zondag 19 mei 2019

Weer thuis

Bestemming Via Eindhoven Hengelo gld
Km 3200
Herberg lekker thuis
Diner. Verrassing
Conditie 

Na een lange nacht, mijn horloge had 7 uur, stonden we op. Gisteravond laat hadden zich toch nog twee gasten gemeld, maar daar hebben we amper iets van gemerkt. Van de aanwezig andere gast wel. Hij was in afwachting van een vriend om ergens samen een Camino te gaan lopen. Was in Porto gevallen en had nu 12 hechtingen op zijn kin. Om de pijn wat te verzachten had hij naast zijn bed een fles wijn staan. Daar werd regelmatig een teug uit genomen. Maar goed dat hij een onderbed had. Je zult maar met een dronken hoofd een bovenbed hebben. Dan is de kans op meer hechtingen niet ontdenkbaar. 
We hadden alles klaar staan en konden zo in de kleren en dan naar buiten met alle pruttel.
Er was nog wel even een hobbeltje. Er moesten kaartjes worden gekocht voor de metro. We hadden van de dame van het hostel twee basiskaarten gekregen. Die moest je opladen. De mijne ging perfect, maar die van MijnMaatje lukte niet. Het basiskaartje moest eerst geladen worden. En daarvoor kwamen we net 1,90 te kort aan contant geld. We hebben geprobeerd om te pinnen, dat lukte niet. Het moest een visacard zijn. Daarvan wist MijnMaatje de code weer niet. Wat een gedoe. Welkom weer in de moderne wereld. Dus zijn we toen de metro kwa,  ingestapt zonder geldig vervoersbewijs voor MijnMaatje. Hij houdt daar niet van. Ik zag het aan zijn gezicht. Dan duurt een reisje van 25 minuten wel lang. Wat een toestand  als je aangehouden wordt voor zwart rijden. Het personeel is hier niet zo vriendelijke als in Nederland. En je zult daardoor je vlucht missen. Gelukkig bereikten we zonder gedoe het vliegveld. Daar hebben we eerst even rustig ontbeten. Wat hebben we een gemak gehad van onze blauwe etensbakken. Daarna hebben we alle spullen die in het ruim moesten in de vliegtuigzak gedaan. Stokken, mesje, zakmes ect ect. Klinkt wel luguber. 
We waren om 6.45 uur op het vliegveld. Het ontbijt en de koffie niet meegerekend, hebben we alle tijd nodig gehad om bagage in te leveren, door de douanne te komen en in te checken. We zijn ook nog met het vliegtuig een kwartier later vertrokken uiteindelijk.

Tijdens het wachten vraagt MijnMaatje zich af, “Wat brengt ons dit nou, vier weken dit gereis en dit afzien? Wat levert dit je nou op?”  Ik heb natuurlijk niet zoveel keus, want ik moet weg uit Nederland, maar er zijn natuurlijk eenvoudigere manieren om je tijd door te brengen. We kunnen ook een huis huren in Portugal. Kost bijna niks en is veel relaxter. Maar om hier in een huis te gaan zitten en vier weken niets te doen? Geen mens te spreken? Geen doel te hebben? Als het zou moeten, dan is het anders. Met een voorraad handwerkopties en boeken kom ik wel heel ver...
Wat brengt het dan? Elk jaar stel ik mezelf deze vraag. De eerste jaren was het natuurlijk heel spannend en kostte het me veel meer inspanning. Dat is nu voorbij en ik merk dat ik mijn grenzen steeds meer verleg. We maken langere wandeldagen. Deze route was best zwaar als het gaat om de accomodaties en winkels. Je moet daar echt rekening mee houden. Flexibel kunnen zijn als day wat je gedacht had, niet lukt. Leren omgaan met kou, regen, hitte. Vieze herbergen, koude douches. Kou en tocht in herbergen. Wat zijn we thuis verwend!  Ik kom nu steeds meer toe aan het genieten van de beweging, het is heerlijk om te lopen. Maar ook het buiten zijn in de natuur is heerlijk. De vogels, de ooievaars, salamanders, de bloemen. Wat is Spanje een ongelooflijk mooi land. En alle ervaringen met alles wat overwacht steeds op ons pad kwam. Gesprekken met mensen over allerlei onderwerpen. Het is een grote levensles. 
Wat een kans om zo te mogen recetten van het drukke leven, waar 24 uur per dag wel iets moet, lijkt het soms. Deze tocht dit jaar samen met MijnMaatje te  kunnen doen was geweldig. Ook voor hem. Hij kwam altijd wel een periode, maar heeft nu het hele proces ook gehad. Het stemt tot dankbaarheid.

De laatste zinnen van het blog. We gaan zo landen.  Dagelijks lazen zo’n 60 mensen mee. Ik weet niet wie dit allemaal waren. Maar dat hoeft ook niet. Ik kan aan de achterkant zien dat het aantal vrij stabiel bleef. Dat mensen mee bleven lezen. Ook aan de verhalen voor jullie, de lezers komt nu een eind. Namens MijnMaatje bedank ik iedereen voor het volgen en hoop dat jullie genoten hebben van de belevenissen op dit al eeuwenoude pad. Buen Camino. 

zaterdag 18 mei 2019

Jakobus 1:2 Vrienden als jullie het moeilijk hebben.. 18 mei 2019

Bestemming Porto 
Km300??
Herberg:hostel met bunks
Diner??
Conditie-

In de bus richting Porto begin ik aan dit blog. We zitten 3 uur in de bus, vertrekken om 10.00 uur en komen om 12.00 uur aan. Er zit een uur tijdsverschil in. Morgen vliegen we om 9.00 uur en komen om 12.00 uur in Nederland aan. 
Vanmorgen hebben we nog even samen ontbeten met Ann en Robbert. Zij gaan nog naar Muxia/ Finesterre en nog van Ferrol naar Santiago. Daarna hebben wij ons klaar gemaakt en zijn nog bij de Duitse mis geweest. Erg mooi en zeer persoonlijk. Wat een verschil met de Spaanse missen. Je kunt mee zingen, want er is een liedboek. Ze staan bij de deur en heten je welkom. Wat een verschil met de de mis in de kathedraal. Heeft ook wat, maar dit is heel fijn. Zeker voor de kaatste Santiago. De priester geeft aan dat hij steeds verbaast is door de hoeveelheid pelgrims. Dat zijn wij ook. Liepen wij in een groepje van 20/ 25 mensen. In Santiago blijken her meer dan 1000 te zijn.  Dat betekent onderweg ook wel ongelooflijk veel bedden. Op de Via del Plata zijn ze niet en ook de Primitivo heeft niet zo veel. Laat de Camino Portuges er 100 hebben, dan zijn er 850 gemiddeld op de Camino Frances. Waarschijnlijk gaat dit wel om de laatste 100 tot 200 km. Maar dan nog, de aantallen worden zo langzamerhand gigantisch. Dat is niet leuk meer. We spraken gisteren een stel Duitsers. Als een vrienden groep lopen ze de laatste 100 km. 5 Dagen van 20 km en gelukkig maar 2 x overnacht in een herberg, zei een van hen. Als je als groep loopt, is het inderdaad anders. Je ontmoet ook minder mensen. Dat merk ik al nu we met z’n tweeën lopen. Je moet meer moeite doen om contact te maken.  
 
De bus moet tanken. Ook dat hoort erbij. We maken even gebruik om de benen te strekken. Na het lopen, is zo lang zitten hopeloos.
De dagen zijn als een zucht voorbij gegaan, maar toch ook weer zo eindeloos lang geweest. Wat zullen we dit gaan missen. Wat maakt toch dat we hier zo van genieten. Het is niet alleen het lopen of de ontmoetingen. Het is ook het leven in de eenvoud. Gisteravond in het Seminario even in de gezamenlijke keuken koffie zetten, daarna aan de lange tafels van de diningroom samen zitten. Het leven is zo eenvoudig. Koffie met een stuk brood. Je kijkt op het blad met spullen die pelgrims hier achter laten. Er staat nog pot jam tussen. Je smeert je brood er mee en zet het weer terug. Het is zo leven met wat er voor handen is. Elke dag is weer een verrassing en elke dag is anders. Maar de vrijheid en eenvoud zijn zo prettig. Eerst hang je erg aan het eten en aan goede bedden en zo. Maar als je lang op reis bent slaap je overal en met het eten word je steeds makkelijker. We eten combinaties die we thuis niet zouden bedenken. Maar alles is goed. Ik geloof dat mijn broek rechtop kan staan van viezigheid. Hij is na mijn rode vlekken op mijn benen niet meer gewassen. Ach iedereen loopt er zo langzamerhand smerig bij. Van al die hand- en korte machinewasjes wordt het ook niet zoveel schoner. 

Inmiddels zijn we beland in een prachtig hostel in Porto. Een schitterend oud pand.. En heerlijke bedden met witte lakens en een handdoek. Er zijn 8 bedden, maar zoals het nu lijkt maar 3 beslapen. Wat een luxe! Eerlijk is eerlijk, het was de goedkoopste optie bij booking.com. €34 voor 2:personen inclusief ontbijt, maar daar maken we helaas geen gebruik van, want dan zijn we al weg richting vliegveld. Een prachtige keuken heeft het hostel, dus we eten weer pasta. Dat hadden we nog en we hadden ook nog een ui en 2 blokjes tonijn in onze voorraad. Met een courgette en een pot tomatenblokjes een prima maal van te maken. Van een paar plakjes tomaat een salade gemaakt met nog wat olie uit het blikje tonijn. In dit hostel zijn geen pelgrims, maar veel jongeren die op reis zijn. Een stel vriendinnen viert hier een vrijgezellen feest. Het is zo mooi om te zien hoe ze samen genieten.  Ik geloof dat het gevoel van een vrijbuiter te zijn, mij aanspreekt. Dat heb ik natuurlijk op de Camino ook. En het doet zo’n beroep op mijn creatieve geest en mijn vindingrijkheid. Ik sprak met Ann en die vertelde dat ze zo’n moeite had gemeenschappelijke douches. Het interesseert mij helemaal niets. Ik weet dat ik als puber graag bij een zandgat kwam. Je mocht daar niet zwemmen, maar dat deden we natuurlijk wel. Soms kreeg ik het natuurlijk niet voor elkaar om met mijn bikini weg te komen. Dat had mijn moeder dan door. Dus dan gingen we maar in ons blootje. Van jongs af aan was ik hier al makkelijk in. Het lijkt me super om een tijd te trekken. Misschien dan toch op termijn een campertje? 

Vanmiddag zijn we Porto nog in geweest. Wat hebben we een geluk: de zon schijnt en het is op een terrasje zo warm, dat de jas uit kan. Ik doe spontaan een dutje,. Wat een geluk toch? Het is een hele mooie stad. We hebben de stad twee jaar terug uitvoerig verkend. Nu doen we het dunnetjes over. Maar ook hier is het zo druk. Het is zaterdagmiddag en het is letterlijk zwart van de mensen. Je loopt in optocht ove de bruggen heen. De stad is voor ons altijd wat moeizaam. MijnMaatje vindt winkels niks en wil eigenlijk ook niet in allerlei musea. Zeker als het Spaans of  Portgugees betreft. Ik vind door de stad lopen niks aan en zeker niet als ik allerlei leuke winkeltjes zie en er niet ik kan om eens rustig te kijken. Ik hoef niets te kopen, maar gewoon kijken vind ik ook leuk. MijnMaatje zegt dat ik alle tijd mag nemen, maar zijn gezicht spreekt boekdelen. Wiebelen van het ene op het andere been of met zijn mobiel in zijn hand. Daar word ik dan weer nerveus van, want het geeft mij een opgejaagd gevoel. MijnMaatje is altijd zo druk met zijn mobiel en het zoeken naar de weg, dat het bijzonder is te noemen dat hij zich nog nooit erg heeft verstapt. Hij kijkt altijd ver  om zich heen, maar nooit voor zijn voeten. Hij verstapt zich regelmatig of loopt ergens tegen op, maar meestal heeft hij zijn bergschoenen aan en dan loopt het met een sisser af. 
Vandaag hebben we geluk. Er zijn veel mensen die muziek maken. We genieten van alle optredens door straatmuzikanten en alle energie die dit geeft, een groepje jongens breakdanst. Ze doen het fantastisch. Als ze op hun handen staan  of op een hand staan, valt hun t shirt naar beneden. MijnMaatje kijkt jaloers naar hun sixpack dat dan zichtbaar wordt. “Zou ik dat nog kunnen leren? “vraagt hij zich af. Als ik zie wat de afgelopen twee winters sportschool hebben gedaan, dan ligt er nog een wereld open. 

Rond 6 uur vertrekken we toch naar het hostel. We worden wat chagrijnig. De tijd komt dichterbij dat we naar huis gaan. Dat is prettig, maar de verplichtingen roepen ook weer. MijnMaatje kijkt nog even naar de tekst van vandaag. Jakobus zit weer op onze schouder. Grappig hoe de tekst weer past: “Jakobus 1:2 Vrienden als jullie het heel moeilijk hebben, dan moeten jullie blij zijn. “ ik leg het maar uit als: geen zin om op te breken, maar wees dankbaar voor wat we hebben gehad. 

We maken het ontbijt voor morgen klaar en smeren de broodjes. De yoghurt eten we morgen op het vliegveld. Het brood, de bananen en de wortel zijn voor in het vliegtuig. Ik ga nog even lekker douchen en dan naar bed. Op de tijd van mijn horloge slapen we in: 23.00 uur. Maar we moeten morgen om 6 uur Portugese tijd opstaan. Om 9 uur vliegen we. Ik hoop dat we ons niet vergissen. 

vrijdag 17 mei 2019

Zeit zum Leben 17 mei 2019

Bestemming Nog steeds Santiago
Km 15 km
Herberg Seminario Minor
Diner pizza
Conditie 8

In  de diningroom van het Seminario begin ik aan dit blog. Ik schuif het voorruit. Het beschrijven van de laatste dag in Santiago is nu niet bepaalt iets waar ik op zit te wachten. We worden de hele tijd heen en weer geslingerd tussen het verlangen naar huis en het verlangen naar de tijd die achter ons ligt. Gewoon afkicken dus.We hadden ons verheugd op een lekker dagje Santiago. Maar het weer was af en toe erg slecht. Met bakken kwam het soms uit de hemel. En dan scheen de zon weer. Bovendien was het een feestdag en alle winkels waren dicht. Nu is dat op zich geen probleem. We kunnen niets meenemen naar huis, maar kijken vind ik ook leuk. 
In ieder geval stonden we om 7.50 uur al voor het pelgrimsbureau. Dan zal de wachttijd wel kort zijn, dachten we. In tegendeel, we hebben zeker 1.45 uur in de rij gestaan. Niet leuk meer. De regels zijn erg strak. Er mogen alleen vrijwillgers inschrijven die Spaans of Frans spreken. En als deze er niet zijn, moet je langer wachten. Voor het eerst in al die jaren controleerden ze alle stempels op onze credentional. Nog nooit eerder meegemaakt. We hadden ergens op een dag van de laatste 100 km maar een stempel. Dat we stempels hadden vanaf 17 april tot nu, maakte niet uit. Van de laatste dagen miste er een. Als je dan zo lang in de rij hebt gestaan en ze vallen over 1 stempel. Als we nou inderdaad 100 km hadden gedaan. Maar 700 km lopen...en je kunt de stempels overal krijgen. Sommige bars hebben er gewoon een op de bar staan en je redt je er maar mee. De waterlanders zitten op een dag als vandaag al hoog en dan meer dan 1.45 uur wachten en dan gezeur over stempels. Ik begon bijna te huilen. Toen vroeg de mevrouw naar de reden van het lopen en ik antwoordde spiritueel / religieus en toen deed ze de credentional dicht en begon ze de Compostela uit te schrijven. “Gaat het? “ vroeg ze nog erg vriendelijk... Ik wilde graag nog naar de Engelse mis. Die werd gehouden in het pelgrimsgebouw. Door het lange wachten was ik een kwartier te laat, maar daar maken ze hier gelukkig geen probleem van. 

MijnMaatje wilde niet mee. Hij is naar de huiskamer gegaan van het genootschap. Ik heb genoten van de mis. Wat een andere vorm dan de Spaanse missen. Erg veel ruimte voor eigen inbreng. Ze hadden een liturgie met de orde van dienst en van de te zingen liederen een papier. Erg mooi.
Daarna is MijnMaatje naar het museum van de Kathedraal geweest. De kathedraal wordt gerenoveerd. Is niet erg leuk. Geen slingerend bute prumero dit jaar. Ik ben de stad in geweest. Nog wat winkels gekeken en het park met het uitzicht op de kathedraal hezocht.  We hebben wat dat betreft ook wel pech. Of het is zondag of maandag als we net in een stad zijn, of het is een feestdag. En dan lijkt het gewoon uitgestorven in de stad. 
Dan hoor ik muziek uit de straten  komen. Ik weet niet precies waar vandaan, ik ga op het geluid af en zie dan prachtige authentiek geklede mensen. Prachtige kostuums met mensen met instrumenten. De hele dag hoor je wel ergens de muziek. Prachtig, maar de vraag wat de betekenis is kan op de vragenlijst. Geen idee wat de relatie is met de feestdag. 
Ook maken jongeren muziek met de tamboerijnen. Zo vol vuur. We gaan ter afwisseling voor een broodje en een dutje naar de herberg. En dan weer richting binnenstad. Inmidels hebben wij volgens de app 60 verdiepingen en 16 km gelopen. Een best dagje. 
Tijdens de spirituele rondgang gisteren ging het over Zeit zum Leben.... de klokken op de kathedraal hebben geen minuten wijzer. Dat heef5 te maken met het fenomeen de tijd nemen. Neem je rust, geniet van wat je tegen komt. De dauwdruppels op het veld, laat daar bedachtzaam je oog over gaan. Heb tijd om te leven. Een mooi motto om het gewone leven op te pakken. Leven als op de Camino. Met alle eenvoud en kalme rust. Daar gaan we dan maar voor. 

Morgen staan we vroeg op en zwaaien Ann en Robert uit. Daarna ontbijten we zelf en gaan richting bus on naar Porto  te gaan. De tijd gaat een uur terug of vooruit. Ik weet het niet meer. Maar zo komt er stukje bij beetje ruimte voor de terugreis. Helaas. ...


















donderdag 16 mei 2019

Laat de liefde je metgezel zijn 16 mei 2019

Bestemming Santiago 
Km 22
Herberg Seminario de Minor
Diner linzensoep met brood
Conditie 9 

In een van de chicste bars in Santiago schrijf ik dit blog. We zijn rond 12.00 uur aangekomen. Het regende wat en miezerde. Vandaar dat we in deze tent zitten. Ik zal straks even proberen om een foto te maken voor een indruk. 
Vanmorgen zijn we in alle vroegte vertrokken uit onze kamer zonder view. Gisteravond hadden we alles al klaar gemaakt en na het eten van de yogurt met havermout, stonden we rond half zeven buiten. Op voor de laatste dag. Het was wel een fikse kuitenbijter, de route van vandaag. Het was berg op en berg af. Heb je zolang gelopen en is de laatste dag nog wel even een ding. Maar het ging voorspoedig. De route was prachtig. Bijna tot aan het einde waren we voor ons gevoel alleen op pad. Dit was een prachtige ervaring. 26 Dagen hebben we samen gelopen en dan mag je bijna tot het laatste uur alleen lopen. Nu op deze laatste dag zie ik duizendschonen. Dit waren de eerste bloemen die ik voor MijnMaatje kocht. Hij was toen net geslaagd voor de Havo. Bij hem thuis aan gekomen bleken zijn ouders een tuin vol duizendschonen te hebben. Dat is nu 39 jaar geleden. Waar blijft de tijd? 
Het was een mooi binnenkomen in stad Santiago. Je zag zo prachtig van verre de torens van de kathedraal. De Via del Plata geeft het mooiste zicht op de kathedraal. We zijn nog even naar de wc geweest in een bar en nog een kopje koffie gebietst. Vervolgens  kwamen de pelgrims waar we de laatste dagen mee hebben gelopen ook langs en samen hebben we de laatste km gemaakt. Ook Matthew de man waar MijnMaatje gisteren  zijn voorraad diclofenac mee heeft gedeeld. Niet dat MijnMaatje ze nodig heeft gehad, maar uit voorzorg voor splint had mee genomen. Matthew heeft in beide benen splint.  Gisteravond hebben we met hem  gegeten, hij bleek priester te zijn en is leraar op een katholieken jongens schoo, in Nieuw Zeeland. We hadden een erg interessant gesprek over onderwijs en geloven. 
Toch altijd weer een emotioneel moment de aankomst in Santiago.. Het einde is dan toch weer echt daar. Maar het was koud en het regende wat. Mocht geen naam hebben, maar was niet zo leuk. We zijn gauw naar de “Huiskamer van de lage landen”gegaan. Daar kregen we een warm onthaal. Leuk hoor. Je deelt de verhalen en nog een foto voor het mooie wantkleed over de Camino genomen. We kregen een prachtig nieuw gedicht mee en het geeft zo weer hoe ik me voel...

Voltooid is dit pad,
voldaan zijn we en gelukkig, nu
delen van wat bijna niet te delen is,
delen  is vermenigvuldigen,
alsmaar groter wordt ons geluk, 
vanbuiten en van binnen....

Ricky Rieter

De rij in de pelgrims bureau is lang, zolang dat we vandaag maar niet gaan voor de Compostela. Morgen een nieuwe poging. 
We zoeken onze slaapplaats op. Seminor de Major. Er kunnen we twee honderd mensen slapen en we slapen nu op zal met twintig mensen. De twee persoonskamers waren op en aan eenpersoons hadden we geen zin. Dan liever maast elkaar op zaal. 
 ‘s Middag gaan we uiteraard Santiago in. Het blijft altijd verbazen en boeien. Wat zien we een kreupele lopers, wat een pelgrims...
We nemen een kop koffie met carrotcake en installeren ons op de grote fauteuils in de chique zaak. Ik denk maar niet aan mijn voeten. Ik weet dat er om 18.00 uur een spirituele rondleiding is om de kathedraal. We hebben de neiging om lekker in deze zaak op de fauteuils te blijven hangen, maar we zijn nu in Santiago, daarom besluiten we om 17.50 uur om toch naar te gaan. De rondleiding was erg bijzonder. Nu de katerdraal van binnen wordt gerestaureerd       kun je alleen Jacobus omarmen, maar er is geen mis. Deze is in een andere kerk. Morgen maar eens zien.

Inmiddels schrijf ik verder op de slaapzaal. Er schuifelt een Koreaanse mevrouw voorbij. Voetje voor voetje. Afschuwelijk. 

Na de rondleiding zijn we steenkoud geworden. Het is koud en guur. We hebben echt alle weertypen meegemaakt. Ik stel voor ons soep te maken, daar worden we warm van. Ik maak een pan linzensoep met veel groenten. Samen met een stokbroodje. Robbert en Ann zijn er ook. We gaan bij hun aan tafel zitten. Zij gaan nog verder. Ze lopen ook nog en Camino Inglis. Dan zijn ze 70dagen onderweg. Een hele lange tijd. Ik heb er bewondering voor. Ik hoef nog niet naar huis, dat miet. Maar alles wordt wat smerig en viezig. En een tijdje weer goed eten is ook prettig. Terwijl we onderweg ook steeds ons best hebben gedaan.

MijnMaatje vraagt of ik deze Camino ook alleen zou willen lopen. In het begin dacht ik van niet, maar nu ik deze heb ervaren zou ik deze alleen ook wel aandurven. Maar heb het ook als een geschenk ervaren om samen te starten en samen aan te komen. Het stemt tot dankbaarheid. Ik hoop dat volgend jaar de kinderen ons uit Santiago willen ophalen...

Het licht moet uit, morgen verder.













woensdag 15 mei 2019

MijnMaatje aan het woord....

Gastblog van MijnMaatje

Dit jaar de hele tijd mijn medepelgrim geweest! Dank je wel voor deze bijzondere tijd! 

Nog 20 km en dan is het doel bereikt: Santiago de Compostela. We zijn dan 2 van de 330.000 pelgrims die jaarlijks een Compostela( getuigschrift) ontvangen. Het vreemde is dat er op dit moment op geen enkele manier aandacht wordt besteed aan dit het feit dat het bijna voorbij is. Geen grote borden met aankondigingen,geen grote horden pelgrims die de laatste 100 km lopen en geen zenuwachtige taferelen over het vinden van een kamer. Op de Camino Via dek plata is en blijft het relatief rustig. Een dag lopen zonder andere pelgrims te zien is zelfs tot op de allerlaatste dag heel normaal. De schok zullen we morgenmiddag wel krijgen als we het centrale plein voor de kathedraal oplopen. Alle wegen komen er samen en de pelgrims doe de Frances hebben gelopen zullen een belangrijk bijdrage leveren. We zijn benieuwd. Zo vlak voor het bereiken van het doel staan niet alle gezichten positief te glimmen. Een hele Via del plata duurt 6 weken. 42 dagen ben je onderweg en laat je je oude leven even achter. Er zijn bijzondere ontmoetingen, rumoerige nachten, snurkende buurvrouwen, zere voeten, dikke blaren, scheenbeen ontstekingen, koude en warme herbergen, soms geen plaats om te slapen of lange middagen. Geen dag is hetzelfde hoewel eten,slapen en lopen de kernonderdelen zijn. Je spullen op de rug, goede schoenen aan je voeten, een goede cape als het regent en op tijd een koffie is genoeg.
En dan weet je dat het eindigt. Maandag weer aan het werk of wellicht toch nog enkele dagen om even bij te komen en te reflecteren. Er is zoveel gebeurd. Hoe richt ik mijn eigen leven in? Wat heeft de weg mij gegeven? Thema's als toeval, keuzes maken, delen, rechtdoen, barmhartigheid en liefde en bezit zijn de revue gepasseerd.
We hebben ze samen in de stille ochtenduren besproken en hebben gemerkt dat het tijd kost om los te komen van de dagelijkse thuisbeslommeringen. Lichaam en geest hebben de tijd nodig om het nieuwe regime te verwerken. Een bijkomende rol speelt daarbij de smartphone. De toegang tot de wereld en het thuisfront blijft intact. De route is tot op de meter beschikbaar en de pushberichten blijven binnenkomen. Zo goed als alle pelgrims hebben hun smartphone meegenomen. Naast het routeboekje wel het meest gebruikte' bezit'. We bespreken en overdenken ook dit thema. Persoonlijk heb ik een duidelijke scheiding gemaakt tussen werk en privé. Ik gebruik de film- en fotoapparatuur het meest, maar blijf ook actief op Facebook en Instagram. Het maakt het gemakkelijker, maar ook minder avontuurlijk. Google translate en booking.com zijn uitermate handig, maat intussen lukt het ons ook om met een telefoontje een bed te bespreken.
Het is nu nog te vroeg om volledige te reflecteren
See you in Santiago ( morgen)







Nog eenmaal een hele “pilgertag” 15 mei 2019

Bestemming Ulla Ponte 
Km 22
Herberg hotel prachtig, maar niet leuk voor een pelgrim
Diner menu
Conditie 9ï

Uiteraard weer op een terras schrijf ik dit blog. MijnMaatje heeft een Duitse medepilger getroffen. De verhalen over het fietsen in Duitsland gaan over de tafel. Het is net als in de film. We treffen nu allerlei groepjes met pilgers, die elkaar op de weg hebben ontmoet. We zitten nu met een groepje die elkaar waarschijndelijk normaal nooit ontmoet zouden  hebben. Een jonge Turkse Koerdische Duitse vrouw, een Duitse man die vast een dominee is, een man uit Australië en een man uit Beieren. Allemaal zo verschillend. Maar grappig om te zien hoe ze met elkaar omgaan. Grappen gaan over de tafel. Mooi om zo de verschillende mensen, culturen samen te zien. Moet je de Turkse vrouw nagels zien lakken tussen mannen die dit gedoe waarschijnlijk nog nooit hebben gezien. Ze behandelt de mannen als haar vriendinnengroepje. De mannen laten het zich lekker aanleunen. 
Het weer is weer prachtig. In de ochtend lekker fris, maar nu om 16.00 uur gewoon heet....iets beter dan de vorige dagen. Toen gingen we rennend naar de winkel. Wat dat betreft hebben we elk weertype gehad. In de schaduw hier op het terras is het heerlijk. We nemen nog een lekker glas mineraal water. 

Vanmorgen konden we even wat rustig aan doen, want de route vandaag was maar kort. Dat is natuurlijk ook gek, want de eerste jaren was het gemiddelde 20 22 km. Nu ervaren we deze lengte als kort. Ik hoorde of las dat vrouwen tegenwoordig tot hun 60ste kunnen pieken. Dan heb ik nog wat voor de boeg. De conditie is prima. Hier en daar wat pijntjes, maar mag de naam niet hebben. De magnesium doet zijn werk. 

We verruilen het terras, de vreugde, de uitgelatenheid en ook al het besef  van de op een na laatste dag, doe. samen met de alcohol hun werk. Van een rustig gesprek is geen sprake meer. Een van de mannen draagt een Taize kruis. Daar zou ik graag wat over vragen, maar in deze sfeer kan dat niet meer. Ik reken af en vraag om een stempel. De laatste 100 km van de Camino moet je 2 stempels per dag op je credentional hebben. Dat is de regel. Maar ik heb nog nooit gemerkt dat ze gaan tellen bij het pelgrimsbureau. Maar vandaag hebben we twee stempels. Gisteren hebben we het vergeten. 

De stille ochtenden zijn heerlijk, zeker als het fris is en de zon schijnt. Soms lopen we stil achter elkaar. Kijken rond of zijn verzonken in gedachten. Wat zullen we dit gaan missen. We maken ons alleen druk om eten, slapen en de schoenen. Dat is ook niet helemaal waar, gisteren waren druk met de Garmin. Wat een verhaal. En ik moet dan ook direct denken: “Bezit is niet altijd prettig, je moet er ook voor zorgen of hebt er zorgen om.”
De piramide van Maslow is van toepassing. Eerst gaat het om voeding, dan een dak boven je hoofd, dan sociale contacten en als laatste zingeving.
Dat zie je zo op de Camino. Water en brood.. Onderweg zonder een van beide kan een paar uur, maar moet niet te lang duren. Tot mijn vreugde is het supermarktje tegenover het hotel open. Ik haal me een grote fles mineraal water, bananen, appels en havermout en een partij wortels. Ik worstel mij langs rijen chocola. Maar kan me bedwingen.  Het hotel hadden we geboekt om dat de volgende herberg klein zou zijn. Maar misschien had het niet gehoeven. Er is maar een groep onderweg en deze 12 dames zitten in dit hotel. We zijn even aan het tellen geslagen en we denken dat er nu nog geen 20 mensen lopen. Aan het einde van de middag zie we een jong stel. Bijzonder, de jongeren zijn op deze route op een hand te tellen. Er lopen hier relatief veel ouderen en alle mensen hebben een andere Camino gedaan. Onderweg tref je zelden een pelgrim. Dat maakt dat we nu vanochtend onderweg alleen Robbert en Ann zijn tegen gekomen. Dat is op de Camino Frances wel anders. Dat benaderd de vierdaagse. 
Wat ik ook zo mooi vind, is dat je nu 20 km voor Santiago bent maar nog steeds eigenlijk in de natuur loopt. Dat schijnt zelfs morgen nog zo te zijn. We hebben dus eten, een dak boven ons hoofd, gezelschap aan elkaar en morgen een afspraak met Ann en Robbert in Santiago, dus komen we nu toe aan zingeving.

Vanmorgen keek MijnMaatje op de Bijbelapp. Wat is de digitale wereld soms ook handig. Al lopend word je bediend op teksten. Hij leest voor wat er staat. Vandaag niet zo van toepassing. Maar het is wel boeiend. Het is een verhandeling en uitleg over het boek Jesaja. Er staat wanneer dit boek is geschreven en met welke intentie. Ik hoor dingen die ik nog nooit gehoord heb. Leuk om te weten. Geeft ook een ander blik op bepaalde verhalen. MijnMaatje leest niet alles, wamt van lopen en lezen wordt hij misselijk. 
Thuis komen we er niet aan toe of nemen er geen tijd voor. Eigenlijk een mooi idee, een moment om af te spreken om dit thuis ook te doen. Nu met de app heb je de tekst bij de hand. En de mobile is toch al vastgegroeid aan MijnMaatjes hand lijkt het. Twee jaar geleden heeft hij besloten om de tv uit huis te doen. Gelijk op de maandag na terugkomst heeft hij dit gedaan. Ik heb 3 jaar geleden de knop om gezet voor een andere leefstijl. Beide is gelukt. Dan moet het ook mogelijk zijn om dit te kunnen continueren. Zouden onze nieuwe doel zijn? We hebben het erover wanneer we dit dan zullen doen. De ochtend is geen optie, maar bij het avond eten wel of na het sporten als we de bak kwark eten? 

Dan bereiken we rond 12.30uur de herberg. Mijn schoenen hebben het gehouden. MijnMaatje heeft ze gisteren gelijmd. Ik heb weL het gevoel dat ze scheef zijn. De tussenzool is aan de buitenzijde weg. Ik loop wat met de enkels naar buiten. Heb een beetje last van de buitenzijde van de knieën. Maar op de schaal van 1 tot 10 een 3 of zo. Daar kom ik dus wel mee in Samtiago. Gisteravond was de Chineze Bazat nog open. Een soort Action. Ik heb uit voorzorg het enige stel maat 41 schoenen gekocht. Dan heb ik wat. Heb alleen de wandelschoenen mee en de badslippers. En daarna langs de bospaden. Maar of dit een succes is???in Santiago wel makkelijk. Hoef ik niet de hele tijd mijn bergschoenen aan! 
De herberg heeft wel de naam herberg, maar het is een weghotel (geweest vroeger). Er komen veel werklui te eten. Je kunt er je vrachtauto of je busje stallen. We hebben een twee persoonskamer, zonder view ditmaal. Een beetje gek, zo’n kamer zonder raam. Maar een prachtige douche. In principe ga ik altijd kort onder de douche. Je gunt een volgende pelgrim ook nog heet water. Maar hier nemen we het er van. Omdat het zo warm is, was ik ook nog even de sokken en de theedoek. Alles is met weer zo droog. Dan ligt de lange middag voor ons. Het menu pas om 20.00 uur. Tijd voor schrijven, nog wat wandelen, yoga en haken. Ik neem het ervan. De komende week zal het weer hard genoeg moeten gaan.  
Morgen hebben we 20 km voor de boeg. We vertrekken vroeg en hopen er rond 12.00 uur te zijn!



Prachtige rozen onderweg 



Burg Ulla Ponte



Nieuwe schoenen.. en pelgrimsterras herberg

dinsdag 14 mei 2019

“Immer Essen” 14 mei 2019

Bestemming Silleda
Km 28 
Herberg  In een appartement matrimonium
Diner pasta met spinazie en kaas
Conditie 8 - heel warm en een zere hamstring

Op een bankje in het stad, begin ik aan dit blog. De laatste dagen komen we steeds dezelfde pelgrims tegen. Zo ook 2 Duitse mannen. Ze zijn erg op zichzelf en heel langzaam ontdooien ze wat. In de herberg van gisteren zagen zij dat wij ons droge 50 cent broodje in de koekenpan met olie bakten. Met een beetje zout gewoon nog lekker brood. De mannen hadden ook nog brood en de winkel voor iets anders ging pas om 16.00 uur open. Dus ik deed even voor ze dit moesten doen. Ik vertelde hen ook nog over de Hollandse wentelteefjes. Dat dit ook lekker is als ontbijt. De ene man zei daarop dat hij ons altijd zag eten. Dat klopt ook wel, want als je elkaar inhaalt is het vaak omdat de ander een stop heeft. En wij eten dan. In de herberg aangekomen maakten wij ons een broodje met het laatste restje sla, stukjes paprika en een stuk kaas. We eten dan elk wel een half stokbrood. Tussen de middag hadden zij ons al gezien met onze salade en toen kwamen zij ook deze herberg binnen en waren we het stokbrood aan het soldaat maken. En nu ik op het bankje zit, eten we onze sinaasappel en de 3 dikke wortels die we net hebben gekocht. En uitgerekend komen zij weer langs op weg naar het terras. “Immer,immer Essen.”  Zij zetten zich nu op het terras en drinken allebei 2 pils. Halve liters. Dat is een liter bier per persoon. En vanmorgen waren ze al aan  de croissants en de tostados en ze hebben net nog een stokbrood met ham gegeten. En dan vanavond nog weer een menu met een fles wijn. Als het dan om calorieën gaat hebben zij alleen met drinken al 1500 achter de kiezen. Daar kunnen we wel een stokbrood en kilo wortels voor eten.
Het lukt ons aardig, als er maar een keuken is, om gezond te eten. En we mogen best wel wat meer eten dan gewoon. Vandaag hebben we 28 km gelopen. De laatste 2 uur was het wel 30 graden. Klimmen  en  met je rugzak op is dit best wel een kluif. En gevoelsmatig denk ik dat je dan nog meer verbrand dan met normaal weer. We hebben bijna twee flessen water op en elk al 4 bakken koffie.  MijnMaatje heeft ook al een kop gember thee gedronken en samen zijn we nu aan de 1,5 liter mineraalwater begonnen. MijnMaatje lukt het nog steeds om geen wijn te drinken. Ik vind dat erg knap van hem en steun hem graag. Zeker op zo’n warme dag is een terrasje met een glaasje wijn best lekker. Hij geeft aan dat het het niet mist en zich veel scherper voelt. Elke dag een fles wijn maakt volgens hem dat je ‘s morgens al duf begint. Maar als hij geen wijn neemt, en ik weet hoe lekker en gezellig hij dat vindt, vind ik dat ik er ook iets tegen over moet zetten. Daarom neem ik geen chocola. Alleen ons stukje donkere 82%. En daar hoef ik maar een stukje van. Ik denk dat MijnMaatje wel een kilo of 5 is afgevallen. Ik ben ook wel wat kwijt, maar geen 5 kilo. Maar dat moet ook niet meer. Als ik maar gezond op gewicht blijf. We kopen als we kunnen koken dagelijks voor 8 a 9 euro boodschappen. Dan heb je hier in Spanje heel veel. Met twee grote tassen, van die opvouwbare, komen we dan in de herberg. Nu we weer in de grote stad zitten, hebben we weer havermout en veel verschillende soorten groenten. In een menu del dia heb je een salade als je geluk hebt en vlees met frietjes. En wel vaak een appel toe. Maar echt groente niet. Vandaag met een pond worstel, spinazie, paprika, uien en sla krijgen we samen met de Daly Apple en de 2 a 3 bananen en de sinaasappel genoeg binnen. We koken vanavond zelf en eten pasta met spinazie en geraspte kaas. Met tonijn uit een blikje, omdat hier geen olie is. Met de olie van de tonijn. 

Vanmorgen zag ik dat er een barst in de rand van mijn schoen zat. Ik keek nog eens beter en zag tot mijn schrik dat ze zolen beginnen los te laten. Als ik er aan ga trekken, trek ik de hele zool eraf denk ik. Het wordt spannend. Santiago is nog 40 km. Teveel voor een dag en eigenlijk wat weinig voor twee. Ivm de herbergen kan het niet anders. Zouden mijn schoenen het redden? Ik gebruik ze nu voor het tweede jaar, maar ze zijn zeker 10jaar oud. Het rubber van de zool is af. Gaat verpulveren. De binnenkant is nog prima. Dus misschien kunnen er nog nieuwe zolen onder. Het wennen aan nieuwe schoenen is altijd zo’n ding. Ik wil eigenlijk ook graag waterdichte. Als je zoals vandaag ziet, hoe wij ondanks het goede weer in deze streek baggeren door de modder, dan snap je de behoefte aan waterdichte schoenen wel.

Het weer is prachtig momenteel. MijnMaatje zegt dat we in menig zomervakantie niet zo’n prachtig weer hebben gehad als nu. Camino Portugees was ook prachtig, maar ik heb geen afritsbroek. Het ik voor 2017 nog nooit nodig gehad. Wel 2017 Camino Portugees en vorig jaar hebben we ook wel mooie dagen gehad op de Camino del Norte. We hebben een hele koude week gehad en de eerste dag van het laatste stuk was ook koud, maar nu? Ik loop al dagen in mijn broek/rok.

We besluiten om naar de herberg te gaan om te koken. Gisteren hadden we zo’n prachtige herberg, met zo’n fijne tuin. Nu een klein balkonnetje met stinkende schoenen. Het is er heerlijk zwoel. De ochtenden zijn prima, maar de middagen zijn gewoon heet. Ik kan me nu een beetje voorstellen dat pelgrims zomers vroeg willen starten. In de middag is het nu al niet te doen.
In de herberg gaat MijnMaatje op zoek naar zijn Garmin. Spoorloos en niet te vinden. Ik let er eigenlijk nooit op, want het is helemaal zijn ding. We zetten alles op de kop. Nergens te vinden. Hij wist zeker dat hij hem in de herberg nog gebruikt had. We vragen andere pelgrims. Niemand weet ergens van. Dat is best vervelend. We zitten hier met 8 mensen in een herberg. En MijnMaatje had hem hier nog. Tja, wat is er gebeurd. We pluizen alles nog eens na. Iedereen wordt een beetje prikkelbaar, maar niets te vinden. Mensen kijken naar elkaar en iedereen vindt het erg vervelend. Dan belt een pelgrim naar de hospitalero. Er komt een oude man, maar het is niet degene die ons heeft ingeschreven. De man spreekt alleen Spaans. Met een Italiaan en Google  translate maken we hem duidelijk wat er aan de hand is. Hij helpt ons zoeken en belt dan de dame die ons heeft ingeschreven. We laten ons telefoonnummer achter. MijnMaatje denkt dat hij de Garmin kwijt is. Ik begin nog een heel verhaal over bezit, het is een duur ding, en dat je dan altijd zorgen hebt om je bezit. De pijlen zijn er toch ook. Mopper, mopper, mopper. Dan wordt er geklopt op de deur van onze kamer. De man zegt dat de GPS gevonden is en de hospitalero van ‘s middags zo komt om hem te geven. Hij ligt in de kast die nu op slot is. Wat zijn we blij. Het blijkt dat hij waarschijnlijk uit de rugzak van MijnMaatje is gevallen. Waar de rugzak heeft gestaan is hij gevonden. Even later is er een dame en ze geeft ons de GPS. Zegt dat hij gevonden was en in de kast bij de receptie was gelegd, tot dat iemand hem kwam opvragen. Gelukkig eind goed, al goed.

Ps MijnMaatje zit naast me en zoekt op de telefoon even uit wat we hebben gelopen. We denken 30 km. Dat geeft mijn Fittbit ook aan. De Garmin echter heeft wel 36 op de teller staan en we zien tot onze verbazing, dat de Garmin ‘s middags een hele reis door de stad heeft afgelegd. Een vreemd verhaal.