De zesde dag van de Camino anders dan anders ..."Wie met wijs beraad te werk gaat, heeft meer kans van slagen.

Wat bijzonder dat de tekst van de dag vaak zo van toepassing zijn op wat er speelt. "Wie met wijs beraad te werk gaat, heeft meer kans van slagen."  Prediker 11. Dit komt vandaag wel zeer goed van pas. Speelde ook zeker vandaag. We horen vandaag of de scholen wel of niet open gaan. Waar doe je dan goed aan. Wat is verstandig. De berichten zijn zo divers. De tekst voor vandaag is dan wel een steun.

Laat ik beginnen bij het begin. Van bezinning is bijna geen sprake deze Camino anders dan anders. De Corona tijd vraagt veel werk en energie. Het was betreft de hooikoorts vanochtend knudde. Ik denk dat ik vannacht meer gewreven heb, dan ik zelf gemerkt heb. Ik werd wakker met een hoofd vol watten en kleine rode zere ogen. We hebben eerst gewandeld. De buitenlucht doet me goed... dan heb ik geen jeuk. Maar misschien is het net zo als met astma, je hoeft niet direct klachten te hebben, maar kan deze dan later krijgen. Ik merk dat ik moe word van steeds maar wandelen en fietsen. Ik heb dan wel geen jeuk, heerlijk, maar gisteren 24 km gewandeld en 20 km gefietst, met deze zware wind is ook wat. En zondag hadden we ook al zo'n dag. Maar ergens even zitten kan bijna niet. Uiteraard is er niets open en bij bankjes was het zondag te druk en gisteren waaide ik bijna van het bankje af.

Maar goed, begonnen met de ochtend wandeling. 6 Weken op elkaars lip valt niet mee. Het vinden van een korte route is dan wel een ding. MijnMaatje had om 8.30 uur al weer overleg en dan moeten we thuis zijn. O ja , niet thuis, in het huisje met alles er in, behalve een magnetronschaal. Vervolgens krijg ik veel telefoon. Het lijkt wel of bedrijven denken: geen kinderen op school, dan heeft de directie tijd. En via de mail allerlei tips voor online lessen....
Om 10 uur houd ik het binnen niet meer uit en loop Bolsward rond. Ik wilde naar de zeedijk bij Makkum te gaan, maar we besluiten om dat dan 's middags te doen. MijnMaatje werkt snel door om zijn werk af te krijgen. Morgen gaan we in shifts. Want hij hebt in de ochtend overleg en ik in de middag.
Maar in Makkum een route vinden is niet eenvoudig. Je kunt heen langs de dijk en terug langs de dijk en dat is saaaai. Mijn mobiel is snel leeg. De kaart waait uit je handen. Ik had thuis maar bedacht dat een papieren!!!!! briefje met nummers er op vast wel net zo gemakkelijk is. Maar MijnMaatje heeft een ander idee. Behangen met de fietscomputer en snoeren en powerbanks kijkt hij elke stap na... Maar desalniettemin lopen we fout, terwijl ik nog zei: "Zal ik het paalnummer nog even controleren". Over wijsheid gesproken. De "schade" is een extra kilometer tegen de wind in. Uiteindelijk is het  mooie route langs de dijk, door het binnenland, over een erf, over sloten, bruggen. Koeien hoeven hier niet achter prikkeldraad. Overal zijn gewoon sloten...


Heerlijk is de wind op mijn gezicht en ik trek bij. Je waait wel bijna van de dijk af. Het is inspannend lopen. Maar na 3 uur ben ik helemaal uitgewaaid en gaan we terug naar huis en heb ik het stadje Makkum nog niet gezien.  Er is een bankje onder de douch en ik douche wel een half uur. Alle pollen gaan door het afvoerputje... Ik was mijn beuff en sjaal en inderdaad, het gaat nu prima. Druppels in de ogen, puf, tablet, uierzalf rond de ogen en ik ben er weer.
Dan valt mijn oog op een kaartje tussen de bak met fruit en groente buiten. Van een collega. Ik moet er bijna van huilen. Voor mijn gevoel vier ik vakantie en moeten zij buffelen met het "kroost"!

De hele middag heb ik nagedacht over de scenario's. Wat als...   Ik houd me steeds voor dat plannen maken geen zin heeft. Je weet toch niet wat het besluit wordt.
Wel weet ik dat kinderen veerkracht hebben en misschien minder mee krijgen dan we denken. Of het anders ervaren. Ik moet steeds denken aan de film Le bella vita. ( Het leven is mooi) De vader tracht het Giosué na opname in het concentratiekamp te beschermen door de verschrikkelijke waarheid achter te houden. Hij doet alsof het kamp eigenlijk het decor van een moeilijk spel is, waarin de gevangenen spelers zijn die meedoen voor een hoofdprijs.
In de surrealistische tijd waarin we deze weken leven, zou je als ouders in het dorp van de school zo'n wereld voor kinderen kunnen realiseren. Zeker met het prachtige weer, lijkt het gewoon een eindeloze vakantie. Aan de andere kant weet ik ook, dat er ouders zijn die hun volwassenzorgen graag delen met hun kind. Het ene kind kan dit beter aan dan het andere kind.  We moeten  eerst de kinderen maar weer zien en  fysiek bekijken hoe het met hun gaat.

En wat betreft leerachterstanden.... ergens in mijn loopbaan trof ik een jongen met ernstige dyslexie. Ouders wilden zo veel hulp en trokken zo aan deze jongen dat ik hem er aan onderdoor zag gaan. Maar vroegen ook zoveel van de school, dan het niet reëel was  "Ik wil niet dat hij in de viskraam belandt",  was haar uitspraak.  Jaren later trof ik de jongen, inderdaad, achter de toonbank van de viskraam...  Ondanks al het trekken en alle extra tijd. Wat is een paar weken op een mensenleven? Met betrokkenheid en plezier wordt meer geleerd. En als kinderen het doel ervan in zien, gaat het als een speer. En dat kost dan vaak veel minder tijd.
Gisteren hoorde ik toevallige deze spreuk van jan Ligthart, bij een webinar die ik volgde over de scenario's voor openstelling. Jan Ligthart, pedagoog, voor mensen van buiten het onderwijs,
"De hele opvoeding is een kwestie van liefde, geduld en wijsheid. En de laatste twee groeien waar de eerste heerst."

Dus ik maak de dagelijkse memo en probeer mijn geduld in te tomen en ruimte te laten voor de wijsheid van het team. Wat kunnen en willen zij?  In zo'n kleine school als de onze, is het immers zo geregeld. Maar laten we uitgaan voor de liefde voor het kind, dat is waarvoor we ooit dit vak hebben gekozen.  En dan komt ook weer de wijsheid van de spreuk van de dag om de hoek kijken! Mooi om mee af te sluiten. Anders wordt het een dagelijks preek, in plaats van een blog!

De vijfde Camino dag anders dan anders... een dag hard werken

"Daarom zeg ik, geniet van het leven. Er is niets beters op de wereld dan eten en drinken en vrolijk zijn. Een mens moet hard werken tijdens het leven dat God hem op deze aarde geeft. Maar als je geniet, dan kun je het leven aan!"  Prediker 9 

Bij deze spreuk voelden we ons gisteren zeer content. Vooral dat stukje over dat genieten. Vandaag hoorden wij bij toeval nog een andere vertaling via een podcast en die had het over "eet vrolijk je brood". Hoewel we niet zoveel brood eten, eten we wel vrolijk van allerlei salades als lunch. Omdat we nu natuurlijk zo'n leuke kamer/huisje hebben, met alles wat een mens nodig heeft, kan ik ook elke dag een lekkere salade maken. Vandaag bietjes met linzen en geitenkaas.  Een voor vanavond had ik zuurkool ovenschotel uit de magnetron bedacht. Nu blijkt toch dat het huisje niet overal over beschikt. Een magnetronschaal ontbreekt. Maar we zijn voor geen gat te vangen en ik bak de aardaardappels op en idem de zuurkool. Met een gebakken uitje, knoflook, geitenkaas  en cashewnoten. Heerlijk! Met nog een koude appel, kaneel, rozijnen compote, super lekker.
En vanavond gelijk maar de salade gemaakt voor morgen: pasta met wortels ui prei en tonijn... We kijken er nu al weer naar uit. Vandaar om 21.30 uur pas tijd voor de blog van  de dag.

Vanmorgen rustig begonnen met de ochtend wandeling. In mooi rondje dat op de kaart niet zo groot leek als dat hij uiteindelijk was. Maar goed....

Genoeg over"eet vrolijk je brood".  Het stukje over het werken in de tekst was vandaag meer aan de orde. Ik voel me buiten goed. Ik heb binnen echt beduidend meer last dan buiten, dus ik ben het liefst buiten. Maar vandaag moesten we allebei nog flink aan de bak. Ik moest nog kinderen bij de noodopvang melden bij de gemeente. Voordat ik die aan de lijn had. Dat viel niet mee. Vervolgens allerlei mail en als klap op de vuurpijl een webinar over de openstelling van de scholen. En het komt hier op neer: aan alles kleven voor en nadelen en morgen valt de beslissing. Er zijn scenario's onderbouw open, bovenbouw open, geleidelijk open, 1,5 meter afstand, is er genoeg personeel, kun je half open en half digitaal lesgeven, wat doe je met ziek personeel, wat doe je met bang personeel, wat doe je met bange ouders, toch nog wachten, zeg het maar. Om de mailstroom te beperken heb ik bewust een stuk voor terugkeer nog niet gedeeld met het team. Volgens mij vraagt het gissen nu meer energie, dan als we morgen weten wat er echt gaat gebeuren..
Lastig, eigenlijk heb ik nu de rust even nodig om op de been te blijven, maar de verantwoordelijkheid voor school drukt ook. En voor de gezinnen die het niet goed voor elkaar krijgen ook.
Ik ben bij dat ik niet hoef te beslissen, wat een uitdaging...
Vervolgens moet ik ook bijspringen met het nakijken voor mijn ander baan. Daarvoor moet ik kunnen inloggen en daar heb ik nog lang alles niet van... Ook daar loopt ivm de corona ook alles anders dan anders....

Rond 15.00 uur zat het werk erop voor vandaag en we besluiten nog even lekker te gaan wandelen. Ik had een mooie wandeling uitgezocht: de Pingjumer Gulden Halsband. De naam klonk zo mooi....

Rondom Pingjum wierpen bewoners aan het einde van de elfde eeuw een merkwaardige ringdijk op: de Pingjumer Gulden Halsband. Deze dijk zou Pingjum en haar omliggende landbouwgronden eeuwenlang beschermen tegen het water. Ook tijdens de grote overstroming van 1825 bleef het door de Pingjumer Gulden Halsband omsloten gebied droog.
Aan het einde van de negentiende eeuw besloten de Staten van Friesland om de ringdijk op te heffen als zeewering. Binnendijken werden minder belangrijk en men legde de focus voortaan op zeedijken.

We besloten om op de fiets te gaan. We begrijpen nu waarom hier veel elektrische fietsen zijn. Ik weet niet goed met wie ik vandaag op stap was: Katwezel of Simson. Wat een wind. Maar ook het wandelen was hard werken. Alleen met koffie en een koek, ging Simson deze tocht niet redden. Daarom onderweg maar bananen en volkorenbroodjes gekocht. Op weeronline gaven ze windkracht 5 aan. Maar volgens mij was het wel 7 of 8. Bij tijd en wijle word ik bijna van de dijk geblazen. Het was een wandeling met hard werken. Er blijken verschillende routes in omloop te zijn. Simson had een op zijn mobiel, ik had een in mijn hoofd.
Door het werk gingen we eigenlijk te laat weg. We moesten nog een vrolijk broodje halen bij de Posiz, gedoe over de route, de harde wind en uiteindelijk liepen we 12 km in 3 uur 15 minuten en waren we om 19.45 uur weer thuis... Verwaaid en hongerig als leeuwen die Simson in de bijbel te lijf ging. En doof van de wind.....  maar geen last van hooikoorts. En daar doen we het toch voor...

Maar de route: Pingjumer ringdijk: geweldig!!!!

De vierde Camino dag..... geen mens kan in de toekomst zien...

Voor de zoveelste dag staan we op met zon. Het is heel fris, maar de hemel is al weer strak blauw. We genieten van een heerlijke ochtend wandeling. Juist het lopen in de vroege ochtend, ervaar ik als zo bijzonder. Wat een rust en stilte. Er is echt onderscheid,weet ik door ervaring, tussen een doordeweekse dag of zo'n zondag morgen. Ik merk dat ik nu gedachteloos kan lopen. Heeft enige moeite gekost om niet de hele tijd mijn mobiel in de handen te hebben. Maar nu na een jaar lukt het om gewoon te lopen. En te genieten. De natuur in de Achterhoek is prachtig. Ik probeer daar zoveel mogelijk zandpaden te lopen. Zo mooi. Maar hier in Friesland is het ook schitterend. Het lukt nu met de kaart erbij, om een natuur stuk te vinden. Zo lopen we een aantal kilometers op een dijk  tussen de schapen en klauteren over verschillende hekken.

Steeds probeer ik me een stukje verder te ontwikkelen. We eten gezond. Bewegen lekker. Proberen duurzaam en bewust te leven. Maar bijvoorbeeld iets als mediteren vind ik moeilijk. Ik heb altijd zoveel onrust in mijn lijf, dat mediteren niet lukt. 30 seconden en dan ontspint zich alweer een gedachte in mijn hoofd. En vaak niet alleen gedachte, maar ook plannen. Plannen voor van alles en nog wat.
Als je bent op gegroeid met "bid en werk" en soms denk ik dat het  "werk ....... (en na een hele lange tijd) bid" was, dan laat je dat niet zomaar achter je.
Ik weet uit de tijd dat de kinderen klein waren ik de wekelijks kerkgang  heerlijk vond. Het enige uur dat ik niets hoefde... De laatste maanden schrijf ik mee tijdens de preek. Ik merk dat ik van al het getype niet echt dingen onthoud. Het is heel leuk om te doen merk ik. Soms wordt er rond gefladderd in preken, maar sommige zijn ook pareltjes in opbouw en taalgebruik. Eerlijk gezegd ontgaat me dat, als ik alleen maar luister. Leuk is ook dat je terug kunt lezen en dat bepaalde teksten en spreuken blijven hangen. Ik heb nu in deze online kerkdiensten 4 dominee's gehoord en drie hadden het thema: "Ik zal er zijn!'  Dat geeft niets, juist fijn om te horen in de Corona tijd, toch?

De spreuk van de dag uit Prediker spreekt mee aan. "Geen mens kan in de toekomst zien". Zeer van toepassing op leven en op de Camino. Je kunt je van alles bedenken, maar hoe het echt zal gaan.

Soms is dat maar goed ook, dat we niet weten wat ons te wachten staat. Als we geweten hadden wat er boven ons hoofd gehangen had, met dit Corona virus, denk ik, dat ik het niet geloofd had. De komende week zal een heavy weekje worden. Dinsdag horen we hoe het zal gaan met de scholen. Gelukkig voel ik me goed.  Dat betekent gelukkig dat ik me kan bemoeien met wat er moet gebeuren. Ik ben vanaf 13 maart 1 keer op school geweest. Alles gaat nu digitaal. Dus ik kan vanuit Friesland ook gewoon werken.

Als je na gaat,dat toen ik voor het eerst op Camino ging in 2012, ik alleen een Nokia had. Ik kon toen net wat SMSsen. Nu regel je alle zaken met je mobiel. En dat in 8 jaar tijd...  Dat betekent dat afstand houden van je werk, bijna onmogelijk is. Nieuwe ouders mailden mij vanmiddag. Dat betekent dat ik op een bankje in Sneek reageer op een vraag. MijnMaatje zegt, dat ik natuurlijk niet hoef te reageren, maar dan moet ik het weer onthouden of het morgen te doen.

Mijn gedachten gaan op de loop, merk ik,  en het verhaal wordt te lang. Daarom snel naar het einde. In hetzelfde stuk van Prediker staat vervolgens, juist omdat je niet weet hoe het zal gaan, je moet genieten: "Daarom zeg ik, geniet van het leven. Er is niets beters op de wereld dan eten en drinken en vrolijk zijn. Een mens moet hard werken tijdens het leven dat God hem op deze aarde geeft. Maar als je geniet, dan kun je het leven aan!"  Een geweldige spreuk in deze moeilijk dagen.

En genieten doen we dan maar, we drinken koffie op bankjes in de zon, eten de salade op de trappen bij de Waterpoort in Sneek, liggen vervolgens gevloerd na 12 km lopen en 50 km wandelen tegen de wind in, een uur op bed, eten vervolgens het restant paaschocolaatjes op en maken een heerlijke spinazie omelet!  Lechjim : op het leven!

lechajim

De derde dag van de Camino anders dan anders...kijken met andere ogen

Inmiddels zijn we drie dagen in Friesland. Het ging gisteren super goed met mijn hooikoorts. In mijn optimisme, stopte ik direct met de medicijnen. Dat bekwam me niet helemaal goed. Halverwege de nacht werd ik wakker van de benauwdheid. Maar met medicijnen was het vandaag gewoon goed te doen. 10 km lopen en 45 km fietsen... dan heb je lucht of niet?

In principe starten we de dag met een wandeling korte wandeling. Ik was na mijn aanval van benauwdheid weer lekker in slaap gevallen, zodat ik pas on 7.30 uur wakker werd.
Om kwart voor 8 liepen we  door een stil, super stil Bolsward. Het prachtige park achter het huisje, ik heb dezelfde voorstelling van het park in het boek van Simon Vestdijk "De koperen tuin" in mijn hoofd, met bloeiende roze bloesem van de prunus. Schitterend! Ook het houten muziekkapelletje was prachtig. Wat een rijke boeiende geschiedenis. Vanavond, toen we nog even een ommetje maakten door het park, zagen we dat de poort geschonken was ter herinnering van het 100 jarig jubileum van de onafhankelijkheidsstrijd 1923......( ? dat moeten we nog uit zoeken) maar let op: geschonken door het Armen en weeshuis en het Gasthuis....
Een armenhuis dat een monumentaal hek schenkt aan een park.... Dat geld is dus niet bij de armen gekomen...
We vervolgende weg richting veld en wandelen langs een gedenksteen aan Titus Brandsma aan de Ugokloosterlaan.

"Titus Brandsma (23 februari 1881 – Dachau, 26 juli 1942) is geboren als Anno Sjoerd Brandsma in Oegeklooster nabij Bolsward. Hij is door Paus Johannes Paulus II op 3 november 1985 zalig verklaard. Titus Brandsma kan hiermee een Zalige zoon van onze parochie genoemd worden, al heeft hij slechts zijn vroege jeugd (tot 1892) in Bolsward doorgebracht.

Titus Brandsma was een Nederlandse karmelietenpater, hoogleraar en publicist. In de Tweede Wereldoorlog verzette hij zich tegen de Duitse bezetter alsook tegen het nationaal-socialisme. Hij vond in het concentratiekamp Dachau de dood, in 1985 werd hij als martelaar door de Rooms-Katholieke Kerk zalig verklaard."  Bron: website van de Tituss Brandsma parochie Bolsward.

Grappig was dat rond de gedenksteen grind lag en op het grind een bordje met: "Kinderen: van de steentjes afblijven!"  En op de gedenksteen zelf nog een briefje van een memoblok, geplakt met plakband, met de boodschap:"Ouders let u alstublieft op uw kinderen dat ze niet met grind gooien..."
Ik vind dit zo grappig, want als we op school iets doen in de kerk tegenover de school, dan krijgen we ook altijd de boodschap mee dat we tegen de kinderen moeten zeggen dat ze niet met het grind voor de kerk mogen spelen. En eigenlijk is het zo leuk om te zien. Kinderen zetten een stap op het grind of ze zakken door de knieën en gaan met de handen er door. Ik ben bang dat ze hier rond het moment bloemetjes moeten planten en de stenen moeten weg halen.

Juist het lopen in de stille ochtend brengt ons zo in Caminosferen. We zijn dan gewend om de bijbeltekst van de dag te lezen. Met de tekst van de dag konden we niet zo veel. Maar ergens ging het verhaal ook over Simson. "Simson met de lange haren, niemand kan jou evenaren" zongen we beide direct. Als leerkrachten van de vorige eeuw zijn wij natuurlijk gepokt en gemazzeld in de liedjes van Hanna Lam.

Simson, Simson,
alle Filistijnen
verdwijnen, verdwijnen
als jij komt!

Simson met je lange haren,
niemand kan jou evenaren,
Simson wat is jouw geheim?
Niemand krijgt je klein!

We kennen het beide uit ons hoofd. Maar de clou van het verhaal, dat we zo op de loop gaan met Simson,  zijn de lange manen van MijnMaatje. Aangezien door de Corona kappersbezoek er niet in zit, en hij voor de Corona eigenlijk al lang moest, lijkt hij niet alleen op Simson maar ook op Katwezel. Ook jeugdsentimenten.

Door het gebrek aan training is MijnMaatje bang dat zijn schouderpartij zal afnemen. Bij een klimtoestel in een park oefenen we de pull up. We zullen het haar van MijnMaatje niet afknippen, anders komt het niet goed met zijn spiermassa ben ik bang.

Rond 9.00 uur zijn we weer in het huisje. Ik pak de rugzak voor de boodschappen en MijnMaatje maakt het ontbijt. Het is gek boodschappen doen op 1,5 meter afstand van alles en iedereen. Maar na een half uur zijn de boodschappen gedaan en de rugzak vol. Pasta en rijst waren in deze Aldi, op nog geen 200 meter van het huisje, nog niet weer aangevuld, dus dat moet nog. Maar we kunnen er weer een week tegen.

Na het ontbijt stappen we op onze stalen rossen om de omgeving verder te verkennen. Deze pelgrimsreis is niet zo goed voorbereid, want we hebben geen enkele kaart. In de boekwinkel die open is en waar 2 klanten tegelijk naar binnen gaan, haal ik een kaart. Een fiets en wandelkaart. Geen idee, dat afgezien van watersport, dat we kennen van onze jeugdjaren met de vriendengroep, dat Friesland zo mooi is. Blauwe eindeloze luchten, schitterende bloesempracht, de groene zee bij Makkum. Gewoon prachtig. Ik moest denken aan de tekst op een van de inspiratiekaarten van L' Esprit du Chemin:

"De echte ontdekkingsreis bestaat niet uit het zoeken naar nieuwe landschappen, maar het kijken met nieuwe ogen."

Friesland is een ontdekking!

De tweede dag van de Camino anders dan anders: een "noflik" huisje

Het is raar, vreemd, onwennig..... maar we zien het maar als een Camino.

Een pelgrim laat het vertrouwde achter en gaat op reis naar onbekende bestemmingen.
En onbekend klopt. Ik ken Bolsward helemaal niet. Ooit hebben we eens een keer in drie dagen de Elfstedentocht gefietst. Uiteraard zijn we door 11 steden gekomen. Maar echt gezien, dus niet.
Als ik eerder eens een advertentie zag van een hotelaanbieding in Bolsward, dan dacht ik"Wie gaat daar nou voor zijn plezier zitten?" Ik neem mijn woorden in. Het is een schattig, liefelijk, schitterend stadje. Met een prachtig centrum. Knus en vriendelijk. Mensen groeten zo hartelijk. Voor dat ik bedacht heb om te groeten klinkt het al "goeie" wat klinkt als koeie. Echt opvallend...

Normaal zitten we met veel mensen in een herberg. De verschillende talen zijn dan niet van de lucht. Gesprekken, lichtvoetig en soms zeer diepgaand, kenmerken de pelgrimsreis. Nu zitten we stil, heel stil, met zijn tweetjes in ons huisje. Noflik is het goede Friese woord, betekent zoiets als de overtreffende trap van genoeglijk. Geen koude, tochtige herberg dit jaar. Geen ziepig straaltje douche, maar een douche waar ik niet goed onder durf, omdat er zoveel knoppen op zitten. Het enige geluid is mijn getik op de toetsen van de laptop, waar MijnMaatje zich aan stoort.

We zijn vanmorgen begonnen met mijn gebruikelijke ritueel: de ochtend wandeling. Sinds de Camino en de fietsvakantie van vorig zomer, waarin we elke morgen om 6.30 uur opstonden,  sta ik elke morgen tussen 6.30 en 7.00 uur op. Dat lukt goed. Ik heb ontdekt dat het heerlijk wandelen is zo 's morgens vroeg. De bedoeling is dan, om 's avonds ook op een vaste tijd naar bed te gaan en dan wel vroeg wel te verstaan. En dat lukt, om met schooltermen te praten, nog, niet. Het schijnt beter voor je slaap te zijn. Maar voor iemand die het een half leven heeft gedaan op 2, 3 uur slaap, is nu een nacht van 6 uur al een verdubbeling!

Vervolgens hebben we de fietst gepakt en gewapend met koffie, zelf gemaakte koek en een bak salade zijn we richting Waddenzee gegaan. En het is echt bizar: in Bolsward nog wat last van mijn ogen, en bij zee, gewoon over. Niet benauwd, geen zere ogen... geen jeuk. Hoe dichter bij zee en minder de klachten. En bij het strand van Harlingen, nooit geweten trouwens dat daar strand is, wel een uur op een bankje zitten ademen..... Nu mag ik helemaal niet mopperen, want eigenlijk heb ik maar een week van die erge klachten gehad.

We genieten van deze dag, die ging van Bolsward, naar Zurich, Harlingen, Arum, Burgwerd en weer richting Bolsward. 45 km.

Maar dat was nog niet alles, want we hebben bij een bioboer ook nog melk gehaald. Lopend met een bak in de rugzak en gevuld met melk dragend in de hand. Nog weer 5 km erbij.
Van de melk maken we yoghurt.  Vinden we zo heerlijk.  En dat is dan weer toch anders dan anders. Yoghurt maken op de Camino....

Maar alles is in deze tijd anders. We zien dat het zelfs in Harlingen, waar alle terrassen uiteraard dicht zaten, het bijna niet lukt om afstand te houden. Hoe moet dat in de vrede als alles weer open gaat. Maar alles dicht laten kan ook niet... dan blijft er geen horeca over. Hoe het allemaal moet?

Misschien wordt ons, iedereen,  deze tijd ook wel geven om ons te bezinnen. Het leek steeds alles kan, alles moet, maar alles wat kan, hoeft niet goed te zijn. Het leven biedt zo in quarantaine ook rust en verstilling. Ruimte voor bezinning, wat doet er eigenlijk echt toe...

Deze reis zal een reis worden, anders dan anders... maar dat maakt het tot een Camino. We zijn op reis en we weten niet hoe de reis zal gaan.

De oproep ...Begin van de Camino anders dan anders

Wat een vreemde tijd. Geen Spanje en geen Camino, of toch?
Vandaag zijn wij vertrokken naar Bolsward en van daaruit gaan we volgende week naar Hitzum.
De laatste dagen waren zwaar. Door het prachtige weer bloeide de natuur volop. Mooie bloesems, schitterend groen. Maar ook een heftige pollentijd. Ik ben eigenlijk in geen jaren zo benauwd geweest. Door de hele Corona situatie(het werken thuis en de vreselijke griep van MijnMaate)  liep ik elke morgen alleen, en toen MijnMaatje beter was ging hij mee,  een rondje rond ons prachtige dorp.  De laatste dag lukte nog net 3 km en toen was de lucht op.

Ik bladerde ter voorbereiding op het vertrek naar Friesland in  Camino kaarten die ik altijd gebruik van de herberg L' Esprite du Chemin. Geen Camino dit jaar en dat doet pijn.
Ook bekeek ik het E book: Reis van betekenis. Zeker de laatste jaren is de reis naar Spanje voor mij een reis van betekenis geworden. Ik word er verdrietig van dat de reis nu niet door gaat. Ik wil niet klagen, want er zijn mensen die zwaarder worden getroffen door de Corona dan ik. Het werk gaat door. Het salaris komt binnen. Hele wezenlijke zaken als ze zomaar wegvallen. Dan besef ik ook maar weer hoe dankbaar ik mag zijn voor de laatste 11 jaar die we in het buitenland doorbrachten. En zeker de jaren van de Camino zijn zo van betekenis voor mij geweest. Wat heb ik veel ervaren en geleerd. Ik hoef maar de muziek te horen die MijnMaatje gebruikt voor de filmpjes die hij maakt, van de Camino, of een gevoel van heimwee overspoelt me. Dit jaar zouden de kinderen ook naar Santiago komen. Maar daar is nu geen sprake van.

In het E book "Reis van betekenis"staat dat vaak een crisis ten grondslag ligt aan de oproep voor vertrek.  Verlies van een geliefde, verlies van een baan, tijd van bezinning na een scheiding of zo.

"De oproep komt of in de vorm van een crisis die we niet op onze gewone manier kunnen oplossen of in de vorm van een natuurlijk verlangen naar een bevredigend en betekenisvol leven." Joseph Campbell.

Ik werd getriggerd door het woordje "crisis". Het is echt crisistijd. En heel bijzondere tijd. Vechten tegen een vijand die je niet ziet, maar toch vanuit elke hoek kan komen. 3 Weken lang hebben MijnMaatje en ik quarantaine geleefd en 5 weken zijn we alleen samen thuis geweest. Nu kunnen we het samen heel goed vinden, maar heel bijzonder.
Ik ging op zoek naar wie Joseph Campbell was. Heel interessant was hij heeft beschreven dat elke mythe of sage vaak zijn eigen opbouw heeft. "De reis van de held" is het boek dat hij hierover heeft geschreven.  Bijzonder dat dit het dan oplevert.  Als er iets is waar ik me mee bezig houdt is het verhalen, of verslagen maken van reizen, of voor een opleiding mijn biografisch perspectief geschreven. En ooit zo ik nog wel eens wat willen gaan doen met het vertellen van verhalen...
Een mooi begin van een Camino anders dan anders.

Ik geniet altijd zo van het schrijven van een dagverslag. Ook dat zou nu niet doorgaan, want wat heeft een mens te schrijven als hij niet op reis gaat?  Toch laat ik me niet ontmoedigen.... we gaan op Camino. En we weten ook waar naar toe: Friesland.  Maar waar onze innerlijke reis naar toe gaat?

We zitten nu in een prachtig appartementje. Alles is er. Klein en knus. Met een afgeladen auto vol gingen we op weg. Wel iets anders dan een rugzak.

Bijna weer zo ver .... maar heel anders

Sinds 2013 ga ik naar Spanje om de pollen te ontvluchten. Dit jaar is compleet anders. Door de Corona geen reis naar Spanje. De landen zijn op slot.Ter bescherming van iedereen lockdown. In je huizen blijven en contact op 1,5 meter. Gelukkig wonen we in de Achterhoek en daar is ruimte. Maar toch. Door mijn hooikoorts, kan ik niet altijd zomaar naar buiten en zeker met dit prachtige weer.

Vanaf 16 april gaan we naar Friesland. Dicht bij de kust hebben we een huisje gehuurd. Hopelijk gaat het daar beter dan in de Achterhoek. In Spanje loop ik altijd de Camino. Als eerste natuurlijk tegen de pollen. Maar in de loop van de tijd heb ik ontdekt, dat ook een week of 4 /5 helemaal los van thuis en werk mij ook heel goed doet. 
Een vorm van retraite, thuis komen bij jezelf. Ook daar kijk ik naar uit. In de tijd van werken ga ik altijd voor 200%. Niet alleen werk, maar ook al mijn vrijwilligerswerk, wat ik overigens met heel veel plezier doe, even loslaten. Alleen de cadans van slapen, lopen, eten, denken, schrijven en slapen. Ik voel me rijk dat ondanks alles, dit ooit ergens op mijn pad kwam. 


Door de Corona ligt alles stil. Dat maakt dat we zeker al vier weken binnen zitten. Daar ontstaat ook een cadans van, heel vroeg een uur lopen, werken, eten, opruimen. En verder niets, niets, niets..... alles is gesloten, gaat niet door....alleen wij samen in huis en af en toe samen een wandeling buiten. Wat een onwerkelijke tijd!