun zuur verdiende geld. Nog afgezien van de gezondheidsschade. Ik zie het en laat het los, ik kan het immers niet veranderen? Maar met bier op de steigers......
Als ik op de fiets wil stappen zie ik pas hoe dreigend de lucht is.  Gitzwart. Ik ben nog geen 100 meter op pad of het plenst. Ik zie zoals gewoonlijk als de nood hoog is, een afdak en schuil tot d bui over is. Na een 15 min fietsen ziet de lucht weer zwart. Exmora en mogelijk geen plek om te schuilen? Ik zie onder een een helder blauwe hemel Makkum liggen en met deze stevige bries ben ik in 15 minuten in Makkum. Dan is ook hier de lucht zwart, maar bij de brug is een schuilplaats. Een prachtig plekje voor lunch. Ik eet de lunch en begin aan mijn 3 de boek deze retraite. Terwijl het giet, zit ik droog en lees. Het boek is leuk en als het droog is verkas ik naar een bankje buiten in d zon. Na een uur is het wel genoeg. Ik was op weg naar de Kunstroute, immers. Ik ben Makkum aan de oostzijde al weer uit, terwijl ik denk aan een sanitaire stop. In de haven van Makkum is een toilet gebouw. Ik fiets maar weer terug. Nadeel van Friesland is dat buiten plassen een opgave is. Met mijn paarsroze jas ben ik in dit landschap van heinde en verre zichtbaar. Ik keer en plas in het gebouw met een giga vislucht.... Ik wil het stadje niet meer door met de hobbelige straten. In eens bedenk ik me, dat ik eigenlijk het strand van Makkum nog nooit heb gezien. Ik besluit de tentoonstelling te laten voor wat het is en ik koers op het strand aan. Daar aangekomen, weet ik niet wat ik zie. Zo’n prachtig strand. Bijna een Spaanse baai. Een strak blauwe lucht, prachtige wolken, geel zand, uit de wind.... surfers, windmolens. Geweldig. Diep onder de indruk zoek ik een bankje. Ik zit wel 20 minuten te kijken. Ik maak koffie en drink het genietend met een brokje chocola. Het is heerlijk warm, de regenjas uit, jack uit, broek uit, shirt uit. Zo zit ik wel 1,5 uur in de zon. Ondertussen het boek er weer bij. Tot het uit is. Verdwaasd kijk ik op mijn horloge: 15.30 uur. 
Via Exmaora rijd.ik terug. Ik bekijk nog even de tentoonstelling. De werken staan hier in de tuinen van de inwoners. Er is veel beeldhouwwerk bij. Mooi, maar ik houd meer van schilderwerk. Of glas werk. Twee kunstenaars uit Pingjum exposeren  hier ook. Het was leuk, maar ik had er niet speciaal om heen hoeven te gaan. Maar wat een geluk van het strand in Makkum. Komen we hier al drie jaar, nog nooit de moeite genomen om dar te kijken. Zo mooi.
Thuis type ik in zon, die weer uitbundig schijnt het blog. Ik heb ontdekt hoe dit offline kan. Straks even de foto’s erbij en klaar is het weer voor vandaag. Ik moet nog koken. Wel een gedoetje als je alleen bent. Met zijn tweeën eet je wat, maar het werk is hetzelfde  Maar ik maak het snel klaar en eet het dan heerlijk buiten op! Boek 4 heb ik inmiddels. Dus straks lekker een lezen. Dat me dit weer lukt! Wat een bijzondere dag deze bijna laatste Retraite dag alleen! Wat was het strand een cadeau! 
J


B














dinsdag 31 mei 2022

Camino Retraite Dag 6 Wind voor en wind tegen....

Het was me het nachtje wel. Gisteravond kwam de pake van de camping vlak voor het slapen gaan nog even een praatje malen. Hij kwam net uit Oeganda voor een familie bezoek en was verreist en vol van indrukken. Het werd een lang gesprek. De familiezorgen daar zijn groot. Zijn zwager daar  is pas overleden. Er zijn jonge kinderen uit een huwelijk en en nog een kind uit een tweede relatie. De man had er een groot bloemen bedrijf met 350 werknemers. Het ziet er naar uit dat dat geregeld is, maar voor de familie niet. De buurman  daar heeft een bedrijf met rozen. Die gaan meestal naar Rusland. Nu dus niet meer en alle mensen hebben ontslag. Ook zo’n 300. Alle het graan dat Oeganda nodig heeft komt normaal uit de Oekraïne. Hoe dat allemaal moet? Ze zijn de schade van de Corona nog niet te boven en nu dit. Voor de bevolking, waarvan er velen toch al zo arm zijn, vreselijk. Ik zucht al als de havermout van 59 naar 69 cent gaat. Geen opwekkend gesprek op de late avond. Maar bovendien werd ik erg koud.  Kreeg steenkoude voeten en deze kreeg ik vannacht niet meer warm. Hoe ik in slaap ben gekomen? 
Maar vanmorgen scheen de zon. Om 8 uur stond ik in mijn hardloop kleren naast de tent. Was na 35 minuten weer terug. Geen hele snelle tijd, maar wel al wat beter dan zondag. Ik raak de tel kwijt? Zondag?  Weer bij de tent dacht ik pas aan mijn oefeningen. In de zon heb ik ze alsnog gedaan. Meestal doe ik ze in bed. Dat werkt goed. Maar het lukte ook buiten. Dat is ook echt al een vooruitgang. . Mijn hartcohorentie zit nu gemiddeld al een paar weken tussen de 50 en de 70! In november vorig jaar was het tussen de 15 en de 20. Het gaat dus echt veel beter lichamelijk. Geestelijk is het nog wel een wankel evenwicht. Als ik maar trouw de magnesium slik en de oefeningen doe, gaat het goed. 
Ik zet koffie en maak een thermoskan met heet water. Neem het yoghurtje en pak het boek. Het tweede boek. De verloren kinderen van Diney Costeloe. Binnen no time  zit ik helemaal in het verhaal. Het is een afschuwelijk verhaal. Hoewel het een verhalend boek is, blijken er meer dan 150.000 kinderen na de Tweede wereld oorlog en ook daarvoor naar Australië te zijn gestuurd. Naar weeshuizen! Om zo te zorgen dat dit land meer blanken kreeg.... niet te geloven. Het is een boek waar een recent schreef” Als je er aan begint kun je het niet meer weg leggen!’ Dat klopt. Ik ben inmiddels halverwege. 
Rond 11 uur ga ik toch maar eens wat doen. Ik wilde met de bus naar Sneek, maar er is een estafette staking. Ik kom vandaag dus niet met de bus in Sneek. Dan maar de fiets. De zon schijnt en op de heenweg heb ik de wind tegen en terug de wind voor. 20 km is een eitje als je vaker fietst. Het is wel een gedoe als je alleen bent. Je moet overal aan denken. Een rok voor als het nog warmer wordt. De borstrok vooral het kouder wordt. Pasta als lunch. Nog twee wortels in stukjes gesneden. Thermoskan met koffie. Regenjas, powerbank... en dan ben ik eindelijk zover. Ik fiets heel relaxt weg. Er is een matig windje, dus het ritje is goed te doen.
In het bos bij Witmarsum rijd ik wel 3 x verkeerd.Hoe is het mogelijk. We komen er dagelijks... bij de afslag Bolsward pak ik ook de verkeerde weg. Ik kom uiteindelijk in Bolsward. Dat is geen probleem. Ik zit dromend op de fiets. Half in gedachten bij het gesprek van gisteravond en  half in het boek, beland ik in Sneek. Moet eigenlijk naar een toilet. Ik zie bordjes en volg deze en kom bij een haventje. Met toilet en bankje. Ik eet de pasta en een broodje met het boek. Koffietje erbij. Mmmm. Ik ben hier gekomen zonder plan. Wat nu? De kringloop. Helaas dicht. Ik kijk wat winkels, maar wordt een beetje depri van alle spullen.... niet goed voor mijn Retraite. Er blijkt een Museum te zijn. Deze is prachtig. Wel twee uur dwaal ik rond. Er is ook een kinderafdeling. Met een leslokaal. Met allerlei proefjes. Jammer dat het zover weg is, maar wat ontzettend leuk voor school.
Bij de entree hoorde ook een kop koffie. Ik drink de koffie weer met boek. Wat een verhaal.  Een moeder (weduwe) die onder dwang van een tweede man haar eerste kinderen in een tehuis laat plaatsen. Als ze bij zinnen komt blijkt ze adoptie papieren te hebben ingevuld. Het gaat om een meisje van 5 en een van 8. Ik zie dan gelijk kinderen van deze leeftijd van school voor me. Jeee, dat volwassen mensen dit bedachten. 
Na het museum loop ik nog even door Sneek. Ga langs de Waterpoort. Hoewel goed weer beloofd, is de lucht dreigend. Hoe komt het toch dat het me steeds lukt om zo langs de grenzen te gaan?  Ik besluit om richting huis te gaan. Wind voor! Ik ben bijna Sneek uit of het gaat toch plenzen. Ik zie een snackbar en besluit gauw daar naar binnen te gaan. Bestel alleen een frietje, klein, zonder majo. Heb geen zin in een plumb Spa rood of zo. Gelukkig heb ik het boek. Ik zit wel een uur. Als ik op kijk zie ik aan de auto’s dat er geen ruitenwissers worden gebruikt. Ik pak gauw alles in en vertrek. Na 500 meter begint het weer te plenzen. In 2 minuten ben ik helemaal zeiknat. Gelukkig heb ik wel een regenjas. En ook gelukkig, ik heb mijn teva’s aan. Die drogen ten minste snel. Lang verhaal kort, 20 km in de regen is een vreselijk ding! Bij de camping pak ik uit de tent wat ik nodig heb om te douchen. Wat een geluk dat mijn dikke kringloop badlaken droog is. Ik douche uitgebreid, nee geen 30 minuten, maar 4. Maar dat is wel de dubbele tijd die ik normaal gebruik. Moet een keer kunnen toch?
Rozige beland ik in de kantine/ huiskamer. Soep al klaar. In plaats van witte bonen had ik per ongeluk witte bonen in tomatensaus gepakt in de winkel bij het boodschappen doen. Nu komen ze goed van pas. Deze samen met sla en nog een stukje brood, heerlijk! Na het eten lees ik weer. En zo komt het dat ik om 21.30 uur nog dit blog aan het typen ben. Nu warm, droog en rozige. Straks nog even een poosje lezen! Een goede twee dag alleen. 














maandag 30 mei 2022

Camino Retraite Dag 5 Van een briesje naar windstilte

Vandaag was de eerste retraite dag alleen. Een dag zonder plan. Ik had het vannacht heerlijk warm met de slaapzak van MijnMaatje. Zo warm dat halverwege de nacht ik hem hem afgedaan. Maar nog steeds in borstrok en legging met nachthemd. Ik was een beetje brak na de wandeling van gisteren. 20 km op gympen was iets te veel voor de benen en de rug. Het regende vannacht ook nog af en toe stevig. Maar toen ik opstond was het droog. Wat doe je dan, zo zonder plan. Ik heb eerst de douche maar eens aangegrepen als start van de dag. Daarna was het redelijk droog. Het hardlooproute lonkte, maar ik heb hem wandelend gedaan. Ik had de regenjas als voorzorg bij me. Die heb ik ik na 100 meter aangedaan. Niet voor de regen, maar voor de kou en de wind. Ik heb uitvoerig foto’s gemaakt van de Kuierkunstroute. Erg mooi! Een vriendin heb ik geappt om een spreuk te vertalen. Gedichten in het Fries zijn te moeilijk...
De Vertellisvraag van afgelopen  Vrijdag was; doe iets wat je nog nooit gedaan hebt. Dat is toch ook toeval. Doe ik deze week net iets wat ik nog nooit heb gedaan. Alleen kamperen in het fietstentje. Vannacht alleen naar de wc was een beetje eng. Niet zo zeer, omdat ik bang ben, maar omdat hier overal fietsjes liggen van de kinderen en vannacht waren alle lichten uit. Je zult maar lang uit gaan hier. Samen is leuker, maar alleen lukt ook wel. Je bent wel heel druk, want ik moet nu overal alleen aan denken en elke keer weer terug lopen naar d tent, want dan ben ik weer iets vergeten voor het koken.
Thuis bij terugkomst,  nou ja, op de camping, zorgboerderij, was iedereen al druk aan het werk. Ze hebben jongeren met een beperking die op maandag komen helpen. Ik geniet van de gesprekken. Alleen al de discussie hoe je een verfkwast moet afstrijken aan een pot, zodat de verf in de pot komt en niet er naast. Prachtig. Ik zag een jonge de hele tijd oefenen met alleen he5 afstrijken aan de pot. Ontroerend. Maar het is droog en de zon schijnt. Ik maak me een kop koffie en pak het yoghurtje en zit een poosje in de zon. Ik werk even aan mijn haakwerk en dan herinner ik me dat ik nog twee leuke boeken in het boekenkasten van de buren zag staan. Ik haal ze met de fiets en ik lees een hele poos in de zon. Eerst nog met regenjas en dan met Jack en vervolgens in mijn ‘t shirt. Heerlijk. Ik wilde eigenlijk naar Exmora naar de kunsttuinen. Maar de zon is zo heerlijk. Ik besluit om de lunch hier ook nog maar te doen. Tijdens het maken van de lunch zie ik 12 prachtige tomaten in de afvalbak. Ik haal ze er uit en was ze af. Ik kan geen plekje vinden. Er wordt hier door de gasten vreselijk veel eten weg gegooid. Ik kan het bijna niet verdragen. Maar dit is mij te gortig. Na een fikse discussie via app met Zuslief, liggen ze toch weer in de afvalbak. Er zijn grenzen. Ik verbaas me over dit gedrag. Ik zag ook elke dag het grote flessen krat gevuld met lege wijnflessen. Je praat over 7 campers en caravans en vanochtend waren er 32 flessen. Gisteren ook meer dan 25... ook toen we hier in het huisje waren, stonden er bv 2 campers en samen goed voor 7 flessen per dag....
Als ze vertrekken halen ze volgens mij de koelkast leeg en alles verdwijnt in de afvalbak.....Tja...
Inmiddels is de dag zonder plan al half om. Ik besluit naar de tentoonstelling te gaan. Neem mijn zwempak mee, want dan kan ik na afloop nog gaan zwemmen. Als richting Witmarsum fiets bedenk ik me, dan het zwembad om 16.30 dicht gaat. Waarom niet eerst zwemmen? In het zwembad zwem in gedachteloos een fiks aantal banen. Heerlijk! De zon schijnt en ik wentel me in de warme zonnestralen. Ik zag later op de fitbit dat ik 1500 meter heb gezwommen in 50 minuten. Is 60 banen. Ik besluit gewoon bij het zwembad te blijven. Ik krijg zelfs een kopje koffie van de badjuf. Lastig hoor, er komt steeds barjuffrouw te staan. De IPad typet al voor me uit. 
In de kantine/huiskamer hoor je de wc’s en de douche. Lange plas, korte plas, handen wassen, geen handen wassen. De douche gaat uit. Ik weet niet wat mensen onder de douche doen, maar deze was zeker 35 minuten aan het douchen. Of mensen denken, ik neem het ervan. Ik mag hier net zo lang douchen als ik wil of mensen douchen gewoon zo lang. Sinds ons debacle met het gasbedrijf weten wij exact wat bij ons thuis een douchebeurt of een een pannenkoeken bakken kost qua gas. Daar schrik je van. Maar nog afgezien van het gas, wat een water..... gewoon liters schoon drinkwater. In 3 minuten heb je een emmer van 10 liter water vol. Dus een half uur douche kost 100 liter.
Ik lees bijna het boek uit. Eenvoudig, maar leuk boek. Ik bedacht me dat het 1,5 jaar geleden is dat ik ook een boek heb gelezen. ‘  Wild’ gekregen van Manon, een relatie via het werk. Gaat over de trektocht, trail  van de grens van Mexico tot aan Canada. Deze heb ik ook in een adem uitgelezen. En daarvoor heb ik zeker in geen 10 jaar een roman gelezen. Ik luister wel veel, maar lezen? Ik kan mijn aandacht er niet bij houden. Ik heb het druk met ander dingen, maar heb ook het geduld er slecht voor. Dat ik dan een boek uit lees is een unicum. Afgezien van eten, wandelen, hardlopen, zwemmen, haken  en wat fietsen, nou ja is eigenlijk al heel wat, kan ik hier niet zo veel met ICT zaken. Ik merk dat ik kan toegeven aan gewoon niets doen. Komt het vandaag niet, dan morgen maar, toch? 
Na het zwemmen doe ik nog even een boodschap voor het eten. Na terugkomst uit de winkel, zie ik tot mijn schrik mijn handdoek( ja, wel die van de kringloop) niet in mijn fietstas. Nu is de handdoek niet zo’n brand maar mijn zwempak. Als een haas fiets ik de route terug. Ik zie net dat iemand iets oppakt en ik zie iets paarsig..... mijn zwempak. Waarschijnlijk gedachteloos achterop de fiets gelegd. Maar gelukkig, hij is er weer! De heerlijke handdoek en mijn paarse badpak. 
Thuis kook ik uitgebreid. Soep, pasta met spinazie, salade zonder de tomaten en een klein yoghurtje voor toe. Gelijk de yoghurt voor morgenvroeg en de lucht voor morgenmiddag,. Er is een dienblad en ik laad alles op en eet heerlijk buiten in de zon bij de tent!!! Na afloop lees ik het boek uit en breng hem terug! Het is windstil. Je hoort de vogels en door de regen van de afgelopen nacht is de lucht heldere. Je kunt bij de inwoners van Arum op hun tafel kijken! Wat een retraite dag! 

I