Herbergieren Dag 15 Het einde in zicht...

Alweer de laatste dag in de herberg. Wat is de tijd gevlogen. Normaal wandelen we erg veel, maar deze keer maar 1 keer. En natuurlijk 1 dagje met MijnMaatje. In principe hadden we een dag langer, maar we hebben 3 dagen besteed aan de vendange en 1 dag ben ik op bezoek geweest bij MijnMaatje in Vezelay. De vorige jaren waren we ook wel een dag of drie weg. We gingen dan routes na lopen. Maar het was ook niet zo druk. We hebben nu 77 pelgrims gehad. Zoveel hebben we nog ooit gehad tijden onze herbergier periodes. De verhalen zijn ook weer bijzonder. Mensen met een partner verloren, mensen zonder werk, mensen met pensioen, groepen, mensen vanuit Nederland

De herberg is weer schoon 17 bedden zijn weer opgeruimd en verschoond. De was is gedaan. Alles glimt en blinkt.

We bekijken het gastenboek met alle recensies. Erg leuk! De pelgrims zijn tevreden. Dat is leuk om terug te lezen. Het is fijn dat mensen dat zo hebben ervaren. Ik vind het fijn dat ik er een bijdrage aan heb mogen leveren. 

Het is ook bijzonder dat je elke keer ook weer wat leert. Het proces van wijn maken bijvoorbeeld. Of voor het koken. Of een slot open breken als de voorraadkastdeur niet open wil. Of hoe groepsprocessen zich ontwikkelen.

Het is jammer dat het weer niet wat beter is. In het zonnetje zitten op het nu alweer groene gras, zou ook lekker zijn geweest. Maar het is niet anders! 

De auto is ingepakt. We hebben de restjes in een wrap gemaakt en alle stukjes groenten die nog op moesten door de couscous gedaan. Vanavond maken we nog even wat yoghurtjes en dan zijn we klaar voor de terugreis. MijnMaatje reist ook mee.... dus het woekeren met ruimte in ons kleine autootje... 

Spullen van de reis van MijnMaatje, al mijn pakkelarie en de spullen van Etty, mijn mede herbergierster....  Maar goed, het was een fijne tijd en we kijken er weer goed op terug!

Herbergieren Dag 14 Buffelen XXL

Schreef ik aan het begin  van deze periode "Dagje Buffelen", deze dag was Buffelen XXL. Er was een groep van 10 personen, een groep van 4 en een echtpaar en nog een alleen gaande. Normaal hebben we 12 pelgrims en nu 17.  Dat betekent 5 bedden improviseren. Matrassen op de grond, dekbed, extra kussens. Er was ook nog pech, want het regende. Dus alle was moest binnen drogen en de droger deed het ook niet...

De groep van 10 zijn studenten met begeleiders. Ze studeren theologie en filosofie, Prachtig om zoveel jongeren intensief aan hun studie te zien. Ze komen aan en douchen. Hebben dan nog ook nog 2 uur studie in de salon. En morgen na het ontbijt ook nog een uur bijbelstudie. Het zijn vrolijke mensen. Spelen gitaar en hebben een ukelele 

De andere groep zijn 4 vrienden. Ze lopen elk jaar een aantal etappen. Toevallige spreken ze allemaal Duits en dat maakt het gemakkelijk. 

Het koken voor 20 personen is een hele klus! Daar zijn we super lang mee bezig, maar ook met het dekken! 

MijnMaatje had vandaag in de herberg bij 26.000 stappen.  Dat zegt genoeg! Dus voor nu: naar bed!

Klik hier voor de film

Herbergieren Dag 13 Weer thuis in de herberg

Na een dagje Vezelay met MjjnMaatje met een nachtje tent ben ik weer thuis in de herberg. De nacht was we even een dingetje. Mensen die ons volgen weten inmiddels dat onze tent het heeft begeven. Daarom is MijnMaatje op pad met een klein geleend tentje. Prima voor hem alleen, maar voor met z'n tweeën, wel even een ding. Het was warm, heel warm....... We lagen om 20.30 uur in de tent. Het begon ook te regenen. Om 23.45 word ik badend in het zweet wakker. Met mijn neus tegen het doek. Het is droog en ik ga even afkoelen buiten. Het tentje is klein en met twee volwassen mensen is de zuurstof zo op. 

Maar ik val weer in slaap en wordt precies om 6.15 uur wakker. Net op tijd om nog lopend naar de mis te kunnen. De laude is door de week om 7.00 uur. In het donker lopen we op het stille veld. De weg van de camping naar het stadje is erg donker, daarom lopen we door het veld. Ook daar is het donker, maar zijn er geen auto's. Maar wel een steile weg met stenen. Loopt niet makkelijk. Dan nog de berg op naar de kathedraal. Het is weer genieten van de zang van de nonnen. Zo prachtig!

Dan ga ik weer nar huis in de auto en Mijnmaatje komt op de fiets. Dat is nog wel een dingetje. Het waait giga en het is berg op en berg af. 

Thuis doe ik samen met Yvonne de plafondramen. Die zijn me toch een partijtje vies. Je hebt dan wel er van je werk. 's Middags gaan Etty en Yvonne voor een ommetje. Ik doe de was en MijnMaatje doet zijn spullen. Het zijn vandaag allemaal Nederlanders. 4 Fietsers en 3 lopers. Dan moeten we buffelen voor het diner. Als alles verloopt zoals in het boek staat hebben wij er dan 76 gehad. Zoveel hebben we er nog nooit gehad. Maar dat betekent hard werken. Geen probleem, we doen het graag. Na het eten krijgen we een applausje. Dat is toch super leuk!

Herbergieren Dag 12 Dagje Vezelay

Dit wordt even een lastige blog. Ik schrijf op mijn telefoon. Lastig, want dan kan ik niet goed typen. 

Ik schrijf dit blog niet alleen in Vezelay, maar ook in de auto. MijnMaatje is aangekomen in Vezelay en ik ben een dagje bij hem op bezoek. Morgen fietst hij naar de herberg. Ik ga dan met de auto naar de herberg. Op het prachtige campinkje in Vezelay hebben de beheerders een Tiny Hous. Echt schitterend! De plek, het Tiny house, gewoon alles. Ze hebben mobiele zonnepanelen: ook een composttoilet. Prachtig om te zien! Ik ben er verrukt over! Ik heb behoorlijk jeuk aan

mijn voet. De histamine is uitgewerkt, maar de wespenbeet nog niet. Inmiddels regent het. Het tentje van mijn maatje leent zich alleen voor slapen, niet voor zitten. We zitten in de auto. 

Tja wat doe je na 11 dagen fietsen? Je mag een nachtje herberg en dan moet je verder. Vezelay kennen  we inmiddels en het is zo klein dat je gauw alles hebt gezien! MijnMaatje kreeg vandaag de pelgrimszegen.  Maar daarna? We besloten om een rondwandeling rond Vezelay te maken. Ik verras hem op de camping met koffie en een stukje taart.  Het is heerlijk weer en we genieten van het zonnetje van deze plek op dr camping. Dan gaan we aan de wandel. In de morgen niet te warm, ‘s middags wel. Maar dan zijn we ook al gauw weer in Vezelay. We kopen een fles water en wat chocola. Op een bankje onderaan het stadje rusten we uit en genieten van het frisse water. 

Op de terug weg komen we langs de werkplaats van Martin. We treffen het. Hij komt  net aan rijden. We mogen de druivenvaten zien, Boeiend,  het borrelt en ruist  dat het een lieve lust is. Je kunt het zelfs horen! Er lopen dan weer naar de camping. De teller staat op 30000 passen. Moei, voldaan, sufferig doen wij de laatste taken  de regen stopt en we gaan maar bed’ ik ben munt. 

Herbergieren Dag 11 De tweede vendange en hoe!!!!

Vanmorgen wat het echt:"it giet oan"! Het was een prachtige heavy day. Een indruk: bijna 300 liter wijn, 20.000 stappen, 5 mensen stijf uit van de plakkende natte druivensap. Tjee, wat een werk. Er was een net om de ranken van de wijngaard voor de vogels. Alleen het net weghalen kostte al twee uur. 

Er was een grote opbrengst. Dus we zijn tot 5 uur aan het druivenplukken geweest. Het was warm en zodra je in een druif kneep kwam er al vocht uit. De bijen en wespen kwamen in grote getallen richting de wijngaard. In de emmers zat onderin soms een kluwen aan wespen en bijen. We zijn ook flink geprikt. Ik zag de wespen al aankomen en heb uit voorzorg histamine genomen. 

Het druivenpluiken is hier makkelijker als op de hellingen bij Martin. Het is vlak en ik schuif op een krukje door de gangpaden. Je zit laag en uit de zon.  Mijn handen druipen van het pikkende druivenvocht. Maar niet alleen mijn handen, mijn rok en shirt, alles is even klaaierig

Als de druiven geplukt zijn komen ze in bakken en vervolgens worden ze met de "voeten getreden". Om de beurt dansen we in de bakken. Daarna gaat de inhoud naar de pers.... vervolgens moeten we om de beurt draaien aan de pers. Het vraagt echt "vereende" krachten. Ondertussen  draait de wasmachine volle toeren, want de winterbeurt van de slaapkamers moet ook. Ik maak aan het eind van de dag gauw onze bedden op. Dat is ook een heel gedoe. De onderhoes, de matrasbeschermer, hoeslaken, laken om het dekbed, ondersloop, sloop en dan het dekbed. Je hebt wat in je handen.

Om 19.00 uur is het karwei geklaard. We eten samen buiten van een snel gemaakte couscous en een snel fromage blanc toetje na..  Dan rest is nog een giga afwas van deze hele dag. Om de beurt springen we onder de douche en om 22.00 uur zijn we klaar!

Er moet heel wat gebeuren voor de wijn in de fles zit! Maar voor nu.... ik ben munt!

Herbergieren Dag 10 Zondag: de echte rustdag

Het was even spannend of de vendange zou aanvangen of niet, maar de druiven krijgen nog een dagje zon in de hoop dat het suikergehalte zal toenemen. De voorbereidingen zijn klaar. Het persen met echte voeten werkt met deze kleine hoeveelheden het beste. Er zit nu nog 500 meter net om de ranken. Die moeten morgen vroeg eerst weg. Doe je geen net erom dan kan de wijngaard met een uur leeg zijn door de vogels. Gezien het werk was men er aan heeft, moeten ze hier daar niet aandenken.

Vanmorgen konden we dus rustig om 8 uur naar de Laude in Vezelay. De nonnen zongen weer prachtig. Ik begrijp steeds beter de liturgie. Deze is altijd in grote lijnen hetzelfde. Dat wil zeggen: elke dag heeft zijn eigen programma bij de Lauden en de Vesper.

We gaan na afloop naar de bakker, net zo als de rest van de kerkgangers( onder de Lauden loopt al een non naar de bakker) en de inwoners van Vezelay.

Met een stokboord en 4 lekkere broodjes gaan we weer richting herberg, We eten in de zo de yoghurtjes, haken een poos en gaan dan nog een partij peertjes in maken. Dat is nog wel een klusje, maar zittend in de zon de peertjes schillen is een fijn karweitje. Inmiddels is het dan bijna half drie en lunchen we: de restjes en het stokbrood. Na het eten maken we een wandelingetje en kijken hoe het gaat met de noten. We rapen een grote schaal vol. 

In de schaduw is het koud... maar in de zon is het heerlijk. Voor het eerst is er geen enkele pelgrim. Wel een telefoontje van Jacques. Een van de pelgrims van gisteren, is zijn pelgrimspaspoort kwijt.... een ramp! Hoe wij ook zoeken, hij ligt niet bij ons. Erg vervelend. Yvonne heeft hem vanmorgen  aan hem gegeven. 

Morgen komt MijnMaatje aan in Vezelay. Hij heeft dan 9 dagen gefietst over 850 km, Wat wij in 9 uur rijden, doet hij in 9 dagen.  Hij komt uiteindelijk in de herberg, maar ik ga misschien eerst nog een dagje naar hem toe. 

We eten deze avond vroeg en sober. Er zijn geen pelgrims. We zitten heerlijk buiten in de zon. Restje soep met pannenkoeken. Daarna maken we nog een avond wandeling. Komen we anders nooit aan toe. Zo had deze zondag het karakter van een echter rustdag. Behalve onze wasmachine dan, die heeft over uren gemaakt, want we maken de herberg winterklaar en dan moet alles gewassen worden, matrashoes, bed beschermer, bedmatjes..  De was wapperde gewoon door, pelgrims of niet!

Herbergieren Dag 9 Een onverwachte rustdag

Een onverwachte rustdag.... de druivenpluk is uitgesteld! De druiven hebben nog niet het suikergehalte dat gewenst is. Net zo als een diabetische patiënt. Je prikt in de druif en een meter bepaald het suiker gehalte. Dat moet 12 zijn en is nu nog 11,1. Te laag.  We hebben een dag respijt. Fijn hoor! Mijn billen doen ongelooflijke pijn! Ik heb in maanden niet zo'n spierpijn gehad.

We moeten boodschappen doen, want al het brood is op. Ook de wortels en de uien. Dat is hier toch het basis gebeuren. We eten de restjes van de maaltijden en bedenken een nieuw menu voor vanavond voor de 4 nieuwe pelgrims. We hebben nu nog geen dag zonder gezeten. Morgen is het boek nog leeg, maar dat zegt niets....

Vanmiddag doen we afgezien van de dagelijkse klussen,  niet zo veel. We moeten even een time out hebben. Alleen het koken, eten en afruimen en afwassen duurt van 16.30 uur tot 21.00 uur. Afhankelijk van de groep, is het meer of minder intensief.

Ik maak een paar potten vijgenjam en Yvonne maakt 4 potten peertjes in. Het menu is courgette soep met roomkaas, aardappels met kerriekoolschotel met kikkererwten en een heerlijke groente taart. Als toetje eten we brokken lange vingers met likeur, curstardpudding en appeltjes met rozijnen. Het is fris buiten en we kokerellen bij toerbeurt, want om de beurt nemen we een power nap.

Er komt een vroege pelgrim.  Hij komt vanaf Jean Paid du Port. Dus de omgekeerde volgorde. Hij had en korte route, want hij komt uit Corbigney. Om 12.00 uur staat hij er al.  Hij moet 22 september in België zijn, want dan wordt zijn zoon vijftig. Hij heeft nu geen huis en gaat als hij terug is celibatair leven. We begrijpen het niet goed. Is het een monnik die uittreed. Of is hij gescheiden??? Ik begrijp het niet. De man spreekt Frans en een paar zinnen Nederlands. Maar ook mijn collega herbergiers begrijpen het het niet. 

We zitten met een gemêleerd gezelschap aan tafel. De Belgische meneer, Nederlandse dame die vanaf huis loopt, een Frase Algerijn, en een jonge Franse meid. Ook dat is weer een special geval. Ze  op pad gegaan, maar niet goed voorbereidt. Ze kan de afstanden niet lopen en heeft maar 5 dagen. Ze is te moe om te bepalen wat ze wil. Ze komt 10 minuten voor het eten pas aan. We besluiten te gaan eten en morgen maar eens te bepalen was ze kan doen. 

Ik stop. Ik weet niet of ik foto's heb, maar anders plaats ik deze morgen.