Herbergieren Dag 6 Eindelijk een wandelingetje

Het is zijn wel erg drukke dagen in de herberg dit jaar! Elke dag veel gasten. Er is niets in de tuin, door de hete zomer, afgezien van appelen, dus ook om de dag naar Corbigny. 

Ik werd vandaag wakker met knallende hoofdpijn. Bij mij wel een signaal. Ik kon even blijven liggen, omdat ik gisteren de shift van 5.45 uur had gepakt. Maar om 8.00 uur ben ik tollend beneden. Er zijn weer 6 pelgrims en de weeïge lucht van gebakken eieren komt me tegemoet. De Zuid Afrikaan eet geen brood en hij wordt verwend met eieren. 

Om 9.00 uur hebben we de pelgrims uitgezwaaid. De jonge mensen uit Zwitserland knuffelen ons dat het een lieve lust is. Ze hebben er een dag of 60 opzitten( vanaf het meer van Lago Majore) en nu nog 60 te gaan. Ik moet weer wennen aan alle hughs. Corona heeft er wel ingehakt. Ik merk dat spontaan handen geven bij mij haast nog schrik op roept. het is toch te gek.

Yvonne blijft thuis en Etty en ik rijden naar de Aldi in Corbigny. Alle bier is op. Brood, melk, sla...en gewapend met twee tassen slaan we weer onze slag. We trakteren ons op 2 pomplemouse... 

Tijdens de thuisreis regent het en we zien onze wandeling, we hebben nog niet een keer gewandeld deze keer, weer in rook op gaan. Thuis gekomen, na de koffie wordt het droog. Als een speer gaan we opzoek naar de wandelschoenen. Met een rugzak, wie weet wat we vinden aan bramen en appels, op pad. We genieten van het prachtige landschap. Het kan toch niet waar zijn, dat hier 32 hectare zonnepanelen komen. Het zicht is al vreselijk, maar ook de generatoren schijnen vreselijk lawaai te maken. Dat hoeft niet weet ik uit ervaring, maar het zou kunnen. Er schijnen hier weinig mensen te wonen en daarom kan het mooi hier. Ik vind het dramatisch.

Na het eten, nog een restje couscous met sperziebonen, maken we appels in. Koken we soep. Met Blof op de achtergrond, snijden we groentes, roeren we in potten, buigen we ons over recepten. We koken voor twee keer. Morgen is het namelijk druk. Een vendance..... druivenplek. In het kader van naoberplicht helpen we mee. Het is leuk werk, leuke gezellige ontmoetingen met de lokale mensen en heerlijk eten. 

We hebben morgen ook twee pelgrims in het boek. Maar misschien ook aanlopers. De soep, mosterdsoep van het vocht van kikkererwten, en kerrie salade. Met rijst en pindasaus een prima maaltijd. Voor vanaf tomatensoep, rijst met prutjes en groene salade en fromage blanc, een soort kaas dat lijkt op yoghurt, met vruchten. Het koken is al een ding, maar water halen, afwassen, spoel water naar de tuin brengen is sjouwen.

Ik kom bijna  niet aan appen met familie en vrienden toe...Maar voor Kleinkind maak een filmpje met het liedje, hoe toepasselijk, Vader Jacob.

Tot onze verbazing staat ook onze verwarde man weer aan de poort. Nu met rugzak. Hij heeft zich verlopen, is verdwaald... Zou 13 km maar kon geen slaapplaats vinden. Het verhaal blijft even verward. We geven hem toch maar een bed en zo zitten we vanavond weer met 6 i.p.v. 2 aan tafel.  

Ik heb nog veel, veel meer te vertellen, maar ik moet gewoon naar bed. Het is bijna 11 uur en we moeten morgen om 6.30 uur weer op. Dus ik stop nu toch maar. 

 

Herbergieren Dag 5 Buffelen

Kwart voor 6 ging de wekker. Terwijl ik dit schrijf heb ik de knollen wel op. Ik had ontbijtdienst voor 12 mensen. Dat is best een hele happening. Per 2 of 3 schuiven mensen aan. Koffie maken, thee zetten. Voor elke pelgrims 3 plakjes brood. Niet meer, want sommige pelgrims zijn net mensen en gaan hier raar mee om. En alles gaat hier low budget. 
Onze verwarde man, had goed geslapen. Etty heeft met hem gesproken. Privé was er van alles aan de hand. Werk, relatie, noem maar op. Zo overweldigend veel, dat hij alles niet goed op een rijtje had. Hij kon niet goed aangeven hoe hij bij ons was beland. Er kwam geen zinnig verhaal. Maar hij gaat terug naar Vezelay om vandaar uit wat kleine rondwandelingen te maken. Hij loopt maar 12,13 km per dag. Dat is niet genoeg voor een Camino.

Ondertussen was ik af, zoek potten voor de peren. zwaai pelgrims uit, zoek spullen voor ramen wassen bij elkaar. Rond 8 uur schuiven de medeherbergiers aan bij de keuken tafel. Dan komt de verwarde man voor vragen en ons ontbijt schuift op. Rond kwart voor 10 zitten we eindelijk. Ik heb er dan al 4 uur opzitten. We zijn nog niet klaar of de auto voor hout staat er en we helpen de zaak mee naar binnen te brengen. Vervolgens zuig ik de salon en de anderen bekommeren zich om de bedden. Zodra alle was hangt willen we eten. Dan zitten we voor de lunch of de eerste pelgrims komen. Het blijken geen pelgrims te zijn, maar aanlopers. I.v.m. de hitte bieden we ze water aan. De man blijkt in Dieverbrug te werken en te wonen in Diever, mij erg bekend. Het is een Belg met een Drents accent. Grappig. Zijn vriendin werkt in Nijmegen en maakt buurttuinen met bewoners en vervolgens gaat ze samen koken.

Ze kookt ook met kinderen. genoeg stof tot praten. Maar dan komen de echte pelgrims. We verwachten er 7 maar er komen maar 6. 

Ik wilde nog wat doen voor mijn vrijwilligers werk in Nederland. Doet internet het niet. Grrrrr. Waarschijnlijk door het onweer van gisteren. 

We zijn druk in de weer of er komt weer een lading hout. We lossen in een ketting. Tussen de bedrijven door heb ik ramen gewassen en stof gezogen. 

Op de valreep komen er twee Zuid Afrikaanse mensen. De vrouw heeft vaker gelopen, maar haar man houdt er niet van. Ze heeft nu kanker gehad en uit dankbaarheid lopen ze samen de Camino. Haar man wilde mee als ze ook 14 dagen gaan varen op ene kanaal. Dat heb ik inderdaad ook gezien deze zomer. Het lijkt mij niets zo stil te zitten op een boot, maar als je er van houd. Door de kanker heeft de vrouw zere voetzolen. En dan moet je met een warme dag 25 km lopen. Wat een vreselijk.

De dame blijkt een zeer geanimeerde prater en de avond is beregezellig. Mensen zijn vol lof over het eten. Een heerlijke groente soep. Curry met bloemkool uit Nederland. De andere helft sperziebonen en couscous en een custard vla toetje met warme appeltjes. Super lekker. 

Ik heb geen energie meer. Ga dus zo stoppen met het blog. Morgen maar 2 pelgrims in het boek en peertjes inmaken. De peren doen het gelukkig wel goed. 

Herbergieren Dag 4 Een overvloed aan pelgrims

Wat een dag! Warm, warm.... wennen. Het begon al goed. Er stonden 7 of 8 geboekte pelgrims. Dat is voor deze herberg best veel. Er is geen winkel om de hoek. Dus goed plannen en regelen. We hadden gisteren al een menu gemaakt. Pompoensoep, sperziebonen met couscous, curry, salade en een heerlijk appeltaartje. We begonnen met de check of alle spullen voor dit gebeuren in huis was. Toen brak de klink van de deur van de voorraadkast. Wat een gedoe. Met herbergmaatje Etty prutsen we  aan de deur. De as zat in de deur en de klink in Etty's hand. Dan kan je echt niets beginnen. De voorraad kast is gewoon een "heiligdom" Na een kwartier proberen, zien we bij de kast van de rugzakken tangen. Waarschijnlijk heeft de klink vaker dit euvel. 
Na de check van het heiligdom, besluiten we toch maar naar de winkel in Corbigny te rijden. Dat was een goed besluit, want het was vandaag "waar 7 eten kunnen ook 12 eten". Maar dat geeft veel geregel gedoe. Er zijn stellen, vriendinnen, alleen lopers. We hebben wel genoeg bedden, maar soms 2 persoons en losse bedden. En het maakt ook uit wie als eerste komt. Geef je beide kamers met 2 aan loslopers, dan belanden soms 2 mannen van flinke lengte of formaat in de "twijfelaar" op de grote slaapzaal. Of op de grond.

In de loop van de middag melden zich steeds meer pelgrims. Uit alle hoeken van de herberg halen we borden en soepkomen. Ik zet de couscous klaar en bij elke nieuwe pelgrim doen we er 50 gram bij! Een jonge jongen van 18 loopt al vanaf Nederland. Het is zijn 50 tigste dag. Een dappere dodo....

Dan meldt zich om 16.30 uur telefonisch nog iemand. Een Nederlandse man. Hij is nu in Neufchâteau. Dat is vanaf hier nog 2 uur lopen. We verbouwen de slaapzaal en  halen een bed uit onze kamer. Doen een matras voor herbergier Yvonne op de grond. Dan komt er nog een Frans koppel. Om 18.30 uur. De vrouw is bevangen door de hitte en heeft een paar uur aan de kant van de weg gelegen. Is mij ook wel eens over komen. Ze er toch wat onzeker over. Maar de douche en de maaltijd doen haar goed. 

Zo zitten we dan om 19.20 uur eindelijk aan tafel. Met uiteindelijk 14 mensen. De pompoen soep verdwijnt als sneeuw voor de zon. Idem de rest. 

Dan stuitert de Nederlandse man binnen. Ik ontvang hem. Verward, vraagt waar hij zijn auto kan parkeren. Mijn mond valt open? Hij was toch lopend? Het was rond zessen begonnen te onweren en we hebben hem nog gebeld. Of het goed met hem ging. Een nu is hij met de auto. We krijgen het verhaal er niet uit en hij is niet in staat ons uit te leggen, waar hij vandaan komt. Zaterdag kom hij niet langer in Brussel blijven en moest weg... Waar hij vandaan komt???  We maken hem duidelijk dat 1 nacht de auto in het gehucht mag blijven, maar langer echt niet. Hij kan niet vanaf hier 4 weken gaan lopen. Hij wil niet naar Vezelay. Tja en dan weten wij niet zo een plek voor zijn auto. Het verhaal rammelt aan alle kanten. We laten het voor vannacht rusten. Morgen verder. Ik sta te tollen op mijn benen. Warmte , sjouwen, koken en steeds bijstellen vraagt zijn tol.... En eindelijk om 23.00 uur blazen we uit aan de tafel in de keuken. Wat een dag.

Herbergieren Dag 3 Zondag in Le Chemin

Het was een onrustige nacht! Warm, dekbed was eigenlijk te dik.... Maar wat is het stil. Niet een beetje stil, heel stil! Het enige geluid is van een klein klokkenspelletje een paar huizen verder op. 
Etty en Yvonne gaan naar de mis in Vezelay. Ik zal voor de pelgrims zorgen. Om half zeven sta ik naast mijn bed. De Gregoriaanse klanken vullen al gauw de salon. Rond 8 uur is iedereen weg. Ik draai 3 expreswassen en om 9.30 uur als Etty en Yvonne terugkomen, hangen de wassen en zijn al 3 bedden verschoont en heb ik de ontbijtboel afgewassen.

De eigenaresse die gewoon in hun eigen afdeling is( Ze gaan niet op vakantie i.v.m. met de vendance = druivenpluk) komt even langs. Ik hoor van haar dat de vallei achter de herberg helemaal vol gezet wordt met zonnepanelen. Ik kan het gewoon niet geloven. Dit prachtige landschap vol met panelen.  Het kan toch niet waar zijn. In Nederland is ons landschap vlak. Dan zie je de grote landerijen met panelen niet zo verre. Maar hier zie je van heinde en verre deze dingen. Wat een dilemma! We willen allemaal stroom voor onze mobiel of laptop. Je kunt niet alles. Wel stroom en nergens een plek om het op te wekken. Maar uitgerekend hier. Ik ben er kapot van. Het is hier zo prachtig en het zou zo jammer zijn dat dit vol met panelen komt. Vanuit de herberg zie je de panelen niet. Maar van het huis van de buren wel. 64 hectare...... Het huis staat niet te koop, omdat de buren te oud zijn geworden om hier te wonen. In eens is het huis onverkoopbaar. 

Rond 13.00 uur staat een Fransman op de stoep. Hij weet dat de herberg groot genoeg is en komt zonder reservering. Nu hebben we vandaag maar een gast, maar morgen hebben we er 10! En als er nog wat aankomt lopen wordt het goed vol.  

Ik heb een katoen bij me en ik moet 32 lapjes haken om een object te maken. Heerlijk werk en ik werk er lekker aan. Heerlijk om de rust te hebben om eens lekker een paar uur te haken.

Rond 5 uur komt de Nederlandse dame. Ze  loopt in etappen vanaf haar huis in de buurt van Amersfoort. Dapper hoor, overnachtingsplekken zijn dun gezaaid, dus het is best een onderneming. 
We maken van een de bloemkolen een lekkere curry. Met een soep en salade een lekker maal. Maar wat een toestand. Nu blijkt de dame allergische te zijn voor rode ui en knoflook. Dat zit bijna standaard in ons eten. We hebben nog een pakje rode kool. Dat maak ik gauw warm.....

Wat jammer van de heerlijke curry. Zonde.  De anderen smullen er van. 

Manlief heeft pech zie ik op de app. Zijn waterkoker is stuk. Hebben we de hele vakantie geoefend in het koken met de waterkoker en op de eerste dag is hij stuk. Maar goed dat Manlief er niet helemaal op heeft vertrouwd. Hij heeft toch ook nog het kooktoestel meegenomen merk ik nu. Gelukkig maar!

En zo is ook deze dag weer voorbij. En geen enkele foto gemaakt zie ik nu..

Maar dit gedaan....  Foto's zijn niet helemaal goed van kleur.

Herbergieren Dag 2 De eerste dag..... wennen!

De titel van het blog is niet erg inspirerend, maar de boog kan niet altijd gespannen zijn. Ik merk dat de reisdag altijd best inspannend is. We moeten, ik moet echt bij komen. Het matras op zich is prima, maar hij loopt schuin af. Het voelde net of ik steeds van bed afgleed. Maar verder prima geslapen.

Vanochtend hoefden we nog niet voor de pelgrims te zorgen, maar de afwas en bedden waren wel voor ons. We hebben de 3 pelgrims uitgezwaaid. Voor de nieuwe pilaar met schelp en km naar Santiago. Ik geloof dat het nog 1625 km is. 
We maken eerst een yoghurtje van fromage blanc, havermout en allerlei vruchten. Is gewoon heerlijk! Dan starten we langzaam op. De wasmachine gaat aan. Bedden worden verschoond en de natte ruimtes maken we netjes. We maken een plan voor het eten. Er is nog wat van gisteren en met de mee gebrachte groenten maken we een nieuw menu. Ik maak de soep, Yvonne een groententaart van restjes, Etty sperziebonen en gebakken aardappeltjes en een de  toetjes. 

Dan komt het herbergmaatje Etty met iets op de proppen. 3 Pakjes.  Het is haar 10 de jaar als herbergier. We hebben alle drie een pakje, met schelpjes.  Ze heeft door haar buurmeisjes armbandjes laten maken. Een roze voor haarzelf en een blauwe voor Yvonne. Een paarse voor mij! Super leuk!  Ik realiseer me dat ik dit werk al 11 doe. En samen als drietal doen we dit sinds 2014. 

In de middag begin ik aan mijn nieuwe haakwerk. Ik moet 32 lapjes maken. 12 van een kleur en 20 met verschillende kleuren. Het lukt me deze middag om tussen het koken door 5 lapjes te maken.  Ondertussen hoor ik dat MijnMaatje bij zijn eerste camping is. Het was voor hem 104 km. Hij staat op de camping in Kessel. Het was heerlijk weer voor hem.

Vandaag hebben we 5 pelgrims. Een Franse man, 2 Duitse meisjes en 2 vriendinnen die elkaar op de Camino hebben ontmoet. Een Nederlandse vrouw en een Australische vrouw. Ze lopen nu voor de 5de keer of zo. Aan tafel is het erg gezellig.  

Na het eten wassen we af. We lopen nog de berg even af en op in het licht van de halve maan. We drinken thee met een lekker meegebrachte chocolade bol. Yvonne maakt de  stempels. 

Morgenvroeg gaan Etty en Yvonne naar de mis. Ik blijf thuis om voor de pelgrims te zorgen. 

Het was een goede dag!

Herbergieren Dag 1 Naar de Herberg

Al weken weer naar uitgekeken en dan is het weer zover. Deze keer gaat MijnMaatje me achterna fietsen. Heel gek. We hebben de plannen al weken, maar toch overvalt het me weer. Ik was toch weer druk, ondanks dat ik niet meer werk. Ik was begin van de week al begonnen met klaar zetten. Er kan niet veel mee, want terug gaat MijnMaatje ook weer mee en moeten zijn 5 tassen er ook bij in. De groenten zijn in Frankrijk vreselijk duur. Dus met 4 pompoenen, 6 courgettes, 2 bloemkolen, 2 spitskolen, 6 paprika's en 2,5 kilo sperziebonen en een ijsbergsla, was de auto flink gevuld. Ook mijn herbergmaatje Etty had de nodige boodschappen mee. We maakten al grapjes over een karretje. Er hadden zich al nu al meer dan 30 pelgrims gemeld. Dat belooft wat. De laatste 2 jaar hebben we wel gehad dat er niemand gereserveerd had. 

Gisteren ook nog oppassen op Kleinkind. Dat is een heerlijke bezigheid. Maar dan doe je op zo'n dag niet zoveel. Maar ondanks alles was toch rond 21.00 uur alles in de auto. 

Haakwerk, laptop, oude kleren voor druivenplukken, warme kleren voor koude dagen, kleren voor de hete dagen. Slippers, bergschoenen enzovoort. Voor 's morgens een vest en voor de middag hemdjes. Het is in Vezelay heel warm geweest. Maar nu is het frisser en het regent zelfs af en toe. Ik kan me niet heugen wanneer het in Nederland heeft geregend. Toch wel, we zijn immers uit onze tent geregend in Ootmarsum. Maar het had daar wel geregend, maar in Hengelo gld. niet.

Rond 7.30 uur is Etty er en rijden we richting Vezelay. Voor mij de 11de keer. We rijden de route zonder enig probleem en rond 18.30 uur bereiken we Le Chemin. Wat is het weer heerlijk om hier te zijn.

Camino Retraite Dag 11 De wind in de rug en regen op de hielen!

MijnMaatje wil vlot weg vandaag. Zijn app geeft in de middag regen aan. Die van mij geeft een buitje met 1 drupje aan. Maar ik pas me aan. Al met al duurt het toch nog even voordat we weg zijn. We staan laat op. Drinken koffie, besluiten om de yoghurt ook alvast maar te nemen en zo fietsen rond 9.45 uur weg. We groeten iedereen en roepen tot volgend jaar. Het is erg leuk om mensen te treffen. Ik heb een grote familie en ik zie bij sommige kinderen allemaal dezelfde trekken terug. Grappig! Bruine donkere ogen en bruinrood haar. Leuk hoor! Met een zus van mijn moeder heb ik veel gemeen: kringlopen, tweede hands kleren, geen verspilling van eten. Creatief zoeken naar oplossingen. Zo leuk om met iemand te praten die eigenlijk dezelfde dingen doet als ik! 

We hebben al het eten mee, want afgezien van restaurantjes is er niets open. De route gaat richting Balkbrug, Ommen, Lemmele, Haarle. We vertrekken met zon. Wind in de rug of in de zij. Het gaat als een speer.. Na 26 km zijn we in Lemele. We zien geen plekje en besluiten nog even door te fietsen. Zoals altijd komen we dan de eerste 10 km geen bankje tegen. Na 37 km moeten we echt stoppen, want we fietsen stevig en dan moet je ook goed eten. We zien ergens onderweg een monument uit 1944. In de buurt van Luttenberg. Er is toen een V2 ontploft die was weg geschoten maar niet af is gegaan en vervolgens plotseling terwijl mensen stonden te kijken wel af ging. 19 doden en heel veel gewonden. Waaronder veel jonge kinderen. Ik moet steeds denken aan Oekraïne, waar misschien dit schering en inslag is.  We eten twee broodjes en een wrap en een halve zak worteltjes. 

Dan gaan we weer als een speer. Hebben dan 45 km nog voor de boeg. De regen hijgt ons in de nek, want het wordt steeds wat donkerder. Met een tempo  van 22, 23 km, wel veel andere tijden als op de heen weg, vliegen we door het landschap. Volgens MijnMaatje moet het rond 14.00 uur beginnen te regenen. Het gaat prima en inmiddels zijn we weer zo getraind, dat het ook goed loopt. We fietsen met 20 kilo extra, maar dat voelt niet zo. 

Na een uur zijn we in Haarlo, dan in de buurt Laren, over de spoorlijn Zutphen Winterswijk denk ik? De lucht wordt donkerder. We gaan nog een tandje harder. Maar we houden het droog. De laatste kilometer hebben we enkele spurters. 81 km in 4.20 uur, een prima tijd. Maar daar gaat het niet om. Thuis word ik blij verrast door de bloemenbakken die gevuld zijn met nieuwe bloemen. Prachtig. Een cadeau van MijnMaatje voor mijn verjaardag. Er zijn ook kaartjes. Een hele mooie van mijn zusje en man en kinderen. Super leuk, met een foto van de hardloopwedstrijd. 

Thuis halen we de tassen van de fiets, we ruimen direct de tassen op. Ik doe de wasmachine aan. We springen in de douche en  daar na eten we de tassen leeg. Dan komt de man met de hamer en deze slaat ongenadig toe. Ik kruip naar de bank en ik ben voor 2 uur helemaal onder zeil. Heerlijk. Morgen is de grote dag! Dan mijn verjaardag. Ik heb niets voorbereid. Ik laat het gebeuren. Maar nu, trakteer ik me zelf op een ijsje!! MijnMaatje hoeft niet, maar ik heb reuze zin. Ik vier mijn oudejaarsavond!  Slot van een 11 daagse Retraite. Met wandelen, hardlopen, fietsen, zwemmen, ontdekkingen, lezen, haken! Het was heerlijk!